Aleix Albareda - Uncertain step in Pinós by night

Μοναδικό κομμάτι, πιστοποιητικό γνησιότητας.

REDARKNES·S - Ακρυλικά σε καμβά, 112 × 112 εκ.
Αυыς οι ζωγραφιές χτίζουν ένα τοπίο ανάμεσα σε αυτό που είναι αναγνωρίσιμο και σε αυτό που φαντάζεται κανείς. Αφετηρία μια βασική παλέτα μαύρων, γκρίζων και λευκών, η υλική ύλη της ζωγραφικής μετατρέπεται σε τοπίο, μνήμη και αποτύπωμα. Οι επιφάνειες εμφανίζονται αποσπασματικές, διεγραμμένες και ανακατασκευασμένες μέσα από λεκέδες, γκριφές, διαφανότητες και γεωμετρικά σχέδια που συνυπάρχουν με μια πιο ελεύθερη και οργανική Gesturality.
Η εικόνα φαίνεται να αναδύεται από μια συσσώρευση ύλης. Το σκούρο κέντρο εστιάζει το βλέμμα και λειτουργεί όπως μια είδος πυρήνας που διαστέλλεται, ενώ οι πινελιές γύρω του υποδηλώνουν κίνηση, βλάστηση, βράχο ή μια φύση υποκείμενη σε συνεχή μεταμόρφωση. Το φως δεν προέρχεται από ένα μόνο σημείο: εμφανίζεται ανάμεσα στις στρώσεις, σε μικρές κόγχες και λευκά αποσπάσματα που δίνουν ζωντάνια στη σύνθεση.
Εισάγεται μια δομή λίγο πιο αρχιτεκτονική. Οι πλέγματα, οι μονάδες και τα πεδία υφής οργανώνουν το φαινομενικό χάος και δημιουργούν μια ένταση ανάμεσα στη τάξη και την εκδήλωση. Το τοπίο παύει να αποτελεί λεκτική αναπαράσταση για να μετατραπεί σε εμπειρία: κάτι που διασχίζεται, που θυμάται και τελικά αναδομείται μέσα από αποσπάσματα.
Σε αυτά τα έργα, το τοπίο δεν περιγράφεται· πειράζεται. Ο πίνακας λειτουργεί ως συναισθηματικό χάρτης όπου συνυπάρχουν η φύση, η μνήμη και η ανθρώπινη παρέμβαση. Οι γεωμετρικές μορφές φαίνονται ως υπολείμματα μιας λογικής δομής που η ίδια η ύλη της ζωγραφικής επιμένει να διαλύσει. Από αυτή τη αντιπαράθεση προκύπτει μια ισχυρή εικόνα, σχεδόν αρχαιολογική, όπου κάθε στρώμα φαίνεται να περιέχει το ίχνος ενός παλαιότερου.
Το τετράγωνο φορμά 112 × 112 εκ. ενισχύει αυτή τη frontal και περιβολική εμπειρία: το βλέμμα δεν βρίσκει εύκολα ένα σημείο εισόδου ή εξόδου, αλλά μένει παγιδευμένο σε μια επιφάνεια που επεκτείνεται σε όλες τις κατευθύνσεις.
Είναι έργα που μιλούν, εν τέλει, για συγκεκριμένους τόπους χωρίς να περιορίζονται σε αυτούς. Έτσι ο πίνακας μετατρέπεται σε ένα χώρο καθίζησης: ένα μέρος όπου το βιωμένο, το παρατηρημένο και το φανταστικό τελειώνουν σχηματίζοντας μια ενιαία ύλη.
aleixalbareda.com