Ένα γλυπτό από οστά - ΜΟΒΑ - Γκάνα (χωρίς τιμή ασφαλείας)
08
ημέρες
00
ώρες
28
λεπτά
42
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 150 - € 200
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 140908 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Moba/Bimoba, Βορειοανατολική Γκάνα
Ζεύγος μορφών
Οστό, χαρακτική διακόσμηση, θυσιαστική πατίνα
Συλλογή Wolfgang Jaenicke
Λιθοκόπημα από οστό, αυτό το ζεύγος μορφών εμφανίζει τη ριζική μείωση της ανθρώπινης μορφής που χαρακτηρίζει τη γλώσσα γλυπτικής Moba. Μεγάλες, σχεδόν σφαιρικές κεφαλές χωρίς διακριτά χαρακτηριστικά προσώπου ανέρχονται πάνω σε λεπτά, περίπου κυλινδρικά σώματα. Τα χέρια έχουν περιοριστεί σε στενές, μακρόστενες ράβδους που εκτείνονται κατά μήκος των πλαϊνών μερών του κορμού· τα χέρια και τα πόδια δεν αρθρώνονται. Στο κατώτερο άκρο, μια βαθιά τομή διαιρεί κάθε φιγούρα σε δύο κοντά, μυτερά πόδια. Οι λεία, χωρίς πρόσωπο κεφαλές και η απόλυτα μετωπική στάση δίνουν στις φιγούρες μια εμφάνιση που είναι ταυτόχρονα συμπυκνωμένη και συνειδητά ανεπιώδης. Παρόμοιες φιγούρες Moba χαρακτηρίζονται εξίσου από στρογγυλεμένες κεφαλές, εκτεταμένα σώματα και ευρεία καταστολή της φυσιογνωμικής λεπτομέρειας.
Αν και και τα δύο φορείς ακολουθούν την ίδια μορφική αρχή, διακρίνονται σαφώς μεταξύ τους. Η μικρότερη φιγούρα είναι πιο συμπαγής και φέρει εμφανή διάταξη βαθιά εγχαραγμένων διαγώνιων γραμμών που διασταυρώνονται στους ώμους και τον άνω κορμό. Σχετιζόμενα διασταυρωμένα και γωνιώδη μοτίβα επανέρχονται σε όλο το μεσαίο και κατώτερο τμήμα του σώματος. Η ψηλότερη, πιο αδύνατη φιγούρα εικονογραφείται κυρίως από οριζόντιες ζώνες: αρκετές παράλληλες εγχαράξεις περιβάλλουν το στήθος και τον άνω κορμό, ενώ μια πυκνότερη διαδοχή οριζόντιων ζωνών σημαδεύει το κατώτερο τμήμα. Οι εγχαράξεις συνεπώς αποτελούν δύο διακριτά συστήματα σημάνσεων του σώματος, επιτρέποντας την ατομική ταμπέλα των φιγούρων διατηρώντας την ενότητα της ζεύγους.
Η επιφάνεια είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Μια βαθιά καφέ ως σχεδόν μαύρη επίστρωση καλύπτει μεγάλες περιοχές του οστού, ενώ η ζεστή κιτρινοκεκκινωπή από την κάτω ύλη εμφανίζεται σε αμέτρητες εκτεθειμένες περιοχές. Το αποτέλεσμα ανώμαλο, μαρμαρωμένο επιφανειακά υλικό αποτυπώνει την υλική ιστορία των φιγούρων. Σκοτεινές αποθέσεις παραμένουν ιδιαίτερα εμφανείς σε κοιλότητες και εγχαραγμένες γραμμές, ενώ οι ανυψωμένες και εκτεθειμένες περιοχές φαίνονται ομαλότερες και ελαφρύτερες. Τέτοιες μεταβολές μπορεί να προέκυψαν από επαναλαμβανόμενη χειρονομία, τρίψιμο και τελετουργική επεξεργασία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παρόμοιες οστούν φιγούρες Moba τεκμηριώνονται με σκοτεινά θυσιαστικά πατίνα και ίχνη τελετουργικής χρήσης, συμπεριλαμβανομένων άλλων οστών φιγούρων συνδεόμενων με τη Συλλογή Wolfgang Jaenicke στο παρελθόν ή παρόν.
Ως εκ τούτου, η επιφάνεια δεν πρέπει να νοείται απλώς ως ένδειξη ηλικίας ή ως αισθητική πατίνα. Μέσα σε ένα αντικείμενο ιερού, οι επαναλαμβανόμενες προσφορές, οι λιβάνισμοι και η εφαρμογή τελετουργικών ουσιών θα μπορούσαν σταδιακά να μεταβάλλουν την εμφάνισή του. Πατίνα με αυτή την έννοια γίνεται το υλικό αρχείο της τελετουργικής βιογραφίας ενός αντικειμένου. Στη συγκεκριμένη ζεύξη, οι σκούρες αποθέσεις και η συγκέντρωσή τους σε εγχαραγμένες κοιλότητες καθιστούν τέτοια ερμηνεία πιθανολογήσιμη, αν και η ακριβής φύση των ουσιών δεν μπορεί να προσδιοριστείται με οπτική εξέταση μόνο.
Οι εγχαράξεις αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή. Η τοποθέτησή τους στο σώμα υποδηλώνει σχέση με σήμανση του σώματος ή ουλοποίηση. Είναι σημαντικό ότι, παρά την πλήρη απουσία χαρακτηριστικών προσώπου, αυτά τα σχήματα έχουν εκτελεστεί με σημαντική φροντίδα. Η ανθρώπινη ταυτότητα μεταδίδεται επομένως όχι μέσω εξατομικευμένης φυσιογνωμίας, αλλά σε σημαντικό βαθμό μέσω της επισημασμένης επιφανείας του σώματος. Χωρίς συγκεκριμένα εθνογραφικά στοιχεία, ωστόσο, θα ήταν παραπλανητικό να αποδοθούν σε μια συγκεκριμένη φυλή, οικογένεια, φύλο ή κοινωνική θέση μεμονωμένα διασταυρωμένα, γωνιώδη ή οριζόντια μοτίβα. Η διαθέσιμη βιβλιογραφία για τη γλυπτική ιερού Moba τεκμηριώνει ασφαλώς τις τελετουργικές λειτουργίες των φιγούρων περισσότερο από ό,τι προσφέρει ένα αποφασιστικό λεξιλόγιο για την ερμηνεία μεμονωμένων εγχαραγμένων μοτίβων.
Οι εγχαράξεις θα μπορούσαν επίσης να έχουν μια υλική διάσταση εντός της τελετουργικής πρακτικής. Οι κοιλωμένες επιφάνειές τους θα διατηρούσαν ουσίες που εφαρμόζονταν στις φιγούρες. Μέσω επαναλαμβανόμενης επεξεργασίας, οι σημάνσεις του σώματος θα παρέμεναν ορατές αλλά θα μπορούσαν να ενισχυθούν υλικά και να ανανεωθούν κατά τη διάρκεια της τελετουργικής χρήσης. η παρουσία σκούρης ύλης σε ορισμένες από τις εγχαραγμένες γραμμές αυτού του ζεύγους καθιστά τέτοια πιθανότητα αξιόλογη προς εξέταση, αν και δεν μπορεί προς το παρόν να προσδιοριστεί ο συγκεκριμένος σκοπός τους.
Μεταξύ των Moba του βορειοανατολικού Γκάνα και γειτονικού βόρειου Τόγκο, ανθρωπομορφικές φιγούρες αποτέλεσαν μέρος ενός ευρύτερου συστήματος που διέπεται τις σχέσεις μεταξύ των ζωντανών, των προγόνων και άλλων πνευματικών δυνάμεων. Οι καλύτερα τεκμηριωμένες από αυτές τις φιγούρες γενικά αναφέρονται ως tchitcheri. Η παραγγελία και η χρήση τους συνδέονταν στενά με τη μαντεία. Η field έρευνα της Christine Mullen Kreamer καταγράφει ότι ένας μαντευτής θα μπορούσε να καθορίσει όχι μόνο την αναγκαιότητα για μια τέτοια φιγούρα αλλά και το κατάλληλο μέγεθος και το φύλο της. Within shrine contexts, figures could enhance the efficacy of sacrificial offerings and were associated with concerns including health, fertility, peace, family well-being, livestock, and prosperity.
Η Κρέμερ διακρίνει αρκετές λειτουργικές κατηγορίες tchitcheri. Οι μικρότερες φιγούρες συνδέονταν με πιο προσωπικά τελετουργικά περιβάλλοντα, ενώ μεγαλύτερα παραδείγματα θα μπορούσαν να σχετίζονται με οικογένεια ή σημαντικούς προγόνους φυλής. Σε περιπτώσεις με ασθένεια, στειρότητα, προβλήματα με τα ζώα ή άλλες μορφές ατυχίας, ένας μαντείας μπορεί να προτείνει την παραγγελία ή την προσθήκη φιγούρας σε ιερό. Το μικρό κλίμα και το οστό ως υλικό της παρούσας ζεύξης προτείνουν ένα οικείο, προσωπικό ή οικιακό τελετουργικό σκηνικό αντί της πιο δημόσιας σφαίρας που συνδέεται με τα μεγαλοπρεπή ξύλινα φιγούρες Moba.
Οι φιγούρες από οστό συνιστούν μια σχετικά σπάνια ομάδα στο τεκμηριωμένο σώμα της γλυπτικής Moba. Γνωστά παραδείγματα μοιράζονται ωστόσο την ίδια εξαιρετικά αφηρημένη αντίληψη για το ανθρώπινο σώμα και εμφανίζονται τόσο μεμονωμένα όσο και ως ζεύγη. Ο χαρακτηρισμός yendu tchitcheri έχει μερικές φορές εφαρμοστεί σε μικρές οστούν φιγούρες Moba, αλλά καθώς η εθνογραφική τεκμηρίωση είναι σημαντικά ισχυρότερη για τα ξύλινα, αυτή η ακριβής ταξινόμηση θα πρέπει να χρησιμοποιείται προσεκτικά για οστεώδη αντικείμενα χωρίς τεκμηριωμένο πεδίο.context.
Ο συνδυασμός αυτός δεν πρέπει επίσης να ερμηνεύεται αυτόματα ως πορτρέτο ενός συζύγου και μίας συζύγου. Οι δύο φιγούρες μπορεί αντίθετα να ενσωματώνουν συμπληρωματικές ταυτότητες ή δυνάμεις. Το φύλο είχε σημασία μέσα στα ιερά του Moba, και η έρευνα της Κρέμερ καταγράφει διακριτές θέσεις και λειτουργίες για αρσενικές και θηλυκές φιγούρες μέσα στον οικιακό ιερό χώρο. Οι φιγούρες θα μπορούσαν να συνδεθούν με αποθαμένους μελών της οικογένειας, προγόνους, μύηση και θυσίες με σκοπό την εξασφάλιση της υγείας και της ειρήνης του οίκου.
Η παρούσα ζεύξη παρέχει ιδιαίτερα συμπυκνωμένη οπτική έκφραση της σχέσης ανάμεσα στην ενότητα και τη διαφορά. Υλικό, βασική μορφή, άκρατη αφαιρετικότητα και επεξεργασία της επιφάνειας δένουν τις δύο φιγούρες, ενώ οι αναλογίες τους και, κυρίως, τα αντίθετα συστήματα εγχαρακτήσεων σώματος διακρίνουν η μια την άλλη. Οι χαρακτηριστικά κεφαλές χωρίς μορφή αποτρέπουν μια ανάγνωση ως πορτραίτο· η ταυτότητα φαίνεται ότι διαμένει αντί αυτού στο σώμα, στις σημάσεις του και πιθανώς στην ιστορία της τελετουργικής του επεξεργασίας. Η πυκνή, σκοτεινή θυσιαστική πατίνα ενισχύει αυτή την ερμηνεία. Αυτές οι φιγούρες δεν ήταν απλώς αναπαραστάσεις προς θέαση, αλλά αντικείμενα που η σημασία τους διαμορφωνόταν και ανανεωνόταν επανειλημμένα μέσω του χειρισμού, των προσφορών και της τελετουργικής πράξης.
Βιβλιογραφία: Christine Mullen Kreamer, “Moba Shrine Figures,” African Arts, Τόμος 20, Τεύχος 2, 1987, σελ. 52–55, 82–83; Christine Mullen Kreamer, “Seeing Between Worlds: A Moba Figure,” στο Frederick John Lamp (επιμ.), See the Music, Hear the Dance: Rethinking African Art at the Baltimore Museum of Art, Munich, 2004, σελ. 184–187.
Ενημερωτής: Wolfgang Jaenicke
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας τέχνης.
Inv. No. MAZ22684
Ύψος: 17 cm / 19 cm
Βάρος: 210 g / 210 g (συμπεριλαμβανομένου του βάσης)
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηMoba/Bimoba, Βορειοανατολική Γκάνα
Ζεύγος μορφών
Οστό, χαρακτική διακόσμηση, θυσιαστική πατίνα
Συλλογή Wolfgang Jaenicke
Λιθοκόπημα από οστό, αυτό το ζεύγος μορφών εμφανίζει τη ριζική μείωση της ανθρώπινης μορφής που χαρακτηρίζει τη γλώσσα γλυπτικής Moba. Μεγάλες, σχεδόν σφαιρικές κεφαλές χωρίς διακριτά χαρακτηριστικά προσώπου ανέρχονται πάνω σε λεπτά, περίπου κυλινδρικά σώματα. Τα χέρια έχουν περιοριστεί σε στενές, μακρόστενες ράβδους που εκτείνονται κατά μήκος των πλαϊνών μερών του κορμού· τα χέρια και τα πόδια δεν αρθρώνονται. Στο κατώτερο άκρο, μια βαθιά τομή διαιρεί κάθε φιγούρα σε δύο κοντά, μυτερά πόδια. Οι λεία, χωρίς πρόσωπο κεφαλές και η απόλυτα μετωπική στάση δίνουν στις φιγούρες μια εμφάνιση που είναι ταυτόχρονα συμπυκνωμένη και συνειδητά ανεπιώδης. Παρόμοιες φιγούρες Moba χαρακτηρίζονται εξίσου από στρογγυλεμένες κεφαλές, εκτεταμένα σώματα και ευρεία καταστολή της φυσιογνωμικής λεπτομέρειας.
Αν και και τα δύο φορείς ακολουθούν την ίδια μορφική αρχή, διακρίνονται σαφώς μεταξύ τους. Η μικρότερη φιγούρα είναι πιο συμπαγής και φέρει εμφανή διάταξη βαθιά εγχαραγμένων διαγώνιων γραμμών που διασταυρώνονται στους ώμους και τον άνω κορμό. Σχετιζόμενα διασταυρωμένα και γωνιώδη μοτίβα επανέρχονται σε όλο το μεσαίο και κατώτερο τμήμα του σώματος. Η ψηλότερη, πιο αδύνατη φιγούρα εικονογραφείται κυρίως από οριζόντιες ζώνες: αρκετές παράλληλες εγχαράξεις περιβάλλουν το στήθος και τον άνω κορμό, ενώ μια πυκνότερη διαδοχή οριζόντιων ζωνών σημαδεύει το κατώτερο τμήμα. Οι εγχαράξεις συνεπώς αποτελούν δύο διακριτά συστήματα σημάνσεων του σώματος, επιτρέποντας την ατομική ταμπέλα των φιγούρων διατηρώντας την ενότητα της ζεύγους.
Η επιφάνεια είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Μια βαθιά καφέ ως σχεδόν μαύρη επίστρωση καλύπτει μεγάλες περιοχές του οστού, ενώ η ζεστή κιτρινοκεκκινωπή από την κάτω ύλη εμφανίζεται σε αμέτρητες εκτεθειμένες περιοχές. Το αποτέλεσμα ανώμαλο, μαρμαρωμένο επιφανειακά υλικό αποτυπώνει την υλική ιστορία των φιγούρων. Σκοτεινές αποθέσεις παραμένουν ιδιαίτερα εμφανείς σε κοιλότητες και εγχαραγμένες γραμμές, ενώ οι ανυψωμένες και εκτεθειμένες περιοχές φαίνονται ομαλότερες και ελαφρύτερες. Τέτοιες μεταβολές μπορεί να προέκυψαν από επαναλαμβανόμενη χειρονομία, τρίψιμο και τελετουργική επεξεργασία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παρόμοιες οστούν φιγούρες Moba τεκμηριώνονται με σκοτεινά θυσιαστικά πατίνα και ίχνη τελετουργικής χρήσης, συμπεριλαμβανομένων άλλων οστών φιγούρων συνδεόμενων με τη Συλλογή Wolfgang Jaenicke στο παρελθόν ή παρόν.
Ως εκ τούτου, η επιφάνεια δεν πρέπει να νοείται απλώς ως ένδειξη ηλικίας ή ως αισθητική πατίνα. Μέσα σε ένα αντικείμενο ιερού, οι επαναλαμβανόμενες προσφορές, οι λιβάνισμοι και η εφαρμογή τελετουργικών ουσιών θα μπορούσαν σταδιακά να μεταβάλλουν την εμφάνισή του. Πατίνα με αυτή την έννοια γίνεται το υλικό αρχείο της τελετουργικής βιογραφίας ενός αντικειμένου. Στη συγκεκριμένη ζεύξη, οι σκούρες αποθέσεις και η συγκέντρωσή τους σε εγχαραγμένες κοιλότητες καθιστούν τέτοια ερμηνεία πιθανολογήσιμη, αν και η ακριβής φύση των ουσιών δεν μπορεί να προσδιοριστείται με οπτική εξέταση μόνο.
Οι εγχαράξεις αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή. Η τοποθέτησή τους στο σώμα υποδηλώνει σχέση με σήμανση του σώματος ή ουλοποίηση. Είναι σημαντικό ότι, παρά την πλήρη απουσία χαρακτηριστικών προσώπου, αυτά τα σχήματα έχουν εκτελεστεί με σημαντική φροντίδα. Η ανθρώπινη ταυτότητα μεταδίδεται επομένως όχι μέσω εξατομικευμένης φυσιογνωμίας, αλλά σε σημαντικό βαθμό μέσω της επισημασμένης επιφανείας του σώματος. Χωρίς συγκεκριμένα εθνογραφικά στοιχεία, ωστόσο, θα ήταν παραπλανητικό να αποδοθούν σε μια συγκεκριμένη φυλή, οικογένεια, φύλο ή κοινωνική θέση μεμονωμένα διασταυρωμένα, γωνιώδη ή οριζόντια μοτίβα. Η διαθέσιμη βιβλιογραφία για τη γλυπτική ιερού Moba τεκμηριώνει ασφαλώς τις τελετουργικές λειτουργίες των φιγούρων περισσότερο από ό,τι προσφέρει ένα αποφασιστικό λεξιλόγιο για την ερμηνεία μεμονωμένων εγχαραγμένων μοτίβων.
Οι εγχαράξεις θα μπορούσαν επίσης να έχουν μια υλική διάσταση εντός της τελετουργικής πρακτικής. Οι κοιλωμένες επιφάνειές τους θα διατηρούσαν ουσίες που εφαρμόζονταν στις φιγούρες. Μέσω επαναλαμβανόμενης επεξεργασίας, οι σημάνσεις του σώματος θα παρέμεναν ορατές αλλά θα μπορούσαν να ενισχυθούν υλικά και να ανανεωθούν κατά τη διάρκεια της τελετουργικής χρήσης. η παρουσία σκούρης ύλης σε ορισμένες από τις εγχαραγμένες γραμμές αυτού του ζεύγους καθιστά τέτοια πιθανότητα αξιόλογη προς εξέταση, αν και δεν μπορεί προς το παρόν να προσδιοριστεί ο συγκεκριμένος σκοπός τους.
Μεταξύ των Moba του βορειοανατολικού Γκάνα και γειτονικού βόρειου Τόγκο, ανθρωπομορφικές φιγούρες αποτέλεσαν μέρος ενός ευρύτερου συστήματος που διέπεται τις σχέσεις μεταξύ των ζωντανών, των προγόνων και άλλων πνευματικών δυνάμεων. Οι καλύτερα τεκμηριωμένες από αυτές τις φιγούρες γενικά αναφέρονται ως tchitcheri. Η παραγγελία και η χρήση τους συνδέονταν στενά με τη μαντεία. Η field έρευνα της Christine Mullen Kreamer καταγράφει ότι ένας μαντευτής θα μπορούσε να καθορίσει όχι μόνο την αναγκαιότητα για μια τέτοια φιγούρα αλλά και το κατάλληλο μέγεθος και το φύλο της. Within shrine contexts, figures could enhance the efficacy of sacrificial offerings and were associated with concerns including health, fertility, peace, family well-being, livestock, and prosperity.
Η Κρέμερ διακρίνει αρκετές λειτουργικές κατηγορίες tchitcheri. Οι μικρότερες φιγούρες συνδέονταν με πιο προσωπικά τελετουργικά περιβάλλοντα, ενώ μεγαλύτερα παραδείγματα θα μπορούσαν να σχετίζονται με οικογένεια ή σημαντικούς προγόνους φυλής. Σε περιπτώσεις με ασθένεια, στειρότητα, προβλήματα με τα ζώα ή άλλες μορφές ατυχίας, ένας μαντείας μπορεί να προτείνει την παραγγελία ή την προσθήκη φιγούρας σε ιερό. Το μικρό κλίμα και το οστό ως υλικό της παρούσας ζεύξης προτείνουν ένα οικείο, προσωπικό ή οικιακό τελετουργικό σκηνικό αντί της πιο δημόσιας σφαίρας που συνδέεται με τα μεγαλοπρεπή ξύλινα φιγούρες Moba.
Οι φιγούρες από οστό συνιστούν μια σχετικά σπάνια ομάδα στο τεκμηριωμένο σώμα της γλυπτικής Moba. Γνωστά παραδείγματα μοιράζονται ωστόσο την ίδια εξαιρετικά αφηρημένη αντίληψη για το ανθρώπινο σώμα και εμφανίζονται τόσο μεμονωμένα όσο και ως ζεύγη. Ο χαρακτηρισμός yendu tchitcheri έχει μερικές φορές εφαρμοστεί σε μικρές οστούν φιγούρες Moba, αλλά καθώς η εθνογραφική τεκμηρίωση είναι σημαντικά ισχυρότερη για τα ξύλινα, αυτή η ακριβής ταξινόμηση θα πρέπει να χρησιμοποιείται προσεκτικά για οστεώδη αντικείμενα χωρίς τεκμηριωμένο πεδίο.context.
Ο συνδυασμός αυτός δεν πρέπει επίσης να ερμηνεύεται αυτόματα ως πορτρέτο ενός συζύγου και μίας συζύγου. Οι δύο φιγούρες μπορεί αντίθετα να ενσωματώνουν συμπληρωματικές ταυτότητες ή δυνάμεις. Το φύλο είχε σημασία μέσα στα ιερά του Moba, και η έρευνα της Κρέμερ καταγράφει διακριτές θέσεις και λειτουργίες για αρσενικές και θηλυκές φιγούρες μέσα στον οικιακό ιερό χώρο. Οι φιγούρες θα μπορούσαν να συνδεθούν με αποθαμένους μελών της οικογένειας, προγόνους, μύηση και θυσίες με σκοπό την εξασφάλιση της υγείας και της ειρήνης του οίκου.
Η παρούσα ζεύξη παρέχει ιδιαίτερα συμπυκνωμένη οπτική έκφραση της σχέσης ανάμεσα στην ενότητα και τη διαφορά. Υλικό, βασική μορφή, άκρατη αφαιρετικότητα και επεξεργασία της επιφάνειας δένουν τις δύο φιγούρες, ενώ οι αναλογίες τους και, κυρίως, τα αντίθετα συστήματα εγχαρακτήσεων σώματος διακρίνουν η μια την άλλη. Οι χαρακτηριστικά κεφαλές χωρίς μορφή αποτρέπουν μια ανάγνωση ως πορτραίτο· η ταυτότητα φαίνεται ότι διαμένει αντί αυτού στο σώμα, στις σημάσεις του και πιθανώς στην ιστορία της τελετουργικής του επεξεργασίας. Η πυκνή, σκοτεινή θυσιαστική πατίνα ενισχύει αυτή την ερμηνεία. Αυτές οι φιγούρες δεν ήταν απλώς αναπαραστάσεις προς θέαση, αλλά αντικείμενα που η σημασία τους διαμορφωνόταν και ανανεωνόταν επανειλημμένα μέσω του χειρισμού, των προσφορών και της τελετουργικής πράξης.
Βιβλιογραφία: Christine Mullen Kreamer, “Moba Shrine Figures,” African Arts, Τόμος 20, Τεύχος 2, 1987, σελ. 52–55, 82–83; Christine Mullen Kreamer, “Seeing Between Worlds: A Moba Figure,” στο Frederick John Lamp (επιμ.), See the Music, Hear the Dance: Rethinking African Art at the Baltimore Museum of Art, Munich, 2004, σελ. 184–187.
Ενημερωτής: Wolfgang Jaenicke
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας τέχνης.
Inv. No. MAZ22684
Ύψος: 17 cm / 19 cm
Βάρος: 210 g / 210 g (συμπεριλαμβανομένου του βάσης)
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Moba
Χώρα προέλευσης
Γκάνα
Υλικό
Οστό
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bone sculpture
Height
19 cm
Βάρος
420 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
