Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο γεννιέται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που έχει κάνει το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του.

Στα έργα του η σειρικότητα απλών και καθημερινών στοιχείων μετατρέπεται σε γλώσσα ικανή να προκαλέσει ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Όμως σε αυτό το έργο, η παράδοση επαναερμηνεύεται μέσω ενός χαρακτηριστικού στοιχείου της έρευνάς μου: η βίδα.

Αντί για καρφιά που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια.

Η βίδα, στοιχείο που συνήθως συνδέεται με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο.
Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος αλλάζουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια γεμάτη ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο, δημιουργώντας έναν είδος οπτικής δόνησης.
Μια εικόνα με μετωπική προβολή η σύνθεση φαίνεται τακτική και ελάχιστη· κοιτώντας την από το πλάι, αντίθετα, αποκαλύπτεται η πραγματική της τρισδιάστατη και υλική της φύση.

Το έργο δεν επιδιώκει να αποτελέσει μια απλή μνεία/αναφορές στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επανερμηνεία της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε ένα καλλιτεχνικό σημείο/σήμα.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: αυτό που κανονικά χρησιμοποιείται για στησίμο και σταθεροποίηση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανήσυχη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Αυτός ακριβώς ο αντίθεση ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, δισδιάστατο και τρισδιάστατο, γεννά την ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου σε όλο τον κόσμο για την τεχνική του Screw Art.

Το έργο κοσμείται από μια θήκη από plexiglass.

Η διάφανη θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον πυρήνα της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, επικαλούμενα για οπτικό λεξιλόγιο και πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως ο Andy Warhol, ο Jean-Michel Basquiat, ο Banksy, ο Jeff Koons, ο Keith Haring, ο Fontana, ο Imbue, το obey, o Padovan, ο Schifano, η Nicole Lubbers, o Bani, ο kev munday invader, o Murakami και ο Damien Hirst.

Ταυτόχρονα, η ερευνητική τέχνη dialogίζει με την εικόνα του πολυτελείας, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, καλώντας για οπτικό λεξιλόγιο και πολιτιστικό αντίκτυπο τα σύμβολα ιερών και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους αναφερόμενους καλλιτέχνες ή μάρκες, αλλά πρωτότυπές δημιουργίες, κατασκευασμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει μια κριτική και επανάληψη/επεξεργασία του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτιστικό αντικείμενο της σύγχρονης εποχής.

Αυτή η προσέγγιση κάνει τα έργα ιδιαίτερα εκτιμημένα από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της conceptual street art και της τέχνης που εμπνέεται από τα μεγάλα εικονικά εμπορικά σήματα, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.