Anton Kaestner - #397 - M - " Vertical #4 ".

#397 - M - "Vertical #4".
Το μοναδικό κομμάτι, πρωτότυπο έργο του Anton Kaestner, απευθείας από το εργαστήριο στο Παρίσι.

Σπρέι ακρυλικό πάνω σε πλάκα Plexiglas 3mm (αντι-UV).
Αυτός ο πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο έργο ζωγραφισμένο σε πολλαπλά στρώματα βαφής και/ή σπρέι, όπου η λαμπερή απόδοση “glossy”, παρόμοια με την εφαρμογή ενός ρινικού κονιάματος, είναι μοναδική.

Διαστάσεις : Ίντσες 17,3 * 12,6 * 0,12 / cm 44 * 32 * 0,3 χωρίς επίπεδο.
Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κάδρο.
Κάδρο ποιότητας γερμανικής μάρκας Nielsen από αλουμίνιο, αναφορά 34 (Ίντσες 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή έναντι επιπλέον κόστους 90€.

Το έργο είναι υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος.
Σ accompanies Certificate of Authenticity.
Η αποστολή καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

"Βιογραφία

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πολιτιστικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμώνταν στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης και καλλιτέχνης, whose influence έσπειρε τον σπόρο για αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια A4 και ύστερα A3. Αρχικά με μάγευε η μη-φαινομενική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς ευθυγραμμίζονταν με την εξερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μελαγχολία και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος για να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, ακολούθησα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με έφερε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, τις Βρυξέλλες, σε όλη την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου επεκάλυψαν τη σκοπιά μου, εκθέτοντάς με σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Παντού πήγαινα, βυθιζόμουν στα τοπικά καλλιτεχνικά κύματα και engaged στην δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά τη συγκέντρωση στην επιχειρηματική καριέρα, η τέχνη πάντα ήταν μέρος μου, σιγά-σιγά μέσα μου. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής μελέτης για μένα—ένας τρόπος να διαφύγω από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό εαυτό μου.
Πάντα έβρισκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω αληθινές εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, πάντα ελπίζα ότι θα δώσω σε άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να βλέπουν τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική και να αναστοχάζονται για τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά τη συνταξιοδότησή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα το εργαστήριό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφοσιώνομαι εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Μέχρι το τέλος του 2023, ξεκίνησα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα μου και, προς έκπληξή μου, το έργο μου απέκτησε γρήγορα αναγνώριση, βρίσκοντας στέγαση σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και την Ολλανδία.

Artist CV

Η πρώτη μου ατομική έκθεση, «Échos», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, αποκάλυψε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: Ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικές χρωστικές και σπρέι στην πίσω πλευρά ανακυκλωμένου εξωκυλινδωμένου Plexiglass, μια ελαφριά, ομαλή, λαμπερή και μερικές φορές ευάλωτη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με εμποδίζει από το να δω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτικά σχόλια ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας—ένα πράγμα που αποδέχομαι. Επιτρέπω “ τυχαιότητες πειραματισμού ”-ό,τι πάει- να καθοδηγήσει το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τις καθρέφτικες επιδράσεις που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι εκτεθεί τελικά. Αυτή η προσέγγιση που συνάδει με τη διαδικασία αποκάλυψης/στιγμάτωσης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης πλουτίζονται με στρώματα και διαφάνειες, δίνοντας κάθε έργο μια “άσκηση” ποιότητας: είμαι ευτυχισμένος όταν αναγνωρίζω τις “απολύτως αναγκαίες αδυναμίες”, δηλαδή ό,τι είναι πιθανό να ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε στη σιωπή και το φως.
Κρατώ τη προσέγγισή μου επίτηδες απλή. Ούτε το “ συναίσθημα ” ούτε η “ θεωρητική αντίληψη ”, αλλά η εμπειρία της ύπαρξης. Ούτε η “ ταχεία κατανάλωση ” ούτε η “ διανοητικοποίηση / διανοητική κατοχή ”, αλλά η διεύρυνση της συνείδησης και η εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της, είναι η τέχνη μου ένα πόνημα για τη «ζωή στην καρδιά της ζωής», le vif όπως θα έλεγε ο γαλλικός μυθιστόρτηρας Alain Damasio.
Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να θυμίσει τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα stained glass, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, το Plexiglass προσφέρει στον πίνακα ένα λαμπερό δέρμα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη δική του σκιά, διαφορετική σε κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικός καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπιδραση φωτός, χρώματος και υφής, καθώς και τα κενά τμήματα, απαιτούν μόνον ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι η αντίθεση μεταξύ λεπτομερειών κοντά/ απόσταση για το σύνολο, θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους ενδοσκοπικά ταξίδια.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με όσα μπορούν να επιτευχθούν. Απλώς βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όρια μου, που με ωθεί να βελτιώσω τις δεξιότητές μου και να εξερευνήσω ακόμα περισσότερο τι μπορώ να επιτύχω. Η ζωγραφική για μένα είναι μια ημερήσια τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσω νόημα στις συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν».

Anton Kaestner.