CAMILLO GANNELLI - REGINA DI PROFILO

Αυτός ο πίνακας είναι μια μικρή έκρηξη χαράς και αξιοπρέπειας.

"Βασίλισσα από το προφίλ"

Το πρώτο εντυπωσιακό βήμα - Η κομψότητα ως χρώμα
Αυτό που εντυπωσιάζει αμέσως δεν είναι το αντικείμενο, αλλά ο τρόπος ύπαρξής του. Μια γυναίκα από προφίλ, κλειστά μάτια, ελαφρά ανοιχτά χείλη. Δεν πόζαρε, βασιλεύει. Υπάρχει μια βασιλική γαλήνη, μια γλυκιά υπερηφάνεια που δεν χρειάζονται να κοιτάξουν τον θεατή για να ακουστεί.

Η κεντρική φιγούρα είναι χοντρικά σταθερή και γλυπτική: Το σχέδιο του προφίλ είναι κλασικό, σχεδόν αναγεννησιακό στην αγνότητα της γραμμής της μύτης, του λαιμού, του ώμου. Είναι η κατασκευή.
Η επιδερμίδα είναι καθαρή ζωγραφική: Δεν είναι ρεαλιστικό δέρμα, αλλά ένας mωσαϊκό από θερμές ψηφίδες - ώχρα, κοραλλί, τιρκουάζ, ματζέντα. Ο τουρμπάν και η ενδυμασία δεν είναι ζωγραφιές, είναι κατασκευασμένα με πινελιές-ψηφίδα, όπως ένα κέντε ή ένα patchwork αφρικανικό. Κάθε ορθογώνιο χρώματος είναι μια διαφορετική ιστορία.

Γύρω της, το γκρι ρίζα-παλτό είναι ζωντανό από ένα λεπτό πλέγμα, σχεδόν αρχιτεκτονικό, διακοπτόμενο από κορνίζες χρώματος καθαρού - γαλάζια, κίτρινα, πράσινα. Είναι σαν η πόλη, η μοντέρνοτητα, το χάος του κόσμου να θρυμματίζεται σε pixel φωτός γύρω από τη σιωπή της. Αυτή η ένταση ανάμεσα στην γεωμετρική τάξη και στην χρωματική ελευθερία είναι η νοημονική καρδιά του πίνακα.

Ο τουρμπάν, ψηλός και βασιλικός, καταλήγει σε Ένα ρόδο ρόζ. Δεν είναι αξεσουάρ, είναι κορώνα. Το χρυσό σκουλαρίκι, το μοναδικό σημείο μεταλλικής και υλικής λάμψης, ύστερα δίνει στη φιγούρα μια πολύτιμη και συγκεκριμένη θηλυκότητα.

Το υποκείμενο παραπέμπει σαφώς στην εικονογραφία της αφρικανής γυναίκας, αλλά χωρίς λαογραφία. Είναι καθολικό. Μιλά για ταυτότητα, ρίζες που φέρονται με περηφάνεια, για μια ομορφιά που δεν ζητά άδεια. Τα κλειστά μάτια υποδηλώνουν ενδοσκόπηση, πνευματικότητα, μια στιγμή εσωτερικής ακρόασης ενώ εξωτερικά όλα είναι χρώμα και θόρυβος.

Το φως δεν έρχεται από έξω, έρχεται από αυτήν. Οι θερμοί τόνοι του προσώπου και του λαιμού ακτινοβολούν προς τα έξω, βαφίζοντας ακόμη και τον γκριουζόν της σκηνής. Είναι ένας πίνακας που ζεσταίνει το δωμάτιο.

Είναι ένα ευτυχές έργο, στην υψηλότερη έννοια του όρου. Όχι αφελές, αλλά επίλυτο.