Anton Kaestner - #123 - M - " Lava #2 ".

Μοναδικός πίνακας, πρωτότυπος πίνακας του Anton Kaestner, απευθείας από το εργαστήριο.
#123 - M - " Lava #2 ".

Ακρυλικό σε σπρέι σε πλάκα πλεξιλας 3mm (αντι-UV).
Διαφάνειες σε εκτύπωση πορτοκαλί.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι αντίτυπο. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο έργο "πολλαπλών στρώσεων" με γυαλιστερή απόδοση "glossy" που προσεγγίζει την εφαρμογή ρητίνης και είναι μοναδική.

Διαστάσεις : Ίντς 17,3 * 12,6 * 0,12 / 44 * 32 * 0,3 cm χωρίς πλαίσιο.

Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς πλαίσιο.
Πλαίσιο ποιότητας της γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 Μαύρο Ματ (Ίντς 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή με πρόσθετο κόστος 90€ΜΤC.

Το έργο υπογράφεται στο πίσω μέρος.
Τον συνοδεύει Πιστοποιητικό Αθεντικότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στα ΗΑΕ. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

Biography

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από τη φυσική ομορφιά και τον πολιτισμικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμάτο στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης,whose influence planted the seed for what would eventually become my life's passion.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια A4 και αργότερα A3 - πάντοτε αισθανόμουν ότι οι μεγάλες εικόνες έρχονται κατευθείαν προς εσάς, επιβλητικές και προκαλώντας δέος, ενώ τα μικρά έργα μπορούν να εμπνεύσουν πολύ περισσότερη αγάπη. Αρχικά με άγγιξαν οι μη-φερτιλέ ζωγραφιές και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός.
Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια προτίμηση για πνευματικά υλικά καθώς ταύτιζαν με την εξερεύνησή μου για την ύπαρξη του ανθρώπου και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.

Ωστόσο, ο δρόμος για το να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, διέγραψα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες έως το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου ευρύνευσαν τη σκοπιά μου, exposing me to a wide range of cultural influences. Όπου και αν πήγαινα, βυθιζόμουν στις τοπικές σκηνές τέχνης και αλληλεπιδρούσα με την δημιουργική ενέργεια του κάθε τόπου.
Παρά την εστίαση στην επιχειρηματική μου καριέρα, η τέχνη ήταν πάντα μέρος μου, σιγά-σιγά βράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογισμού για μένα—a way to break free from the world and focus on my inner self.

Πάντα μου έδινε τεράστια ικανοποίηση η ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζω μέσα από πραγματικές εμπειρίες. Μέσα από την τέχνη μου, πάντα ελπίζα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική προοπτική και να αναλογιστούν τη δική τους ζωή.

Το 2023, αφού συνταξιοδοτήθηκα από την επιχειρηματική καριέρα, αφιερώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Σημείωσα το στούντιό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνομαι εντελώς στην τέχνη μου. Μέχρι το τέλος του 2024, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική μου καριέρα και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα απέκτησε αναγνώριση, βρίσκοντας στέγαση σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ειδικά στη Γερμανία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Ιταλία και τα Νησιά Ανψ.

Στο τέλος του 2025, μετακόμισα σε ένα μεγαλύτερο στούντιο σε μια άδεια κληρονομιά σε Lisieux, Νορμανδία.

Artistic CV

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, "Échos," που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικούς χρωστικούς και σπρέι πίσω από ανακυκλωμένο εκτυπωμένο πλέξι, ένα ελαφρύ, ομαλό, γυαλιστερό και μερικές φορές εύθραυστο υπόστρωμα. Αυτή η διαδικασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς εξελίσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διαδικασία—κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» - οτιδήποτε επιτρέπει να διακόψω τη λογική! - να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα & τα καθρέφτικα εφέ που δημιουργώ, και να αφήσω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι εκτεθεί τελικά. Αλλά ας γίνουμε σαφείς: στις εικόνες μου η τύχη ποτέ δεν παίρνει τις αποφάσεις· το πολύ, η τύχη θέτει τις ερωτήσεις. Οι ουσιαστικές «συμπτώσεις» είναι δυνατές μόνο με μεγάλη πειθαρχία. Αυτή η προσέγγιση που αντηχεί με τη διαδικασία αποκάλυψης / σταθεροποίησης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης πλούτιζονται από στρώματα και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχισμένος όταν αναγνωρίζω «ακάλυπτες αναγκαιότητες», δηλαδή αυτό που πιθανόν θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.

Κρατώ τη προσέγγισή μου επιμελώς απλή. Ούτε «πάθημα» ούτε «θεωρητική αντίληψη», αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «βιαστική κατανάλωση» ούτε «διανοητικοποίηση / διανοητική κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για «ζωή στην καρδιά της ζωής», για το τι ο Alain Damasio ονομάζει «le vif» (το ζωντανό). Παρά το ότι η νοσταλγία έχει πάντα μέρος του έργου μου, τα πίνακά μου είναι χωρίς αντικείμενο. Όπως όλα τα αντικείμενα, έτσι και αυτά είναι αντικείμενα αυτά καθαυτά. Συνεπώς, δεν έχουν περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε αίτιο· είναι σαν πράγματα, δέντρα, ζώα, άνθρωποι ή ημέρες, που επίσης δεν έχουν αιτία ύπαρξης, ούτε τέλος, ούτε σκοπό. Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να θυμίζει τη διαφάνεια και τη φως του βιτρώ, παραμένει κατά πολύ αφηρημένο. Επιπλέον, το πρεξιλιστ παρέχει στη ζωγραφική μια λάμπούσα επιδερμίδα όπου κανείς μπορεί να διακρίνει το δικό του προ silhouette, διαφορετικό για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει. Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, των ελλείποντων μερών απαιτούν επίσης μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω πως το παιχνίδι μεταξύ «λεπτομερειών για το κοντινό» - μια λεπτομέρεια ενός πίνακα είναι μια τελείως νέα εικόνα - και «απόσταση για το σύνολο», θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους εσωτερικά ταξίδια.

Δεν ισχυρίζομαι ότι διαθέτω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με όσα μπορούν να επιτευχθούν. Απλώς βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχόμενη διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι αντιπαράθεση με τα όριά μου, με ωθεί να βελτιώσω τις δεξιότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω what I can accomplish. Για μένα η ζωγραφική είναι μια καθημερινή τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσει ουσιαστικούς διαλόγους, μια αναζήτηση για ένα χρώμα τόσο τέλειο που δεν χρειάζεται εμάς. Η εποχή του ανεπίσημου μόλις άρχισε.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: "Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπεις.

Για τη συνοχή στη πρακτική μου

Στο τοπίο της σύγχρονης τέχνης, όπου η έννοια και η μορφή έχουν ίση βαρύτητα, επιδιώκω να δημιουργήσω έργα που ορίζονται όχι από την προβολή, αλλά από την παρουσία. Οι ζωγραφιές μου—λαμπερά πεδία χρώματος και φωτός μέσα στο πλέξιγκλας—είναι τα ήσυχα αποτελέσματα μιας μακράς και συνειδητής έρευνας. Για μένα ο πραγματικός προσανατολισμός είναι λιγότερο το τελικό εικόνισμα από τη σιωπηρή αλληλεπίδραση της σκέψης και της διαδικασίας που επιτρέπει να αναδυθεί.

Αυτή η πρακτική στηρίζεται σε τρεις ευθυγραμμισμένες προθέσεις.

Η πρώτη είναι μια Αποχώρηση από Επιβαλλόμενη Νοήματα. Περιγράφοντας τα έργα ως "χωρίς αντικείμενο" και έχοντας "ούτε περιεχόμενο, ούτε νόημα, ούτε αίσθηση", ελπίζω να χαλαρώσω τη προσδοκία για αφήγηση. Είναι μια πρόσκληση να απομακρυνθούμε από την αποκωδικοποίηση και προς έναν πιο άμεσο τρόπο θέασης.

Αυτό οδηγεί στη δεύτερη πρόθεση: η Πρωταρχία της Ζωτικής Εμπειρίας. Μέσα σε αυτό το ανοιχτό χώρο, προσπαθώ να τοποθετήσω ό,τι θεωρώ "εμπειρία ύπαρξης". Το έργο γίνεται λιγότερο αντικείμενο που ερμηνεύεται και περισσότερο ένα ήσυχο γεγονός που πρέπει να αισθανθώ—διαμορφωμένο από μεταβαλλόμενο φως, διαφανείς στρώσεις, και τη σ faint αντανακλάση του θεατή που συναντά το δικό του βλέμμα. Όπως συχνά σημειώνω, το κομμάτι "ζει, αλλάζει, βλέπει."

Το τρίτο είναι ο συνδυασμός ιδεών με το χέρι: Διαδικασία ως ενσωματωμένη σκέψη. Ζωγραφική στο αντίθετο του πλέξιγκλας, δουλεύοντας χωρίς οπτική ανάδραση, είναι μια φυσική πράξη του απαλλαγή. Είναι μια συνειδητή απελευθέρωση ελέγχου κατά τη διαδικασία δημιουργίας. Θέτω συνθήκες, αλλά παραδίδω το αποτέλεσμα, επιτρέποντας στη ζωγραφική να γίνει ό,τι αποκαλώ ανεξάρτητο "αντικείμενο του εαυτού του," πλήρως αποκαλυμμένο μόνο όταν ολοκληρωθεί. Είναι ένας σιωπηρός παράλληλος της φωτογραφικής ανάπτυξης—a patient waiting for what arrives "here and now."

Κρατώντας αυτές τις προθέσεις υπάρχουν μερικές απαλές αντίφάσεις που στηρίζουν το έργο:

Τύχη και Πειθαρχία
Μιλώ για «σημαντικές «συμπτώσεις»», αλλά αυτές είναι δυνατές μόνο μέσα σε προσεκτικά όρια. Η τύχη είναι καλοδεχούμενος επισκέπτης, αλλά η δομή χτίζεται με φροντίδα.

Επικοινωνία Χωρίς Μήνυμα
Ελπίζω να "επικοινωνήσω κάτι" μέσω έργων που ονομάζω ανούσια. Ίσως το κοινό δεν είναι μια δήλωση, αλλά μια κατάσταση—υφή φωτός, ήπια παρουσία, αισθητή σιωπή.

Νοσταλγία για το Παρόν
Μια ήπια νοσταλγία αιωρείται στο έργο, αλλά στρεβλά προσανατολισμένη προς το παρόν: μια λαχτάρα για τις «ακάλυπτες αναγκαιότητες» που βρίσκονται σε «σιωπή και φως»—μια επιθυμία για απόλυτη παρουσία που το ίδιο το έργο προσφέρει ήσυχα.

Κόπος και Ανεπιτηδευτότητα

Η διαδικασία απαιτεί σταθερή προσοχή, αλλά αποσκοπεί σε ένα αποτέλεσμα που αισθάνεται αυτόνομο, σαν να "εμφανίστηκε από μόνο του." Με τραβούν σε αυτό που φαίνεται απόλυτα αναπόφευκτο.
Σε αυτό το πνεύμα, έχω έρθει να αισθάνομαι ότι "η εποχή του ανεπίσημου μόλις άρχισε." Η πρακτική μου χρωστά στον πνεύμα του Art Informel, αν και ίσως με λιγότερη αγωνία και περισσότερο ηρεμία—μια ανεπίσημη κατάσταση όπου η τύχη δεν είναι ρήγμα, αλλά ήσυχος συνεργάτης.

Στη καρδιά της είναι μια αναζήτηση για το "le vif"—τον ζωντανό πυρήνα. Το έργο κλίνει προς την άμεση εμπειρία αντί της διανοητικοποίησης. Η συνεκτικά μικρή κλίμακα που συνήθως επιλέγω προορίζεται να ενθαρρύνει οικειότητα, όχι θεαματικότητα.
Τελικά, αυτό είναι απλώς ο δρόμος ενός καλλιτέχνη. Η βιογραφία μου, η διαδικασία μου και οι σκέψεις μου δεν είναι ξεχωριστές κλωστές, αλλά μέρη ενός ενιαίου αγώνα. Έχω διαπιστώσει ότι μια πρακτική βαθιά ριζωμένη σε ήσυχες αντικροήσεις μπορεί να μη γίνει εύθραυστη. Μέσω της πειθαρχίας και σαφήνειας, τέτοιες εντάσεις μπορούν να γίνουν, πιστεύω, πηγή ανθεκτικότητας.

Anton Kaestner