Aleix Albareda - A COMMON GROUND FOR ONE AND ALL

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

DARKNES·S - Ακρυλικά σε καμβά, 112 × 112 εκ.
Σε αυτή τη σειρά, το δέντρο μετατρέπεται σε μια θεματολογία ανάπαυλας και ταυτόχρονα σε μια οντότητα σχεδόν αρχιτεκτονική. Οι τέσσερις ζωγραφιές διερευνούν διαφορετικές διαμορφώσεις τοπίου μέσα από μια περιορισμένη γκάμα λευκών, γκρι και μαύρων αποχρώσεων, όπου η ζωγραφική ύλη κατέχει ουσιώδη πρωταγωνισμό.
Η επιλογή του τετραγωνικού μορφότυπου 112 × 112 εκ. δημιουργεί μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στην ανθοφόρα μορφή και στον χώρο. Το δέντρο παύει να λειτουργεί μόνο ως στοιχείο της φύσης και μετατρέπεται σε αυτόνομο σώμα, monumental, που καταλαμβάνει και εντείνει την επιφάνεια της ζωγραφικής. Τα οριζόντια κλαδιά του, οι μάζες της φυλλώρωσης και οι κορμοί του οργανώνουν τον χώρο σαν δομές σχεδιασμένες στο τοπίο.
Η χρήση ακρυλικού σε λευκό και μαύρο ενισχύει αυτή τη ανάγνωση. Η απουσία χρώματος δεν υποδηλώνει μείωση, αλλά συσσώρευση ματιάς: το φως, η σκιά, η υφή και το gesture αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Οι γρήγορες και αποσπασματικές πινελιές χτίζουν τη φυλλωσιά χωρίς να την περιγράφουν κυριολεκτικά. Έτσι, το δέντρο εμφανίζεται ανάμεσα στην αναπαράσταση και στην αφαιρετικότητα, αναγνωρίσιμο αλλά υποκείμενο σε μια διαδικασία συγκε­ντρωσης και μεταμόρφωσης.
Υπάρχει επίσης μια έντονη διαστάσι gestural. Οι υπογραφές του πινέλου, οι διαφανικότητες, οι συσσωρεύσεις ύλης και οι διαβρωμένες ζώνες της επιφάνειας αφήνουν ορατή τη διαδικασία κατασκευής της εικόνας. Το τοπίο δεν φαίνεται τόσο να παρατηρείται αλλά να ανασυντίθεται μέσω της μνήμης, του gesture και της φυσικής εμπειρίας της ζωγραφικής.
Σε ορισμένα έργα, η οριζόντια φύση των κορεών αντιπαρατίθεται με την εγκάρσια κατιούσα των κορμών· σε άλλα, το δέντρο εστιάζεται σε μια συμπαγή μάζα που φαίνεται να αναδύεται απευθείας από τη γη. Αυτή η διακύμανση επιτρέπει σε κάθε κομμάτι να λειτουργεί ανεξάρτητα, αλλά όταν τα κοιτάζεις μαζί, να σχηματιστεί μια οπτική αφήγηση για την μόνιμη παρουσία, τον χρόνο και την αντοχή.
Τα δέντρα που απεικονίζονται μεταδίδουν μια αίσθηση ηρεμίας, αν και οι επιφάνειές τους είναι γεμάτες κίνηση. Εκείνοι συνυπάρχουν η ευθραυστότητα με τη δύναμη, η σιωπή με την ενέργεια. Το τοπίο μετατρέπεται, με αυτόν τον τρόπο, σε έναν συναισθηματικό χώρο: περισσότερο από το να αποδώσει ένα συγκεκριμένο μέρος, τα έργα φαίνονται να μιλούν για τη σχέση μας με τη φύση και για την ανάγκη να σταματήσουμε το βλέμμα σε ό,τι παραμένει.
Η σειρά προτείνει τελικά μια σκέψη για την παρουσία και το αποτύπωμα. Το δέντρο παραμένει βαθιά ριζωμένο ενώ όλα τα υπόλοιπα — το φως, ο καιρός, η αντίληψη του θεατή και το ίδιο το gesture της ζωγραφικής — φαίνεται να μεταβάλλονται. Εκείνη η ένταση μεταξύ του μόνιμου και του εφήμερου αποτελεί έναν από τους κύριους ποιητικούς αξίες αυτών των ζωγραφικών έργων.
aleixalbareda.com