Anton Kaestner - #472 - L - " Hommage à Mark Rothko #17 ".

#422 - L - « Requiem ».
Μοναδικό έργο, πρωτότυπη δημιουργία του Αντον Κάεστνερ, άμεσα από το εργαστήριο στο Παρίσι.

Σπρέι ακρυλικού σε πινακίδα Plexiglas 3mm (αντι-UV).
Αυτός ο πίνακας δεν είναι ένα αντίγραφο. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο ζωγραφισμένο έργο με λαμπερή απόδοση «glossy» παρόμοια με την εφαρμογή ρητίνης και μοναδική.
Προσοχή: το μικρό μπλε περιθώριο κοβόταν στη φωτογραφία, αλλά επιστρέφει στον πίνακα. Τα χρώματα είναι πολύ όμορφα.

Διαστάσεις : Ίντσες 17,3 * 24,2 * 17,3 * 0,12 / cm 44 * 61,5 * 0,3 χωρίς πλαίσιο.
Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς πλαίσιο.
Πλαίσιο ποιότητας της γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο (Ίντσες 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 cm) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή με πρόσθετο κόστος 120€.

Το έργο φέρει την υπογραφή στο πίσω μέρος.
Ακολουθεί Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλιση.

Ο Αντον Κάεστνερ είναι ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας από την Ελβετία με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε ολόκληρη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

"Biography

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από τη φυσική ομορφιά και τον πλούτο πολιτισμού της πατρίδας μου.Η δημιουργικότητα εκτιμόταν στην οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης και καλλιτέχνης, whose επιρροή φύτεψε τον σπόρο για αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια A4 και αργότερα A3. Αρχικά με προσέλκυσε η μη-εικονογραφική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και παρότι θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς έβρισκαν ταίριασμα με την εξερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μελαγχολία και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, το μονοπάτι για να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσο.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες ακολούθησα διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την αντίληψή μου, εκθέτοντας σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Οπουδήποτε πήγαινα, εμβάθυνα στους τοπικούς καλλιτεχνικούς κύκλους και συναναστρέφονταν με την δημιουργική ενέργεια του κάθε τόπου.
Παρά την έμφαση στην επιχειρηματική καριέρα, η τέχνη ήταν πάντα μέρος μου, σιγά σιγά να βράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογιστικής άσκησης για μένα — ένας τρόπος να απελευθερωθώ από τον κόσμο και να εστιάσω στον ενδοκοσμό μου.
Πάντα βρήκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε καινούριο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω αληθινές εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, ελπίζω πάντα να προσφέρω στους άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική και να σκεφτούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά τη συνταξιοδότησή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ίδρυσα το εργαστήριό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Μέχρι το τέλος του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική μου καριέρα και, προς μεγάλη μου έκπληξη, το έργο μου κέρδισε γρήγορα αναγνώριση, βρίσκοντας σπίτια σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και την Ολλανδία.

Artistic CV

Η πρώτη ατομική έκθεση μου, «Échos», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικούς χρωστικούς και ψεκασμούς πίσω από ανακυκλωμένο εξωθημένο plexiglass, μια ελαφριά, λεία, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία μου εμποδίζει να βλέπω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας — κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» - οτιδήποτε επιτρέπει να «διακόψει την λογική»! - να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα & τα καθρέπτικα εφέ που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι εκτίθεται τελικά. Αυτή η προσέγγιση που αντανακλά τη διαδικασία αποκάλυψης / στερέωσης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης πλουτίζονται από στρώσεις και διαφανείς επιφάνειες, δίνοντας ωστόσο σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχισμένος όταν αναγνωρίζω «αναποφράσιτα αναγκαιότητα», δηλαδή ό,τι πιθανόν θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε στη σιωπή και το φως.
Κρατώ την προσέγγισή μου σκόπιμα απλή. Ούτε «συναίσθημα» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «ταχεία κατανάλωση» ούτε «διανοητικοποίηση / διανοητική κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της· η τέχνη μου αποτελεί ένα κυνήγι για «ζωή στην καρδιά της ζωής», το «ζων» όπως έλεγε ο Γάλλος μάστερ SF Αλαν Νταμασιό.
Ενώ το έργο μου μπορεί μερικές φορές να προκαλεί τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα του βιτρό, παραμένει σχεδόν εντελώς αφηρημένο. Επιπλέον, το plexiglass παρέχει στο έργο μια λαμπερή επιδερμίδα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη σιλουέτα του, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, και οι ελλείποντες μέρος επίσης, απαιτούν μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι η σχέση ανάμεσα σε «λεπτομέρειες για κοντινό» και «απόσταση για το σύνολο» θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους εσωτερικά ταξίδια.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με όσα μπορούν να επιτευχθούν. Απλώς βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, προκαλώντας με να τελειοποιήσω τις ικανότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω τι μπορώ να επιτύχω. Η ζωγραφική για μένα είναι καθημερινό τέχνεργο, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσει ουσιαστικούς διαλόγους.

Όπως θα έλεγε ο Ζαν Μπαζέιν: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν».

Αντον Κάεστνερ.