Pájaro Sakalava - Φιγούρα - Μαδαγασκάρη

Οι γλυπτικές τέχνες της Μαδαγασκάρης χαρακτηρίζονται αποκλειστικά από την κηδεία/ταφή που χαρακτηρίζουν τις παραγωγές τους. Η βάση της μαλγασιακής κοινωνικής οργάνωσης βασιζόταν στον λατρευτικό σεβασμό προς τους προγόνους. Οι κηδείες ήταν ιδιαίτερα σημειωμένες από τις πολυάριθμες θυσίες ζώων και από τις πολύ ακριβές γιορτές τους. Το νησί είχε χωριστεί σε διάφορους τάφους κάτω από τις σκιές και το πλούσιο της ζούγκλας, πάντα περιφραγμένους από ένα ξύλινο φράγμα, που τελειώνει με γλυπτά: ζευγάρια αγκαλιασμένα, άνδρες, γυναίκες, πουλιά και πασσάλους.

Ο ρόλος αυτών των ανθρωπομορφικών γλυπτών που κοσμούν τα νεκροταφεία είναι η λατρεία προς τους προγόνους και τη γονιμότητα. Αυτό το πουλί ενσαρκώνει όχι μόνο τον ερωτικό ζήλο, αλλά και το πέρασμα ή την επαφή με το πέραν. Αυτές οι παλιές γλυπτές, φθαρμένες και διαβρωμένες από τις καιρικές συνθήκες και τα χρόνια, είναι οι τελευταίες μαρτυρίες της τέχνης ενός πολιτισμού που καταδικάστηκε αναπόδραστα να εξαφανιστεί.
Εποχή: Σύμφωνα με αναφορές για την προέλευση αυτού του έργου, μπορούμε να το χρονολογήσουμε στα έτη 1850/1900.