Ένα ξύλινο γλυπτό - Eshu - Γιορούμπα - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
08
ημέρες
04
ώρες
46
λεπτά
23
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 21
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 280 - € 350
 | 21 € | |
|---|---|---|
| 16 € | |
| 11 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 140908 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Γ Yoruba, Èṣù (Eshu/Elegba) Γλυπτό, Περιοχή Kwara, Νιγηρία. Ξύλο, κοχούρια κέλυφη, δέρμα/ίνες και μεταλλικά μενταγιόν. Πληροφοριοδότης: Karim Wassiu.
Η μορφή αποτυπώνει την Èṣù (Eshu, επίσης γνωστό ως Elegba), έναν από τους πολυδιάστατους θεούς στο πανθέον της Γιορούμπα. Ο Èṣù ενεργεί ως θεϊκός αγγελιοφόρος και μεσολαβητής ανάμεσα σε ανθρώπους, θεότητες και πνευματικές δυνάμεις. Την ίδια στιγμή, ενσαρκώνει την κίνηση, την αλλαγή, την αβεβαιότητα και την πιθανότητα να αλλοίωσει υπάρχουσες τάξεις. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η παρουσία του συνδέεται ιδιαιτέρως με τόπους μεταβολών, όπως τα περάσματα, τις πύλες των σπιτιών και τις αγορές. Παρόμοια αντικείμενα μουσειακής προέλευσης αναφέρονται ως Ògò Èlégba ή ράβδοι Èṣù και χρησίμευαν ως φορητές ιερές εικόνες στον τελετουργικό λατρευτικό κύκλο.
Αυτό το παράδειγμα από την περιοχή Kwara απεικονίζει ένα όρθιο αρσενικό фигур拉 σε ένα ψηλό βάθρο που φαρδαίνει προς τα κάτω. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το εξαιρετικά μακρύ, τόξο-σχήματος μαλλί που εκτείνεται προς τα πίσω. Η επιφάνειά του δομείται από παράλληλες χαρακτικές γραμμές· υψωμένα ανάγλυφα φαίνονται κατά μήκος της κόψης. Αυτή η χαρακτηριστική κόμμωση είναι ένα από τα πιο σημαντικά εικονογραφικά χαρακτηριστικά του Èṣù. Παρόμοιες δημιουργίες στο Smithsonian περιγράφονται ως με μαλλί σε σχήμα αγκίστρου που εκτείνεται προς τα πίσω, υπαινισσόμενες πνευματική δύναμη και δυναμική, απρόβλεπτη ισχύ του Èṣù. Σε ορισμένα παραδείγματα η άκρη φέρει ακόμα και δεύτερο πρόσωπο, που εκφράζει την πανταχού παρούσα και ασυμβίβαστη φύση του.
Η σχεδίαση της μορφής είναι συμπαγής και πλήρης έντασης. Το μεγάλο κεφάλι, με ανοιχτά μάτια και καθορισμένο στόμα, μεταβαίνει σε ένα λεπτό σώμα. Ένα χέρι ακουμπά τον κορμό, ενώ η κάθετη στάση μακραίνει από το ψηλό βάθρο. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η αντίθεση ανάμεσα στο σκούρο ξύλο και τα πολυάριθμα ελαφρά κίτρινα κοχούρια που κρέμονται σε μακριές λωρίδες πάνω από το στήθος, τους ώμους και τα χέρια. Ένας μικρός μεταλλικός μενταγιόν συμπληρώνει αυτό το συνόλου.
Τα κοχούρια δεν αποτελούν απλά διακοσμητικά. Ως πρώην μέσο συναλλαγής, συμβολίζουν αξία, ευημερία και ανταλλαγή και έχουν επομένως ειδική σχέση με τον Èṣù, του οποίου ο τομέας επιρροής περιλαμβάνει επίσης τις αγορές, το εμπόριο και την επικοινωνία. Με την πάροδο του χρόνου, τα κοχούρια και άλλα πολύτιμα αντικείμενα μπορούσαν να προστεθούν ως προσφορές σε ιερές ράβδους. Όταν φοριούνται και κατά τη διάρκεια του χορού, οι ελεύθερα κρεμαστές κότσοι κινούνται· αντίστοιχες ράβδοι Èṣù παράγουν ήχους, προσδίδοντας στο αντικείμενο ακουστική και κινητική διάσταση.
Ωστόσο, η διάκριση μεταξύ μιας φιγούρας Èṣù και μιας ράβδου χορού Èṣù δεν είναι πάντα σαφής και πρέπει να νοείται με λειτουργικούς αντί με τυπολογικούς όρους. Ο όρος Ògò Èlégba της Γιορούμπα αναφέρεται σε ομάδα ιερών αντικειμένων που μπορούν να λάβουν πολύ διαφορετικές μορφές. Κάποια έχουν μακρύ χειρολαβί ή εμφανίζονται αμέσως ως ράβδοι· άλλα αποτελούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από ανθρωπομορφικό figure με μικρή βάση. Άλλα μοιάζουν με αγάλματα σε εξέλιξη αλλά θα μπορούσαν να μεταφερθούν ή να χορευτούν κατά τη λατρεία του Èṣù. Ένα αντικείμενο, επομένως, δεν χρειάζεται να συμμορφώνεται με την ευρωπαϊκή αντίληψη ενός “staff” για να είχε χρησιμοποιηθεί ως Ògò Èlégba.
Το Εθνικό Μουσείο του Λάγος, για παράδειγμα, περιγράφει μια ράβδο χορού Èṣù ως αρσενική φιγούρα σε μια επιμηκυμένη βάση με στρογγυτό πόδι, ενώ άλλες μουσειακές περιπτώσεις έχουν σημαντικά μικρότερες λαβές.
Με την αυστηρότερη έννοια, η φράση “dance staff” αναφέρεται πρωτίστως στη θρησκευτική λειτουργία: το αντικείμενο μεταφέρεται, κινείται ή χορεύεται από τους πιστούς του Èṣù κατά τη διάρκεια τελετών και δημόσιων εμφανίσεων. Τέτοιες ράβδοι μπορεί να απεικονίζουν αρσενικές ή θηλυκές φιγούρες, και περιστασιακά ζεύγη φιγούρων. Συχνά κοσμούνται με κοχούρια, δέρμα, χάντρες, σπόρους, νομίσματα ή μεταλλικά μέρη. Ο Κόρνελ επισημαίνει ότι μικρότερα παραδείγματα θα μπορούσαν ακόμη και να φορεθούν κοντά στο σώμα χρησιμοποιώντας το μακρύ τους hairstyle ή έναν βρόχο προσαρμοσμένο σε αυτόν, αφήνοντας τα χέρια ελεύθερα κατά το χορό.
Η μορφή που παρουσιάζεται εδώ closely resembles this type. Το ψηλό, εύκολα κρατήσιμο βάθρο, το χαρακτηριστικό φερέγγυνο προς τα πίσω hairstyle του Èṣù και ιδιαίτερα οι κινήσιμες αλυσίδες καουριών προτείνουν ότι δεν πρέπει απλώς να θεωρηθεί ως μια στατική “γούνα”, αλλά να γίνει κατανοητή στο πλαίσιο του Ògò Èlégba και της θεατρικής της χρήσης. Ωστόσο, χωρίς τεκμηριωμένες πληροφορίες πεδίου σχετικά με τη συγκεκριμένη τελετουργική χρήση αυτού του ατόμου, πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί ως προς τον απόλυτα σαφή χαρακτηρισμό του ως ράβδου χορού που χρησιμοποιήθηκε πραγματικά.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία:
Drewal, Henry John; Pemberton III, John; Abiodun, Rowland: Yoruba: Nine Centuries of African Art and Thought. Νέα Υόρκη, 1989.
Thompson, Robert Farris: Black Gods and Kings: Yoruba Art at UCLA. Λος Άντζελες, 1971.
Chemeche, George: Eshu: The Divine Trickster. Woodbridge, 2013.
The Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη: Esu Staff (Ogo Elegba), Oyo-Yoruba peoples, inv. 1979.206.300. National Museum of African Art, Smithsonian Institution, Ουάσιγκτον, D.C.: Staff, Yoruba artist, inv. 70-5-1.British Museum, Λονδίνο: Eshu staff, Yoruba, inv. Af1956,27.208.
University of Michigan Museum of Art: Esu-Elegbara Dance Staff, inv. 2003/2.26.
Μερικές από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ25638
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΓ Yoruba, Èṣù (Eshu/Elegba) Γλυπτό, Περιοχή Kwara, Νιγηρία. Ξύλο, κοχούρια κέλυφη, δέρμα/ίνες και μεταλλικά μενταγιόν. Πληροφοριοδότης: Karim Wassiu.
Η μορφή αποτυπώνει την Èṣù (Eshu, επίσης γνωστό ως Elegba), έναν από τους πολυδιάστατους θεούς στο πανθέον της Γιορούμπα. Ο Èṣù ενεργεί ως θεϊκός αγγελιοφόρος και μεσολαβητής ανάμεσα σε ανθρώπους, θεότητες και πνευματικές δυνάμεις. Την ίδια στιγμή, ενσαρκώνει την κίνηση, την αλλαγή, την αβεβαιότητα και την πιθανότητα να αλλοίωσει υπάρχουσες τάξεις. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η παρουσία του συνδέεται ιδιαιτέρως με τόπους μεταβολών, όπως τα περάσματα, τις πύλες των σπιτιών και τις αγορές. Παρόμοια αντικείμενα μουσειακής προέλευσης αναφέρονται ως Ògò Èlégba ή ράβδοι Èṣù και χρησίμευαν ως φορητές ιερές εικόνες στον τελετουργικό λατρευτικό κύκλο.
Αυτό το παράδειγμα από την περιοχή Kwara απεικονίζει ένα όρθιο αρσενικό фигур拉 σε ένα ψηλό βάθρο που φαρδαίνει προς τα κάτω. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το εξαιρετικά μακρύ, τόξο-σχήματος μαλλί που εκτείνεται προς τα πίσω. Η επιφάνειά του δομείται από παράλληλες χαρακτικές γραμμές· υψωμένα ανάγλυφα φαίνονται κατά μήκος της κόψης. Αυτή η χαρακτηριστική κόμμωση είναι ένα από τα πιο σημαντικά εικονογραφικά χαρακτηριστικά του Èṣù. Παρόμοιες δημιουργίες στο Smithsonian περιγράφονται ως με μαλλί σε σχήμα αγκίστρου που εκτείνεται προς τα πίσω, υπαινισσόμενες πνευματική δύναμη και δυναμική, απρόβλεπτη ισχύ του Èṣù. Σε ορισμένα παραδείγματα η άκρη φέρει ακόμα και δεύτερο πρόσωπο, που εκφράζει την πανταχού παρούσα και ασυμβίβαστη φύση του.
Η σχεδίαση της μορφής είναι συμπαγής και πλήρης έντασης. Το μεγάλο κεφάλι, με ανοιχτά μάτια και καθορισμένο στόμα, μεταβαίνει σε ένα λεπτό σώμα. Ένα χέρι ακουμπά τον κορμό, ενώ η κάθετη στάση μακραίνει από το ψηλό βάθρο. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η αντίθεση ανάμεσα στο σκούρο ξύλο και τα πολυάριθμα ελαφρά κίτρινα κοχούρια που κρέμονται σε μακριές λωρίδες πάνω από το στήθος, τους ώμους και τα χέρια. Ένας μικρός μεταλλικός μενταγιόν συμπληρώνει αυτό το συνόλου.
Τα κοχούρια δεν αποτελούν απλά διακοσμητικά. Ως πρώην μέσο συναλλαγής, συμβολίζουν αξία, ευημερία και ανταλλαγή και έχουν επομένως ειδική σχέση με τον Èṣù, του οποίου ο τομέας επιρροής περιλαμβάνει επίσης τις αγορές, το εμπόριο και την επικοινωνία. Με την πάροδο του χρόνου, τα κοχούρια και άλλα πολύτιμα αντικείμενα μπορούσαν να προστεθούν ως προσφορές σε ιερές ράβδους. Όταν φοριούνται και κατά τη διάρκεια του χορού, οι ελεύθερα κρεμαστές κότσοι κινούνται· αντίστοιχες ράβδοι Èṣù παράγουν ήχους, προσδίδοντας στο αντικείμενο ακουστική και κινητική διάσταση.
Ωστόσο, η διάκριση μεταξύ μιας φιγούρας Èṣù και μιας ράβδου χορού Èṣù δεν είναι πάντα σαφής και πρέπει να νοείται με λειτουργικούς αντί με τυπολογικούς όρους. Ο όρος Ògò Èlégba της Γιορούμπα αναφέρεται σε ομάδα ιερών αντικειμένων που μπορούν να λάβουν πολύ διαφορετικές μορφές. Κάποια έχουν μακρύ χειρολαβί ή εμφανίζονται αμέσως ως ράβδοι· άλλα αποτελούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από ανθρωπομορφικό figure με μικρή βάση. Άλλα μοιάζουν με αγάλματα σε εξέλιξη αλλά θα μπορούσαν να μεταφερθούν ή να χορευτούν κατά τη λατρεία του Èṣù. Ένα αντικείμενο, επομένως, δεν χρειάζεται να συμμορφώνεται με την ευρωπαϊκή αντίληψη ενός “staff” για να είχε χρησιμοποιηθεί ως Ògò Èlégba.
Το Εθνικό Μουσείο του Λάγος, για παράδειγμα, περιγράφει μια ράβδο χορού Èṣù ως αρσενική φιγούρα σε μια επιμηκυμένη βάση με στρογγυτό πόδι, ενώ άλλες μουσειακές περιπτώσεις έχουν σημαντικά μικρότερες λαβές.
Με την αυστηρότερη έννοια, η φράση “dance staff” αναφέρεται πρωτίστως στη θρησκευτική λειτουργία: το αντικείμενο μεταφέρεται, κινείται ή χορεύεται από τους πιστούς του Èṣù κατά τη διάρκεια τελετών και δημόσιων εμφανίσεων. Τέτοιες ράβδοι μπορεί να απεικονίζουν αρσενικές ή θηλυκές φιγούρες, και περιστασιακά ζεύγη φιγούρων. Συχνά κοσμούνται με κοχούρια, δέρμα, χάντρες, σπόρους, νομίσματα ή μεταλλικά μέρη. Ο Κόρνελ επισημαίνει ότι μικρότερα παραδείγματα θα μπορούσαν ακόμη και να φορεθούν κοντά στο σώμα χρησιμοποιώντας το μακρύ τους hairstyle ή έναν βρόχο προσαρμοσμένο σε αυτόν, αφήνοντας τα χέρια ελεύθερα κατά το χορό.
Η μορφή που παρουσιάζεται εδώ closely resembles this type. Το ψηλό, εύκολα κρατήσιμο βάθρο, το χαρακτηριστικό φερέγγυνο προς τα πίσω hairstyle του Èṣù και ιδιαίτερα οι κινήσιμες αλυσίδες καουριών προτείνουν ότι δεν πρέπει απλώς να θεωρηθεί ως μια στατική “γούνα”, αλλά να γίνει κατανοητή στο πλαίσιο του Ògò Èlégba και της θεατρικής της χρήσης. Ωστόσο, χωρίς τεκμηριωμένες πληροφορίες πεδίου σχετικά με τη συγκεκριμένη τελετουργική χρήση αυτού του ατόμου, πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί ως προς τον απόλυτα σαφή χαρακτηρισμό του ως ράβδου χορού που χρησιμοποιήθηκε πραγματικά.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία:
Drewal, Henry John; Pemberton III, John; Abiodun, Rowland: Yoruba: Nine Centuries of African Art and Thought. Νέα Υόρκη, 1989.
Thompson, Robert Farris: Black Gods and Kings: Yoruba Art at UCLA. Λος Άντζελες, 1971.
Chemeche, George: Eshu: The Divine Trickster. Woodbridge, 2013.
The Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη: Esu Staff (Ogo Elegba), Oyo-Yoruba peoples, inv. 1979.206.300. National Museum of African Art, Smithsonian Institution, Ουάσιγκτον, D.C.: Staff, Yoruba artist, inv. 70-5-1.British Museum, Λονδίνο: Eshu staff, Yoruba, inv. Af1956,27.208.
University of Michigan Museum of Art: Esu-Elegbara Dance Staff, inv. 2003/2.26.
Μερικές από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ25638
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Indigenous object name
Eshu
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Γιορούμπα
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
50 cm
Βάρος
1.5 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
