Aleix Albareda - ALL IS DARKNESS BUT CLARIANA

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

REDARKNES·S - Ακρυλικά πάνω σε καμβά, 112 × 112 εκ.
Αυ(Paintings) αυτές οι ζωγραφιές οικοδομούν ένα τοπίο ανάμεσα σε αυτό που αναγνωρίζεται και αυτό που φαντάζεται. Αφετηρία μια ουσιαστική παλέτα από μαύρα, γκρι και λευκά, η υλική ύλη της ζωγραφικής μετατρέπεται σε τοπίο, μνήμη και αποτύπωμα. Οι επιφάνειες εμφανίζονται μερικώς διαλυμένες, διερωμένες και ανασυσταμένες μέσω λεκέδων, γκριφών, διαφάνειες και γεωμετρικά σχέδια που συνυφαίνονται με μια πιο ελεύθερη και οργανική gestualità.
Η εικόνα φαίνεται να εξυψώνεται από μια συσσώρευση ύλης. Το κέντρο του σκούρου συγκεντρώνει το βλέμμα και λειτουργεί ως είδος πυρήνα όχι επέκτασης, ενώ οι πινελιές που το περιβάλλουν υποδηλώνουν κίνηση, βλάστηση, βράχο ή μια φύση υποκείμενη σε συνεχή μεταμόρφωση. Το φως δεν προέρχεται από ένα μοναδικό σημείο: εμφανίζεται ανάμεσα στα στρώματα, σε μικρούς κενά και λευκά θραύσματα που δίνουν ζωντάνια στη σύνθεση.
Εισάγεται μια δομή κάπως πιο αρχιτεκτονική. Οι πλέγματα, οι μονάδες και οι χώροι υφής οργάνωσης του χάους που φαίνεται, και δημιουργούν μια ένταση μεταξύ τάξης και εκρήξης. Το τοπίο παύει να είναι κυριολεκτική αναπαράσταση για να μετατραπεί σε εμπειρία: κάτι που διασχίζεται, θυμάται και τελικά ανασυστήνεται μέσω θραυσμάτων.
Σε αυτά τα έργα, το τοπίο δεν περιγράφεται· το βιώνεται. Η ζωγραφική λειτουργεί ως συναισθηματικό χάρτης όπου συνυπάρχουν η φύση, η μνήμη και η ανθρώπινη παρέμβαση. Οι γεωμετρικές μορφές φαίνονται ως υπολείμματα μιας λογικής δομής την οποία η ίδια η υλική ύλη της ζωγραφικής προσπαθεί να αποδομήσει. Από αυτή τη αντίθεση προκύπτει μια ισχυρή εικόνα, σχεδόν αρχαιολογική, όπου κάθε στρώση φαίνεται να περιέχει το ίχνος μιας προηγούμενης.
Η τετραγωνική μορφή των 112 × 112 εκ. ενισχύει αυτή την εμπειρία της άμεσης και περιβάλλουσας θέασης: το βλέμμα δεν εντοπίζει εύκολα ένα σημείο εισόδου ή εξόδου, αλλά παγιδεύεται σε μια επιφάνεια που επεκτείνεται σε όλες τις κατευθύνσεις.
Είναι έργα που μιλούν, τελικά, για συγκεκριμένους τόπους χωρίς να περιορίζονται σε αυτούς. Η ζωγραφική μετατρέπεται έτσι σε χώρο κατακράτησης: ένα μέρος όπου το βιωμένο, το παρατηρημένο και το φανταστικό τελικά σχηματίζουν μια ενιαία ύλη.
aleixalbareda.com