Aleix Albareda - ODÈN FOR ONE AND ALL

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

REDARKNES·S - Ακρυλικά πάνω σε καμβά, 112 × 112 εκ.
Αυπίσειςτοις οι ζωγραφιές χτίζουν ένα τοπίο ανάμεσα σε ό,τι είναι αναγνωρίσιμο και ό,τι φαντάζεται κανείς. Αρχίζοντας από μια βασική παλέτα μαύρων, γκρι και λευκών, η υλικότητα της ζωγραφικής μετατρέπεται σε τοπίο, μνήμη και αποτύπωμα. Οι επιφάνειες εμφανίζονται διαμελισμένες, φθαρμένες και ανασυνκατασκευασμένες μέσα από λεκέδες, κινήσεις, διαφανειές και γεωμετρικά σχέδια που συνυπάρχουν με μια γλώσσα κίνησης πιο ελεύθερη και οργανική.
Η εικόνα φαίνεται να αναδύεται από μια συσσώρευση ύλης. Το κεντρικό σκοτεινό σημείο εστιάζει το βλέμμα και λειτουργεί ως ένα είδος πυρήνα που επεκτείνεται, ενώ οι πινελιές που το περιβάλλουν υποδηλώνουν κίνηση, βλάστηση, βράχους ή μια φύση υποκείμενη σε συνεχή μεταμόρφωση. Το φως δεν προέρχεται από ένα μοναδικό σημείο: εμφανίζεται ανάμεσα στα στρώματα, σε μικρά κενά και λευκά θραύσματα που δονίζουν τη σύνθεση.
Εισάγεται μια δομή λίγο πιο αρχιτεκτονική. Τα πλέγματα, τα μοντέλα και τα πεδία υφής οργανώνουν το φαινομενικά χαώδες και θέτουν έναν τόνο ανάμεσα σε τάξη και υπέρβαση. Το τοπίο χάνει τον εντοπισμό του ως κυριολεκτική αναπαράσταση και μετατρέπεται σε εμπειρία: κάτι που διασχίζεται, θυμάται και τελικά ανασυντίθεται μέσα από θραύσματα.
Σε αυτά τα έργα, το έδαφος δεν περιγράφεται· εμπεμφανίζεται. Η ζωγραφική λειτουργεί ως συναισθηματικός χάρτης όπου συνυπολογίζονται η φύση, η μνήμη και η ανθρώπινη παρέμβαση. Οι γεωμετρικές μορφές φαίνονται να είναι υπόλοιπα μιας ορθολογικής δομής που η ίδια η ύλη της ζωγραφικής προσπαθεί να διαλύσει. Από αυτή τη αντίθεση προκύπτει μια ισχυρή εικόνα, σχεδόν αρχαιολογική, όπου κάθε στρώμα φαίνεται να περιέχει τη διαδρομή ενός προγενέστερου.
Το τετράγωνο μορφότυπο των 112 × 112 εκ ενισχύει αυτήν την εμπειρία πρόσωπο με πρόσωπο και περιβάλλουσα: το βλέμμα δεν βρίσκει εύκολα σημείο εισόδου ή εξόδου, αλλά παγιδεύεται σε μια επιφάνεια που επεκτείνεται προς όλες τις κατευθύνσεις.
Αυτά είναι έργα που μιλούν, τελικά, για συγκεκριμένους τόπους χωρίς να περιορίζονται σε αυτούς. Η ζωγραφική μετατρέπεται έτσι σε χώρο καθίζησης: ένα μέρος όπου ό,τι έζησε, ό,τι παρατηρήθηκε και ό,τι φαντάστηκε τελικά συνθέτουν μια ίδια ύλη.
aleixalbareda.com