Aleix Albareda - LA COMA I LA PEDRA FORGOTTEN FEARS

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

REDARKNES·S - Ακρυλικά σε καμβά, 112 × 112 εκ.
Αυτές οι ζωγραφιές χτίζουν ένα τοπίο ανάμεσα σε αυτό που είναι αναγνωρίσιμο και σε αυτό που φαντάζεται. Από μια βασική παλέτα με μαύρα, γκρι και λευκά, η υλική ουσία της ζωγραφικής μετατρέπεται σε τοπίο, μνήμη και αποτύπωμα. Οι επιφάνειες εμφανίζονται διαμελισμένες, απολιθωμένες και ανασυγκροτημένες μέσα από λεκέδες, κινήσεις, διαφανοτήτων και γεωμετρικών υφών που συνυπολογίζονται με μια πιο ελεύθερη και οργανική gestualidad.

Η εικόνα φαίνεται να αναδύεται από μια συσσώρευση ύλης. Το σκοτεινό κέντρο συλλαμβάνει το βλέμμα και λειτουργεί ως ένα είδος πυρήνα σε επέκταση, ενώ οι πινελιές που το περιβάλλουν υποδηλώνουν κίνηση, βλάστηση, βράχο ή μια φύση που υφίσταται συνεχή μεταμόρφωση. Το φως δεν προέρχεται από ένα μοναδικό σημείο: εμφανίζεται ανάμεσα στα στρώματα, σε μικρούς κενά και λευκά αποσπάσματα που κάνουν τη σύνθεση να vibrate.

Εισάγεται μια δομή λίγο πιο αρχιτεκτονική. Οι πλέγματα, οι μονάδες και τα πεδία υφής οργανώνουν το φαινομενικό χάος και θέτουν μία ένταση ανάμεσα σε τάξη και υπέρβαση. Το τοπίο παύει να αποτελεί κυριολεκτική αναπαράσταση για να μετατραπεί σε εμπειρία: κάτι που διασχίζεται, θυμάται και τελικά ανασυντίθεται μέσα από θραύσματα.

Σε αυτά τα έργα, το τοπίο δεν περιγράφεται· πειραματίζεται. Η ζωγραφική λειτουργεί ως συναισθηματικός χάρτης όπου συνυπάρχουν η φύση, η μνήμη και η ανθρώπινη παρέμβαση. Οι γεωμετρικές μορφές φαίνονται ως κατάλοιπα μιας λογικής δομής που η ίδια η υλική ύλη της ζωγραφικής προσπαθεί να διαλύσει. Από αυτή τη αντιπαράθεση προκύπτει μια δυνατή εικόνα, σχεδόν αρχαιολογική, όπου κάθε στρώμα φαίνεται να περιέχει το ίχνος ενός παλαιότερου.

Το τετράγωνο μορφότυπο των 112 × 112 εκ. ενισχύει αυτή την άμεση και περιβαλλόμενη εμπειρία: το βλέμμα δεν βρίσκει εύκολα σημείο εισόδου ή εξόδου, αλλά παγιδεύεται σε μια επιφάνεια που επεκτείνεται σε όλες τις κατευθύνσεις.

Είναι έργα που μιλούν, εντέλει, για συγκεκριμένους τόπους χωρίς να περιορίζονται σε αυτούς. Έτσι η ζωγραφική μετατρέπεται σε έναν χώρο εναπόθεσης: ένα μέρος όπου το βίωμα, το παρατηρούμενο και το φανταστικό τελικά συνθέτουν μια ίδια ύλη.

aleixalbareda.com