Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Fon - Μπενίν (χωρίς τιμή ασφαλείας)
08
ημέρες
08
ώρες
37
λεπτά
12
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 150 - € 200
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 140826 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα μπρούντζινο γλυπτό από τη Γκαμόν από τη φυλή Φον, με τίτλο A bronze sculpture, με βάση, μεγάλο 460 g και ύψος 12 cm, σε κατάσταση ικανοποιητική, αυθεντικό/official.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ανθρωπομορφική φιγούρα Fon
Μπάνιν, περιοχή Κοντουνού, περιλαμβάνει βάση
Μπρούντζος / κράμα χαλκού, χυτό με τη μέθοδο της μασίφ εξάχνωσης
Ημερομηνία άγνωστη
Συλλεχθείσα στην περιοχή Κοντουνού, Μπάνιν
Αναφορές: Amadou Dogo
Η μικρή, πλήρως χυτός φιγούρα απεικονίζει ένα αρσενικό πρόσωπο σε καθιστή ή σαφώς ανάλαφρη (ανακλίνουσα) θέση. Το εκτεταμένο σώμα στηρίζεται με τους γλουτούς σε raised seat, ενώ τα εκτεινόμενα πόδια προβάλλονται διαγώνια προς τα εμπρός. Τα χέρια λυγίζουν και τοποθετούνται μπροστά ή δίπλα στο επάνω μέρος του σώματος. Αυτή η στάση δημιουργεί μια διακριτή, σχεδόν τάχιστη ανάκλιση μορφής.
Το κεφάλι φέρει πάνω του ένα ψηλό, σχεδόν κυλινδρικό σχήμα ή φορεσιά κεφαλής. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι έντονα αφαϊκά. Τα μάτια, η μύτη και το στόμα μορφοποιούνται σε ανάγλυφο, ενώ ο μακρύς λαιμός διαχωρίζει σαφώς το κεφάλι από το θώρακα. Γραμμικές και ανάγλυφες εσωτερικές σημειώσεις είναι ορατές σε ολόκληρο το σώμα και τα πόδια· αυτές μπορεί να αντιπροσωπεύουν ενδυμασία, κοσμήματα, χαραγίσεις ή άλλες σωματικές ή κοινωνικές σηματοδοτήσεις.
Η επιφάνεια παρουσιάζει μια ανομοιογενή καφέ-πράσινη πατίνα, μαζί με ίχνη διάβρωσης και φθοράς. Υπάρχουν ανοιχτές ή κατεστραμμένες περιοχές στον θώρακα, ορισμένες από τις οποίες μπορεί επίσης να οφείλονται σε ατέλειες στη διαδικασία χύτευσης.
Μορφολογικά, η φιγούρα καθορίζεται λιγότερο από φυσιολογική ανατομία και περισσότερο από τη στάση, την κίνηση και πιθανώς σηματοδοτήσεις κοινωνικής ταυτότητας. Η φορεσιά, η καθιστή στάση και τα σώματος σημάδια με ιδιαίτερο τρόπο μπορεί αρχικά να μετέφεραν πληροφορίες για την κατάσταση, την ταυτότητα ή τη λειτουργία του απεικονισμένου προσώπου. Ελλείψει τεκμηριωμένης τοπικής ονομασίας, ωστόσο, θα πρέπει να αποφεύγεται μια πιο ακριβής ταυτοποίηση — ως μονάρχης, αξιωματούχος, ιερέας, πρόγονος ή συγκεκριμένο Vodun πρόσωπο.
Ανθρωπομορφικές μεταλλικές φιγούρες συνδεδεμένες με το Fon μπορεί να θεωρηθούν μέσα στα ευρύτερα πλαίσια της πρακτικής Vodun, της λατρείας προγόνων και της représentations δικαιοδοσίας. Ανθρωπομορφικά αντικείμενα θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος πολύπλοκων σχέσεων ανάμεσα στους ζώντες, τους νεκρούς και τα πνευματικά πεδία. Της σημασίας προερχόταν όχι μόνο από την εικονογραφία τους, αλλά και από την αρχική τοποθεσία τους, τη σύνθεση υλικών και τη ρουτιντα χρήση.
Ένα σημαντικό συγκριτικό πλαίσιο παρέχεται από τα asen, τα μεταλλικά μνημεία και οι προγονικές θυσιαστήριοι των Fon. Χρησιμοποιούνταν τόσο σε οικογενειακό όσο και σε δικαστικό περιβάλλον, λειτουργώντας ως υλικά διεπαφές μεταξύ ζώντων και νεκρών. Μέσω προσφορών και ροντινών, οι σχέσεις με τους αποθανόντες μπορούσαν να διατηρηθούν και να ανανεωθούν. Σ βασιλείας του Dahomey, τέχνη από μέταλλο συνδεόταν επίσης στενά με τη μνήμη, τη γενεαλογία και την πολιτική εξουσία.
Οι απεικονίσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος ενός ευρύτερου μεταλλικού συνόλου. Ωστόσο, το παρόν μπρούντζινο αντικείμενο δεν αντιστοιχεί στο πλήρες σχήμα ενός asen, το οποίο συνήθως αποτελείται από μεταλλικό στύλο που στηρίζει μια πλατφόρμα με διάφορα φιγούρα ή συμβολικά στοιχεία. Εάν αυτή η φιγούρα αρχικά ανήκε σε μεγαλύτερο σύνολο ή χρησιμοποιήθηκε ως αυτόνομη ιερουργική αντικείμενο δεν μπορεί να προσδιοριστεί μόνο από τη φωτογραφία.
Ένα ακόμη σημείο σύγκρισης είναι η κατηγορία bocio, εκτενώς μελετημένη από τη Suzanne Preston Blier. Αυτά τα ανθρωπομορφικά αντικείμενα θα μπορούσαν να εξυπηρετούν σκοπούς προστασίας, άμυνας, ίασης ή ελέγχου πνευματικών δυνάμεων. Η αποτελεσματικότητά τους συχνά προερχόταν από ιεροτελεστιακή ενεργοποίηση και την προσθήκη ουσιών και υλικών. Ωστόσο, το παρόν μπρούντζινο αντικείμενο δεν θα πρέπει να ταξινομηθεί ως bocio χωρίς αντίστοιχες πληροφορίες προέλευσης ή τεκμηριωμένη τοπική ονομασία.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία:
- Suzanne Preston Blier, African Vodun: Art, Psychology, and Power, Chicago/London: University of Chicago Press, 1995.
- Melville J. Herskovits, Dahomey: An Ancient West African Kingdom, 2 τεύχη, Νέα Υόρκη: J. J. Augustin, 1938.
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ25614
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑνθρωπομορφική φιγούρα Fon
Μπάνιν, περιοχή Κοντουνού, περιλαμβάνει βάση
Μπρούντζος / κράμα χαλκού, χυτό με τη μέθοδο της μασίφ εξάχνωσης
Ημερομηνία άγνωστη
Συλλεχθείσα στην περιοχή Κοντουνού, Μπάνιν
Αναφορές: Amadou Dogo
Η μικρή, πλήρως χυτός φιγούρα απεικονίζει ένα αρσενικό πρόσωπο σε καθιστή ή σαφώς ανάλαφρη (ανακλίνουσα) θέση. Το εκτεταμένο σώμα στηρίζεται με τους γλουτούς σε raised seat, ενώ τα εκτεινόμενα πόδια προβάλλονται διαγώνια προς τα εμπρός. Τα χέρια λυγίζουν και τοποθετούνται μπροστά ή δίπλα στο επάνω μέρος του σώματος. Αυτή η στάση δημιουργεί μια διακριτή, σχεδόν τάχιστη ανάκλιση μορφής.
Το κεφάλι φέρει πάνω του ένα ψηλό, σχεδόν κυλινδρικό σχήμα ή φορεσιά κεφαλής. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι έντονα αφαϊκά. Τα μάτια, η μύτη και το στόμα μορφοποιούνται σε ανάγλυφο, ενώ ο μακρύς λαιμός διαχωρίζει σαφώς το κεφάλι από το θώρακα. Γραμμικές και ανάγλυφες εσωτερικές σημειώσεις είναι ορατές σε ολόκληρο το σώμα και τα πόδια· αυτές μπορεί να αντιπροσωπεύουν ενδυμασία, κοσμήματα, χαραγίσεις ή άλλες σωματικές ή κοινωνικές σηματοδοτήσεις.
Η επιφάνεια παρουσιάζει μια ανομοιογενή καφέ-πράσινη πατίνα, μαζί με ίχνη διάβρωσης και φθοράς. Υπάρχουν ανοιχτές ή κατεστραμμένες περιοχές στον θώρακα, ορισμένες από τις οποίες μπορεί επίσης να οφείλονται σε ατέλειες στη διαδικασία χύτευσης.
Μορφολογικά, η φιγούρα καθορίζεται λιγότερο από φυσιολογική ανατομία και περισσότερο από τη στάση, την κίνηση και πιθανώς σηματοδοτήσεις κοινωνικής ταυτότητας. Η φορεσιά, η καθιστή στάση και τα σώματος σημάδια με ιδιαίτερο τρόπο μπορεί αρχικά να μετέφεραν πληροφορίες για την κατάσταση, την ταυτότητα ή τη λειτουργία του απεικονισμένου προσώπου. Ελλείψει τεκμηριωμένης τοπικής ονομασίας, ωστόσο, θα πρέπει να αποφεύγεται μια πιο ακριβής ταυτοποίηση — ως μονάρχης, αξιωματούχος, ιερέας, πρόγονος ή συγκεκριμένο Vodun πρόσωπο.
Ανθρωπομορφικές μεταλλικές φιγούρες συνδεδεμένες με το Fon μπορεί να θεωρηθούν μέσα στα ευρύτερα πλαίσια της πρακτικής Vodun, της λατρείας προγόνων και της représentations δικαιοδοσίας. Ανθρωπομορφικά αντικείμενα θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος πολύπλοκων σχέσεων ανάμεσα στους ζώντες, τους νεκρούς και τα πνευματικά πεδία. Της σημασίας προερχόταν όχι μόνο από την εικονογραφία τους, αλλά και από την αρχική τοποθεσία τους, τη σύνθεση υλικών και τη ρουτιντα χρήση.
Ένα σημαντικό συγκριτικό πλαίσιο παρέχεται από τα asen, τα μεταλλικά μνημεία και οι προγονικές θυσιαστήριοι των Fon. Χρησιμοποιούνταν τόσο σε οικογενειακό όσο και σε δικαστικό περιβάλλον, λειτουργώντας ως υλικά διεπαφές μεταξύ ζώντων και νεκρών. Μέσω προσφορών και ροντινών, οι σχέσεις με τους αποθανόντες μπορούσαν να διατηρηθούν και να ανανεωθούν. Σ βασιλείας του Dahomey, τέχνη από μέταλλο συνδεόταν επίσης στενά με τη μνήμη, τη γενεαλογία και την πολιτική εξουσία.
Οι απεικονίσεις θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος ενός ευρύτερου μεταλλικού συνόλου. Ωστόσο, το παρόν μπρούντζινο αντικείμενο δεν αντιστοιχεί στο πλήρες σχήμα ενός asen, το οποίο συνήθως αποτελείται από μεταλλικό στύλο που στηρίζει μια πλατφόρμα με διάφορα φιγούρα ή συμβολικά στοιχεία. Εάν αυτή η φιγούρα αρχικά ανήκε σε μεγαλύτερο σύνολο ή χρησιμοποιήθηκε ως αυτόνομη ιερουργική αντικείμενο δεν μπορεί να προσδιοριστεί μόνο από τη φωτογραφία.
Ένα ακόμη σημείο σύγκρισης είναι η κατηγορία bocio, εκτενώς μελετημένη από τη Suzanne Preston Blier. Αυτά τα ανθρωπομορφικά αντικείμενα θα μπορούσαν να εξυπηρετούν σκοπούς προστασίας, άμυνας, ίασης ή ελέγχου πνευματικών δυνάμεων. Η αποτελεσματικότητά τους συχνά προερχόταν από ιεροτελεστιακή ενεργοποίηση και την προσθήκη ουσιών και υλικών. Ωστόσο, το παρόν μπρούντζινο αντικείμενο δεν θα πρέπει να ταξινομηθεί ως bocio χωρίς αντίστοιχες πληροφορίες προέλευσης ή τεκμηριωμένη τοπική ονομασία.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία:
- Suzanne Preston Blier, African Vodun: Art, Psychology, and Power, Chicago/London: University of Chicago Press, 1995.
- Melville J. Herskovits, Dahomey: An Ancient West African Kingdom, 2 τεύχη, Νέα Υόρκη: J. J. Augustin, 1938.
Μερικές από τις πληροφορίες παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τα πεδία της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ25614
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Fon
Χώρα προέλευσης
Μπενίν
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
12 cm
Βάρος
460 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
