Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο γεννιέται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που έχει μετατρέψει το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη σε κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στα έργα του, η σειραριοποίηση στοιχείων απλών και καθημερινών μετατρέπεται σε μια γλώσσα ικανή να διεγείρει ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτό το έργο, όμως, η παράδοση επαναλαμβάνεται μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της δικιάς μου έρευνας: η αμπέλικη (βύσα).

Αντί για τις καρφίτσες που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ hundreds από βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδετικό, οικοδομικό και μηχανικό, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια γεμάτη ενέργεια, ενώ οι βίδες ξεπροβάλλουν από τον επίπεδο χώρο δημιουργώντας έναν είδος οπτικής δόνησης. Από οπτικό πλάνο μπροστά, η σύνθεση φαίνεται τακτική και ελάχιστη· από τη θέα από το πλάι, αποκαλύπτεται η αληθινή της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν στοχεύει να αποτελέσει μια απλή παραπομπή στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επανερμηνεία της γλώσσας του, αντικαθιστώντας τον καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σημάδι.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως εξυπηρετεί την ένωση και τη στερέωση χρησιμοποιείται για τη δημιουργία μιας ανήσυχης, έντονης και βαθιά υλικής επιφάνειας.

Κάθε ταύτιση σε αυτή τη αντίφαση ανάμεσα σε τάξη και δυσαρέσκεια, κατασκευή και καταστροφή, δισδιάστατότητα και τρισδιάστατότητα, γεννά την ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Παδόβαν, διάσημου σε ολόκληρο τον κόσμο για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται με μια θήκη από Plexiglas.

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με τη γλώσσα οπτικού και πολιτισμικού αντίκτυπου το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Από την άλλη πλευρά, η καλλιτεχνική έρευνα διαλέγεται με το ονειρικό της πολυτέλειας, της εικονικής μόδας και του παγκόσμιου design, υπενθυμίζοντας σύμβολα τα οποία έχουν γίνει καθολικά συνδεδεμένα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά αρχικές δημιουργίες, κατασκευασμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει μια κριτική και επανεξέταση του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως σύγχρονου πολιτισμικού αντικειμένου.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της έντονης street art και της τέχνης που εμπνέεται από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.