Aleix Albareda - Pinell swing blind

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

REDARKNES·S - Ακρυλικά σε καμβά, 112 × 112 εκ.
Αυθνές οι πίνακες χτίζουν μια περιοχή ανάμεσα σε αυτό που είναι αναγνωρίσιμο και σε αυτό που φαντάζεται. Ακολουθώντας μια ουσιαστική παλέτα μαύρων, γκρίζων και λευκών, η υλική ύλη της ζωγραφικής μετατρέπεται σε τοπίο, μνήμη και αποτύπωμα. Οι επιφάνειες εμφανίζονται σπασμένες, διαβρωμένες και ανασυντεθειμένες μέσα από λεκέδες, κινήσεις, διαφάνειες και γεωμετρικά υφάσματα που συνυπάρχουν με μια πιο ελεύθερη και οργανική gestualità.
Η εικόνα φαίνεται να αναδύεται από μια συσσώρευση ύλης. Το κέντρο σκοτεινό συγκεντρώνει το βλέμμα και λειτουργεί σαν ένας είδος πυρήνας σε επέκταση, ενώ οι πινελιές που το περιβάλλουν υποδηλώνουν κίνηση, βλάστηση, βράχο ή μια φύση υποβασταζόμενη σε συνεχή μεταμόρφωση. Το φως δεν προέρχεται από ένα μοναδικό σημείο: εμφανίζεται ανάμεσα στα στρώματα, σε μικρά κενά και λευκά θραύσματα που κάνουν τη σύνθεση να ζωντανεύει.
Εισάγεται μια δομή λίγο πιο αρχιτεκτονική. Οι πλέγματα, οι μονάδες και τα πεδία υφής οργανώνουν το φαινομενικό χάος και δημιουργούν μια ένταση ανάμεσα στη σειρά και την υπερβάλλουσα κίνηση. Το τοπίο παύει να είναι μια κυριολεκτική αναπαράσταση για να μεταμορφωθεί σε εμπειρία: κάτι που διαπερνάται, θυμάται και τελικά ανασυντίθεται μέσω θραυσμάτων.
Σε αυτά τα έργα, το τοπίο δεν περιγράφεται· πειραματίζεται. Η ζωγραφική λειτουργεί ως ένα συναισθηματικό χάρτη στον οποίο συνυπάρχουν η φύση, η μνήμη και η ανθρώπινη παρέμβαση. Οι γεωμετρικές μορφές φαίνονται ως κατάλοιπα μιας ορθολογικής δομής που η ίδια η υλική ύλη της ζωγραφικής επιμένει να αποσυνθέτει. Από αυτή τη αντιπαράθεση προκύπτει μια ισχυρή εικόνα, σχεδόν αρχαιολογική, όπου κάθε στρώση φαίνεται να περιέχει το ίχνος μιας προηγούμενης.
Το τετράγωνο format των 112 × 112 εκ. ενισχύει αυτή τη κοντινή και περιεκτική εμπειρία: το βλέμμα δεν εύκολα εντοπίζει ένα σημείο εισόδου ή εξόδου, αλλά παγιδεύεται σε μια επιφάνεια που εξαπλώνεται σε όλες τις κατευθύνσεις.
Αυτά είναι έργα που μιλούν, τελικά, για συγκεκριμένα μέρη χωρίς να περιορίζονται σε αυτά. Η ζωγραφική γινεται έτσι ένας χώρος καθίζησης: ένα μέρος όπου το βίωμα, το παρατηρημένο και το φανταστικό τελικά συνθέτουν μια ενιαία ύλη.
aleixalbareda.com