Aleix Albareda - A PALE BLACK POSSIBILITY

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας.

DARKNES·S - Ακρυλικά σε καμβά, 112 × 112 εκ.
Σε αυτή τη σειρά, το δέντρο μετατρέπεται σε μοτίβο για περισυλλογή και, ταυτόχρονα, σε μια σχεδόν αρχιτεκτονική παρουσία. Οι τέσσερις ζωγραφιές ερευνούν διαφορετικές διαμορφώσεις τοπίου μέσα από μια περιορισμένη παλέτα λευκών, γκρι και μαύρων αποχρώσεων, όπου η υλικότητα της ζωγραφικής κατέχει βασικό ρόλο.
Η επιλογή του τετράγωνου format των 112 × 112 εκ. δημιουργεί μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ της μορφής του δέντρου και του χώρου. Το δέντρο παύει να λειτουργεί μόνο ως φυσικό στοιχείο και μετατρέπεται σε ένα αυτόνομο, μνημειώδες σώμα που καταλαμβάνει και τεντώνει την επιφάνεια της ζωγραφικής. Οι οριζόντιες κλάδοι του, οι μάζες φυλλώματος και οι κορμοί του οργανώνουν τον χώρο σαν να πρόκειται για δομές σχεδιασμένες στο τοπίο.
Η χρήση του ακρυλικού σε μαύρο-λευκό εντείνει αυτή την ανάγνωση. Η απουσία χρώματος δεν σημαίνει μείωση, αλλά συγκέντρωση της ματιάς: το φως, η σκιά, η υφή και το βλέμμα αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Οι γρήγορες και θραυστές πινελιές χτίζουν το φύλλωμα χωρίς να το περιγράφουν κυριολεκτικά. Το δέντρο εμφανίζεται έτσι μεταξύ της αναπαράστασης και της αφηρημένης έννοιας, αναγνωρίσιμο αλλά υπόκειται σε διαδικασία συνθεσης και μεταμόρφωσης.
Υπάρχει επίσης μια έντονη διαστάση γκεστουαλ. Τα αποτυπώματα της βούρτσας, οι διαφανειές, οι συσσωρεύσεις ύλης και οι περιοχές διάβρωσης της επιφάνειας αφήνουν ορατή τη διαδικασία κατασκευής της εικόνας. Το τοπίο δεν φαίνεται τόσο να παρατηρείται όσο να ανακατασκευάζεται μέσα από μνήμη, το βλέμμα και τη φυσική εμπειρία της ζωγραφικής.
Σε ορισμένα έργα, η οριζόντια φύση των κορυφών αντίκειται στην κάθετη των κορμών· σε άλλα, το δέντρο εστιάζεται σε μια συμπαγή μάζα που φαίνεται να αναδύεται άμεσα από τη γη. Αυτή η ποικιλία επιτρέπει σε κάθε κομμάτι να λειτουργεί ανεξάρτητα, αλλά όταν τα βλέπουμε μαζί, σχηματίζουν μια οπτική αφήγηση για τη διαχρονικότητα, τον χρόνο και την αντίσταση.
Τα δέντρα που αποτυπώνονται μεταδίδουν αίσθηση ησυχίας, ενώ οι επιφάνειές τους είναι γεμάτες κίνηση. Σε αυτά ζουν η τρωτότητα και η δύναμη, η σιωπή και η ενέργεια. Το τοπίο μετατρέπεται, με αυτό τον τρόπο, σε έναν συναισθηματικό χώρο: περισσότερο από το να απεικονίζει έναν συγκεκριμένο τόπο, τα έργα φαίνονται να μιλούν για τη σχέση μας με τη φύση και την ανάγκη να σταθεί κανείς με το βλέμμα σε ό,τι παραμένει.
Η σειρά τελικά προτείνει μια σκέψη για την παρουσία και το αποτύπωμα. Το δέντρο παραμένει ριζωμένο ενώ τα υπόλοιπα — το φως, το κλίμα, η αντίληψη του θεατή και το ίδιο το γκριβόχρον κατά την ζωγραφική — φαίνονται να μεταβάλλονται. Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στο μόνιμο και το εφήμερο αποτελεί έναν από τους κύριους ποιητικούς αξίες αυτών των ζωγραφικών.
ailexalbareda.com