Aleix Albareda - All that Guixers shimmering

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

REDARKNES·S - Ακρυλικά σε καμβά, 112 × 112 εκ.
Αυτές οι ζωγραφιές χτίζουν ένα τοπίο ανάμεσα σε ό,τι είναι αναγνωρίσιμο και ό,τι φαντάζεται κανείς. Αφού ακολουθήσει μια ουσιαστική παλέτα από μαύρα, γκρι και άσπρα, η υλικότητα της ζωγραφικής μετατρέπεται σε τοπίο, μνήμη και αποτύπωμα. Οι επιφάνειες εμφανίζονται διεσπασμένες, φθαρμένες και ανασυντεθειμένες με μελανώματα, κινήσεις, διαφάνειες και γεωμετρικά σχέδια που συνυπάρχουν με μια πιο ελεύθερη και οργανική gestuality.
Η εικόνα φαίνεται να αναδύεται από μια συσσώρευση ύλης. Το σκούρο κέντρο εστιάζει το βλέμμα και λειτουργεί ως ένα είδος πυρήνα σε επέκταση, ενώ οι πινελιές που το περιβάλλουν υποδηλώνουν κίνηση, βλάστηση, βράχο ή μια φύση υποκείμενη σε μια διαρκή μεταμόρφωση. Το φως δεν προέρχεται από ένα μόνο σημείο: εμφανίζεται ανάμεσα στις στρώσεις, σε μικρούς κενους και λευκά θραύσματα που ταρακουννούν τη συνθέση.
Εισάγεται μια δομή λίγο πιο αρχιτεκτονική. Οι πλέγματα, οι μονάδες και τα πεδία υφής οργανώνουν το φαινομενικό χάος και θέτουν μια τάση ανάμεσα σε τάξη και έκρηξη. Το τοπίο παύει να αποτελεί κυριολεκτική αναπαράσταση για να μετατραπεί σε εμπειρία: κάτι που διασχίζεται, που θυμάται και τελικά ανασυντίθεται με με fragments.
Σε αυτά τα έργα, το τοπίο δεν περιγράφεται· πειράζεται. Η ζωγραφική λειτουργεί ως συναισθηματικός χάρτης στον οποίο συνυπάρχουν η φύση, η μνήμη και η ανθρώπινη παρέμβαση. Οι γεωμετρικές μορφές φαίνονται ως κατάλοιπα μιας ρευστής δομής που η ίδια η ύλη της ζωγραφικής επιμένει να διαλύσει. Από αυτήν τη αντίθεση προκύπτει μια ισχυρή εικόνα, σχεδόν αρχαιολογική, όπου κάθε στρώση φαίνεται να περιέχει το ίχνος μιας προηγούμενης.
Το τετράγωνο format 112 × 112 εκ. ενισχύει αυτή τη frontal και περιεκτική εμπειρία: η ματιά δεν βρίσκει εύκολα πύλη εισόδου ή εξόδου, αλλά παγιδεύεται σε μια επιφάνεια που επεκτείνεται σε όλες τις κατευθύνσεις.
Πρόκειται για έργα που μιλούν, τελικά, για συγκεκριμένους τόπους χωρίς να περιορίζονται σε αυτούς. Η ζωγραφική μετατρέπεται έτσι σε χώρο καθίζησης: ένας τόπος όπου το βιωμένο, το παρατηρημένο και το φανταστικό τελικά συνθέτουν μια κοινή ύλη.
aleixalbareda.com