Aleix Albareda - ALIVE IN THE DAWN

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

DARKNES·S - Ακρυλικά σε καμβά, 112 × 112 εκ.
Σε αυτή τη σειρά, το δέντρο μετατρέπεται σε ένα μοτίβο περισυλλογής και, ταυτόχρονα, σε μια παρουσία σχεδόν αρχιτεκτονική. Οι τέσσερις ζωγραφιές εξερευνούν διαφορετικές διαμορφώσεις τοπίου μέσα από μια περιορισμένη παλέτα λευκών, γκρι και μαύρων, όπου η υλικότητα της ζωγραφικής κατέχει κεντρικό ρόλο.
Η επιλογή του τετράγωνου format 112 × 112 εκ. δημιουργεί μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στο δέντρο και τον χώρο. Το δέντρο παύει να λειτουργεί μόνο ως φυσικό στοιχείο και μετατρέπεται σε αυτόνομο, μνημειακό σώμα που καταλαμβάνει και εντείνει την επιφάνεια της ζωγραφικής. Οι οριζόντιες κλάδοι του, οι μάζες των φύλλων και τα κορμά του αρθρώνουν τον χώρο σαν δομές σχεδιασμένες στο τοπίο.
Η χρήση ακρυλικού σε λευκό και μαύρο ενισχύει αυτή την ανάγνωση. Η απουσία χρώματος δεν συνεπάγεται μείωση, αλλά συγκέντρωση της ματιάς: το φως, η σκιά, η υφή και το gesture αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Οι γρήγορες και σπαστές πινελιές χτίζουν το φύλλωμα χωρίς να το περιγράφουν με κυριολεκτικό τρόπο. Το δέντρο εμφανίζεται έτσι ανάμεσα στην απεικόνιση και την αφαιρετικότητα, αναγνωρίσιμο αλλά υπόκειται σε μια διαδικασία σύνθεσης και μετασχηματισμού.
Υπάρχει επίσης μια έντονη διασταύρωση χειρονομίας. Τα ίχνη της πινελιάς, οι διαφανότητες, οι συσσωρεύσεις ύλης και οι περιοχές φθαρμένης επιφάνειας καθιστούν ορατή τη διαδικασία κατασκευής της εικόνας. Το τοπίο δεν φαίνεται τόσο παρατηρημένο όσο ανακατασκευασμένο μέσω μνήμης, του gesture και της φυσικής εμπειρίας της ζωγραφικής.
Σε ορισμένα έργα, η οριζόντια φύση των κόλπων αντίκειται στη verticalität των κορμών· σε άλλα, το δέντρο εστιάζεται σε μια συμπαγή μάζα που φαίνεται να αναδύεται άμεσα από τη γη. Αυτή η παραλλαγή επιτρέπει σε κάθε κομμάτι να λειτουργεί ανεξάρτητα, αλλά, όταν εξετάζονται μαζί, να σχηματίζουν μια οπτική αφήγηση για την αιωνιότητα, τον χρόνο και την αντίσταση.
Τα δέντρα που απεικονίζονται μεταδίδουν μια αίσθηση ηρεμίας, παρόλα αυτά οι επιφάνειές τους είναι γεμάτες κίνηση. Εκείνα συμβιώνουν τηfragility και τη δύναμη, τη σιωπή και την ενέργεια. Το τοπίο μετατρέπεται, με αυτόν τον τρόπο, σε έναν συναισθηματικό χώρο: περισσότερο από το να απεικονίζει ένα συγκεκριμένο μέρος, τα έργα φαίνονται να μιλούν για τη σχέση μας με τη φύση και την ανάγκη να σταματήσουμε το βλέμμα σε ό,τι παραμένει ανέπαφο.
Η σειρά προτείνει τελικά μια σκέψη σχετικά με την ύπαρξη και το αποτύπωμα. Το δέντρο παραμένει βαθιά ριζωμένο ενώ όλα τα άλλα — το φως, το κλίμα, η αντίληψη του θεατή και ο ίδιος ο χειρισμός της ζωγραφικής — φαίνεται να μεταβάλλονται. Εκείνη η ένταση ανάμεσα σε ό,τι είναι μόνιμο και σε ό,τι είναι εφήμερο συνιστά ένα από τα κύρια ποιητικά αξιώματα αυτών των ζωγραφικών.
aleixalbareda.com