Aleix Albareda - THE SHADOWS HAD SEALED

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας.

DARKNES·S - Ακρυλικά πάνω σε καμβά, 112 × 112 cm
Σε αυτή τη σειρά, το δέντρο μετατρέπεται σε θέμα ενσυναίσθησης και, ταυτόχρονα, σε μια σχεδόν αρχιτεκτονική παρουσία. Οι τέσσερις ζωγραφιές εξερευνούν διαφορετικές διαμορφώσεις τοπίου μέσα από μια περιορισμένη παλέτα λευκών, γκρι και μαύρων αποχρώσεων, όπου η ζωγραφική ύλη αποκτά κεντρικό ρόλο.
Η επιλογή τετράγωνης μορφής των 112 × 112 cm δημιουργεί μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ του φυτού και του χώρου. Το δέντρο παύει να λειτουργεί μόνο ως φυσικό στοιχείο για να μετατραπεί σε αυτόνομο, επιβλητικό σώμα, που καταλαμβάνει και εντάσσει την επιφάνεια της ζωγραφικής. Οι οριζόντιες του κλάδοι, οι μάζες φυλλώματος και τα κορμοί του εναρμονίζουν τον χώρο σαν δομές σχεδιασμένες στο τοπίο.
Η χρήση ακρυλικού στο μαύρο‑άσπρο εντείνει αυτή την ανάγνωση. Η απουσία χρώματος δεν σημαίνει μείωση, αλλά συσσώρευση προσοχής: το φως, η σκιά, η υφή και η κίνηση αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Οι γρήγορες και θραύσματα πινελιές οικοδομούν το φύλλωμα χωρίς να το περιγράφουν με κυριολεκτικό τρόπο. Έτσι το δέντρο εμφανίζεται ανάμεσα στην αναπαράσταση και την αφηρημένη μορφή, αναγνωρίσιμο αλλά υπόκεινται σε μια διαδικασία συνθετικότητας και μετασχηματισμού.
Υπάρχει επίσης μια έντονη διαστάση γευστική (gestural) διάσταση. Τα αποτυπώματα της πινελιάς, οι διαφανειότητες, οι συσσωρεύσεις ύλης και οι περιοχές οξειδωμένες της επιφάνειας αφήνουν ορατή τη διαδικασία κατασκευής της εικόνας. Το τοπίο δεν φαίνεται τόσο ως παρατηρημένο αλλά ως ανακατασκευασμένο μέσα από τη μνήμη, το gesture και τη φυσική εμπειρία της ζωγραφικής.
Σε ορισμένα έργα, η οριζόντια καλοπρογραμμένη κορυφή αντίκειται στην κάθετη κατεύθυνση των κορμών· σε άλλα, το δέντρο εστιάζει σε μια συμπαγή μάζα που φαίνεται να αναδύεται άμεσα από τη γη. Αυτή η παραλλαγή επιτρέπει σε κάθε κομμάτι να λειτουργεί ανεξάρτητα, αλλά όταν τα θεωρείτε μαζί, συνθέτουν μια οπτική αφήγηση για την αντοχή, τον χρόνο και τη σταθερότητα.
Τα δέντρα που απεικονίζονται μεταφέρουν μια αίσθηση ηρεμίας, παρά το γεγονός ότι οι επιφάνειές τους είναι γεμάτες κίνηση. Σε αυτά συνυπάρχει η τρωτότητα και η δύναμη, η σιωπή και η ενέργεια. Το τοπίο μετατρέπεται, με τον τρόπο αυτό, σε ένα συναισθηματικό χώρο: περισσότερο από το να απεικονίσει μια συγκεκριμένη τοποθεσία, τα έργα φαίνονται να μιλούν για τη σχέση μας με τη φύση και την ανάγκη να σταματήσουμε το βλέμμα σε αυτό που παραμένει.
Η σειρά τελικά προτείνει μια προβληματισμό σχετικά με την παρουσία και το ίχνος. Το δέντρο παραμένει ριζωμένο, ενώ όλα τα υπόλοιπα — το φως, το κλίμα, η αντίληψη του θεατή και το ίδιο το gestural της ζωγραφικής — φαίνεται να μεταβάλλονται. Εκείνη η ένταση ανάμεσα στο μόνιμο και το εφήμερο συγκροτεί ένα από τα κύρια ποιητικά αξιώματα αυτών των ζωγραφιών.
aleixalbareda.com