Aleix Albareda - IT'S TIME TO TRUST THE TRUTH WITHIN

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

DARKNES·S - Ακρυλικά σε καμβά, 112 × 112 εκ.

Σε αυτή τη σειρά, το δέντρο μετατρέπεται σε θέμα προβληματισμού και ταυτόχρονα σε μια σχεδόν αρχιτεκτονική παρουσία. Οι τέσσερις επιφάνειες εξερευνούν διαφορετικές διαμορφώσεις του τοπίου μέσα από περιορισμένο φάσμα λευκών, γκρι και μαύρων, όπου η ζωγραφική ύλη αποκτά ουσιώδη πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η επιλογή του τετραγωνισμένου μορφοτύπου 112 × 112 εκ. δημιουργεί μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ της μορφής του δέντρου και του χώρου. Το δέντρο παύει να λειτουργεί μόνο ως φυσικό στοιχείο και μετατρέπεται σε ένα αυτοτελές, μνημειακό σώμα που καταλαμβάνει και τεντώνει την επιφάνεια της ζωγραφικής. Τα οριζόντια κλαδιά του, οι μάζες φύλλωσης και τα κορμά του συντονίζουν τον χώρο σαν δομές που έχουν σχεδιαστεί πάνω στο τοπίο.

Η χρήση ακρυλικών σε μαύρο-λευκό ενισχύει αυτή την ανάγνωση. Η απουσία χρώματος δεν σημαίνει μείωση, αλλά συγκέντρωση της ματιάς: το φως, η σκιά, η υφή και το gesture αποκτούν μεγαλύτερη σημασία. Οι γρήγορες και θραύστικες πινελιές χτίζουν τη φυλλωσιά χωρίς να την περιγράφουν κυριολεκτικά. Το δέντρο εμφανίζεται έτσι μεταξύ της αναπαράστασης και της αφαίρεσης, αναγνωρίσιμο αλλά υποκείμενο σε μια διαδικασία σύνθεσης και μετασχηματισμού.

Υπάρχει επίσης έντονη διασταση χειρονομίας. Τα αποτυπώματα της βούρτσας, οι διαφάνειες, οι συσσωρεύσεις ύλης και οι διαβρωμένες ζώνες της επιφάνειας καθιστούν ορατή τη διαδικασία κατασκευής της εικόνας. Το τοπίο φαίνεται ότι δεν παρατηρείται τόσο όσο ανασυντίθεται μέσα από τη μνήμη, την κίνηση και τη φυσική εμπειρία της ζωγραφικής.

Σε ορισμένα έργα, η οριζόντια διάσταση των κόλπων αντίκειται με την κατακόρυφη των κορμών; στην άλλη, το δέντρο εστιάζεται σε μια συμπαγή μάζα που φαίνεται να αναδύεται απευθείας από τη γη. Αυτή η ποικιλία επιτρέπει σε κάθε κομμάτι να λειτουργεί αυτόνομα, αλλά όταν θεωρηθούν μαζί, να αποτελούν μια οπτική αφήγηση για την αδιάκοπη ύπαρξη, τον χρόνο και την αντίσταση.

Τα απεικονισμένα δέντρα μεταδίδουν αίσθηση ηρεμίας, παρότι οι επιφάνειές τους είναι γεμάτες κίνηση. Σε αυτά συνυπάρχουν ευθραυστότητα και δύναμη, σιωπή και ενέργεια.

Το τοπίο μετατρέπεται, κατά συνέπεια, σε έναν συναισθηματικό χώρο: περισσότερο από το να απεικονίζει έναν συγκεκριμένο τόπο, τα έργα φαίνονται να μιλούν για τη σχέση μας με τη φύση και την ανάγκη να σταματήσουμε το βλέμμα μπροστά σε αυτό που παραμένει.

Η σειρά προτείνει τέλος μια σκέψη σχετικά με την παρουσία και το αποτύπωμα. Το δέντρο παραμένει βαθιά ριζωμένο ενώ όλα τα άλλα —το φως, ο καιρός, η αντίληψη του θεατή και η ίδια η πράξη της ζωγραφικής— φαίνονται να μεταβάλλονται.

Αυτή η ένταση ανάμεσα στο μόνιμο και το εφήμερο αποτελεί ένα από τα κύρια ποιητικά στοιχεία αυτών των ζωγραφιών.

aleixalbareda.com