Aleix Albareda - A LLADURS BLACK POSSIBILITY

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας.

REDARKNES·S - Ακρυλικά πάνω σε καμβά, 112 × 112 εκ.
Αυτές οι ζωγραφιές οικοδομούν ένα τοπίο ανάμεσα σε αυτό που είναι αναγνωρίσιμο και σε ό,τι φαντάζεται κανείς. Αφού ξεκινήσουν από μια βασική παλέτα μαύρων, γκρι και λευκών, η υλική ύλη της ζωγραφικής μετατρέπεται σε τοπίο, μνήμη και αποτύπωμα. Οι επιφάνειες εμφανίζονται θραυσμένες, διεγραμμένες και ανασυντιθέμενες μέσα από λεκέδες, γροθιές/χειρονομίες, διαφάνειες και γεωμετρικά υφάσματα που συνυπάρχουν με μια πιο ελεύθερη και οργανική gestualidad.
Η εικόνα φαίνεται να αναδύεται από μια συσσώρευση ύλης. Το κεντρικό σκοτεινό σημείο συσπειρώνει το βλέμμα και λειτουργεί ως ένα είδος πυρήνα που επεκτείνεται, ενώ οι πινελιές που το περιβάλλουν υποδηλώνουν κίνηση, βλάστηση, βράχο ή μια φύση υποκείμενη σε συνεχή μεταμόρφωση. Το φως δεν προέρχεται από ένα μόνο σημείο: εμφανίζεται ανάμεσα στις στρώσεις, σε μικρούς κενά και λευκά θραύσματα που δίνουν ζωντάνια στην σύνθεση.
Εισάγεται μια δομή λίγο πιο αρχιτεκτονική. Τα πλέγματα, τα μήκη και τα πεδία υφής οργανώνουν το φαινομενικό χάος και θέτουν μια ένταση ανάμεσα στην τάξη και την εκτόνωση. Το τοπίο παύει να είναι μια κυριολεκτική αναπαράσταση και μετατρέπεται σε εμπειρία: ένα πράγμα που διασχίζεται, που θυμάται και τελικά ανασυντίθεται μέσα από θραύσματα.
Σε αυτά τα έργα, το τοπίο δεν περιγράφεται· πειραματίζεται. Η ζωγραφική λειτουργεί ως συναισθηματικό χάρτης όπου συνυπάρχουν η φύση, η μνήμη και η ανθρώπινη παρέμβαση. Οι γεωμετρικές μορφές φαίνονται ότι είναι κατάλοιπα μιας ρασιοναλιστικής δομής της οποίας η ίδια η υλική ύλη προσπαθεί να αποσπάσει. Από αυτή τη αντιπαράθεση προκύπτει μια ισχυρή εικόνα, σχεδόν αρχαιολογική, όπου κάθε στρώμα φαίνεται να περιέχει το ίχνος ενός παλαιότερου.
Το τετράγωνο format των 112 × 112 εκ. εντείνει αυτή τη μπροστινή και περιβάλλουσα εμπειρία: το βλέμμα δεν βρίσκει εύκολα ένα σημείο εισόδου ή εξόδου, αλλά μένει παγιδευμένο σε μια επιφάνεια που επεκτείνεται σε όλες τις κατευθύνσεις.
Είναι έργα που μιλούν, τελικά, για συγκεκριμένους τόπους χωρίς να περιορίζονται σε αυτούς. Η ζωγραφική μετατρέπεται έτσι σε χώρο καθίζησης: ένας χώρος όπου το βιωμένο, το παρατηρημένο και το φανταστικό τελειώνουν σχηματίζοντας μια ενιαία ύλη.
aleixalbareda.com