Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Fon - Μπενίν (χωρίς τιμή ασφαλείας)
08
ημέρες
07
ώρες
06
λεπτά
21
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 180 - € 220
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 140826 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Έργο από μπρούντζο από το Μπενίν, στην πολιτισμική σφαίρα Φον, συλλεγμένο στο Κοντούνο, Μπενίν· όρθιο άτομο με βάση, ύψος 13 cm, βάρος 260 g, σε κατάσταση δίκαιη, αυθεντικό/νόμιμο.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Φον χάλκινο figure, συλλεγμένο στο Κοτόνοου, Μπενίν, συμπ. σταντ.
Χάλκινο με μία ελαφριά πατίνα· νότιο Μπενίν, προφανώς πολιτιστικό πεδίο Φον.
Αυλό το μπρονζέ αυτό αντικείμενο Фон απεικονίζει μια ανθρώπινη μορφή που στέκεται σε δυναμική πόζα, με τα πόδια ανοιχτά και λυγισμένα, ενώ τα μακριά, γωνιώδη χέρια υψώνονται πλάι από το σώμα σαν να εκδηλώνουν χορευτικό, δεξιοτεχνικό ή παρουσιάζοντα στυλ. Το κεφάλι, στενό και επιμήκες, φέρει κυλινδρικό χτένισμα ή καρφίστρα· το πρόσωπο είναι στιλιζαρισμένο, με μεγάλα, εξωτερικά αυτιά, έντονο ρύγχος, μάτια σε ανάδειξη και στόμα σαφώς διαμορφωμένο. Ο κορμός παίρνει τη μορφή ευρείας, λείανσης όγκου, που θυμίζει φαρδιά ρούχα ή φανελωμένο τούνικ, η επιφάνειά του διακοσμείται με χαρακτυσμένα και εμφανούμενα σχέδια — καμπύλες γραμμές, τετράγωνα ζώνες και τελείες — που υπαινίσσονται ένα διακοσμημένο ένδυμα ή σωματικά σημάδια. Η πλάτη, που είναι μερικώς κοίλη, αποκαλύπτει την κοιλότητα της καλής δομής. Η επιφάνεια φέρει καφέ-πράσινη πατίνα, με αποτυπώματα κόκκινων σημαδιών και ελαφριών περιοχών χρήσης, που τονίζει τις ανωμαλίες του μοντέλου και τα χαραγμένα λεπτομέρειες.
Οι Φον χάλκινες φιγούρες συνήθως είναι μικρές έως μεσαίου μεγέθους γλυπτά από μέταλλο σφυρηλατημένα που σχετίζονται με τους Φον λαούς του σημερινού Έθνους Μπενίν στη Δυτική Αφρική. Οι Φον είναι η κυρίαρχη εθνοτική ομάδα του ιστορικού Βασιλείου του Νταμόι, ενός προ- αποικιακού δυτικής Αφρικής κράτους που άνθησε από τον δεκάτη έβδομο αιώνα και έγινε ευρύ γνωστό για τον περίπλοκο αυλικό πολιτισμό του και την καλλιτεχνική παραγωγή. Οι φιγούρες από μπρούντζο Φον αποτελούν μέρος αυτού του ευρύτερου υλικού πλαισίου και αντικατοπτρίζουν τόσο ντόπιο αισθητικό όσο και τις παραδόσεις μεταλλουργίας που κυκλοφορούσαν κατά μήκος της Ακτής του Μπενίν. Οι μορφές αυτές συνήθως κατασκευάζονται από μπρούντζο ή σχετικούς κρασίτηρυκτους ορείχαλκους χρησιμοποιώντας τη μέθοδο χυτού κεριού ( cire-perdue ), μια μέθοδο διαδεδομένη στην Δυτική Αφρική που περιλαμβάνει τον σχεδιασμό σε κερί, περιτύλιξη του μοντέλου σε αδιάβροχο υλικό, τήξη κερί και πλήρωση της κοιλότητας με ρευστό μέταλλο. Η προβεβλημένη κυριαρχία της χύτευσης με κέρινο απώλεια στην περιοχή από τουλάχιστον τον 15ο αιώνα τεκμηριώνεται σε μελέτες για τις δυτικο- αφρικανικές μπρούντζοι γενικά.
Φον φιγούρες από μπρούντζο που αποδίδονται σε Φον κατασκευαστές συχνά απεικονίζουν ανθρώπινα ή ζώα θέματα σε στυλιζαρισμένες, σε ορισμένες περιπτώσεις αφαιρετικές μορφές, μερικές φορές εξυπηρετώντας τελετουργικούς ή μνημονικούς ρόλους. Σε παραδείγματα που προσφέρονται στην αγορά τέχνης και σε ιδιωτικές ή μουσειακές συλλογές, οι φιγούρες από μπρούντζο Φον μπορεί να αναπαριστούν την καθημερινή ζωή, όπως κυνηγοί επί ίππου ή όρθιοι άνδρες, και μπορεί να φέρουν συμβολικές συνοδεύσεις που σχετίζονται με κοινωνικούς ρόλους ή πνευματικές συνδέσεις. Η βασιλική αυλή του Νταμόι απασχολούσε ικανούς μεταλλουργούς που παρήγαγαν γλυπτά τα οποία θα μπορούσαν να ενσωματωθούν σε τελετουργικά πλαίσια, αν και η λεπτομερειακή ακαδημαϊκή βιβλιογραφία ειδικά για μπρούντζους Φον ως ξεχωριστό συλλογικό σώμα περιορίζεται σε σύγκριση με το εκτεταμένο επιστημονικό έργο για τα Μπρούντζους Μπενίν του γειτονικού Βασιλείου του Μπενίν στη σημερινή Νιγηρία. Οι Μπρούντζοι Μπενίν περιλαμβάνουν ζώα και ανθρώπινες φιγούρες χυτές σε μπρούντζο και ορείχαλκο και αντιπροσωπεύουν το υψηλό επίπεδο μεταλλουργίας που επιτυγχάνεται από ειδικές συντεχνίες που εργάζονται για μια βασιλική αυλή στην περιοχή.
Στην κουλτούρα Φον, οι μεταλλικές φιγούρες και άλλα μεταλλικά αντικείμενα συνδέονταν συχνά με θρησκευτικές και προγονικές πρακτικές. Οι θυσιαστικές φιγούρες από μπρούντζο, μόλυβδο ή σίδηρο που βρίσκονται σε οικιακά και ιερές περιστάσεις λειτουργούσαν ως κεντρικά σημεία τελετών και επικοινωνίας με τον πνευματικό κόσμο. Σε ένα τεκμηριωμένο σύνολο, οι μπρούντζινες φιγούρες θυσιαστηρίου Φον π λอยู่ δίπλα σε μανίλλες – δαχτυλίδια χαλκού ιστορικά χρησιμοποιούμενα ως νομισματικό μέσο στη Δυτική Αφρική – και τοποθετούνταν σε βάσεις από εβένους σε οικιακούς «ιερούς» τόπους. Αυτές οι φιγούρες θα μπορούσαν να απεικονίζουν κυνηγούς, εκτελεστές ή άλλους προσώπους των οποίων η εικόνα και η στάση μετέφεραν συ associations με την οικογενειακή ιστορία, ηθικές αφηγήσεις ή προστατευτικούς ρόλους. Τέτοιες συνθέσεις απεικονίζουν πώς οι μπρούντζινες φιγούρες λειτούργησαν μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο τελετουργικών πρακτικών αντί να χρησιμοποιηθούν απλώς ως διακοσμητική τέχνη.
Οι μπρούντζινες φιγούρες που αποδίδονται στους Φον συνήθως ημερολογούνται από τον 19ο μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, παρότι η παράδοση της μεταλλουργίας στην περιοχή επεκτείνεται νωρίτερα και διαπερνά ευρύτερες δυτικο-αφρικανικές παραδόσεις μπρούντζου. Οι Фον φιγούρες που προσφέρονται στην τέχνη αγορά και συλλέγονται στην Ευρώπη ή την Βόρεια Αμερική φέρουν τυπικά πατίνες και μορφές συνεπείς με το απελευθερωμένο χυτό, αντί για ογκώδεις αναπαραγωγές σε μάζα, και τα στιλιστικά τους χαρακτηριστικά αντικατοπτρίζουν τόσο το τοπικό πολιτισμικό ιδίωμα όσο και το ιστορικό υπόβαθρο της εμπλοκής της δυναστείας Νταμόι με το εμπόριο, τη θρησκεία και τη διακυβέρνηση.
Αναφορές
- Ακαδημαϊκή συζήτηση σχετικά με παραδόσεις και μεθόδους χύτευσης μπρούντζου στην Δυτική Αφρική.
- Μελέτες για την μπρούντζενή κουλτούρα του Ακτή Μπενίν και την μεταλλουργία Νταμόι.
- Περιγραφές μουσειακής και εμπορικής αγοράς μπρούντζων Φον.
- Συγκεκριμένα παραδείγματα μπρούντζου Φον και θυσιαστηρίων φιγούρων και σχετιζόμενων συνθέσεων.
Ορισμένες από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ18969
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΦον χάλκινο figure, συλλεγμένο στο Κοτόνοου, Μπενίν, συμπ. σταντ.
Χάλκινο με μία ελαφριά πατίνα· νότιο Μπενίν, προφανώς πολιτιστικό πεδίο Φον.
Αυλό το μπρονζέ αυτό αντικείμενο Фон απεικονίζει μια ανθρώπινη μορφή που στέκεται σε δυναμική πόζα, με τα πόδια ανοιχτά και λυγισμένα, ενώ τα μακριά, γωνιώδη χέρια υψώνονται πλάι από το σώμα σαν να εκδηλώνουν χορευτικό, δεξιοτεχνικό ή παρουσιάζοντα στυλ. Το κεφάλι, στενό και επιμήκες, φέρει κυλινδρικό χτένισμα ή καρφίστρα· το πρόσωπο είναι στιλιζαρισμένο, με μεγάλα, εξωτερικά αυτιά, έντονο ρύγχος, μάτια σε ανάδειξη και στόμα σαφώς διαμορφωμένο. Ο κορμός παίρνει τη μορφή ευρείας, λείανσης όγκου, που θυμίζει φαρδιά ρούχα ή φανελωμένο τούνικ, η επιφάνειά του διακοσμείται με χαρακτυσμένα και εμφανούμενα σχέδια — καμπύλες γραμμές, τετράγωνα ζώνες και τελείες — που υπαινίσσονται ένα διακοσμημένο ένδυμα ή σωματικά σημάδια. Η πλάτη, που είναι μερικώς κοίλη, αποκαλύπτει την κοιλότητα της καλής δομής. Η επιφάνεια φέρει καφέ-πράσινη πατίνα, με αποτυπώματα κόκκινων σημαδιών και ελαφριών περιοχών χρήσης, που τονίζει τις ανωμαλίες του μοντέλου και τα χαραγμένα λεπτομέρειες.
Οι Φον χάλκινες φιγούρες συνήθως είναι μικρές έως μεσαίου μεγέθους γλυπτά από μέταλλο σφυρηλατημένα που σχετίζονται με τους Φον λαούς του σημερινού Έθνους Μπενίν στη Δυτική Αφρική. Οι Φον είναι η κυρίαρχη εθνοτική ομάδα του ιστορικού Βασιλείου του Νταμόι, ενός προ- αποικιακού δυτικής Αφρικής κράτους που άνθησε από τον δεκάτη έβδομο αιώνα και έγινε ευρύ γνωστό για τον περίπλοκο αυλικό πολιτισμό του και την καλλιτεχνική παραγωγή. Οι φιγούρες από μπρούντζο Φον αποτελούν μέρος αυτού του ευρύτερου υλικού πλαισίου και αντικατοπτρίζουν τόσο ντόπιο αισθητικό όσο και τις παραδόσεις μεταλλουργίας που κυκλοφορούσαν κατά μήκος της Ακτής του Μπενίν. Οι μορφές αυτές συνήθως κατασκευάζονται από μπρούντζο ή σχετικούς κρασίτηρυκτους ορείχαλκους χρησιμοποιώντας τη μέθοδο χυτού κεριού ( cire-perdue ), μια μέθοδο διαδεδομένη στην Δυτική Αφρική που περιλαμβάνει τον σχεδιασμό σε κερί, περιτύλιξη του μοντέλου σε αδιάβροχο υλικό, τήξη κερί και πλήρωση της κοιλότητας με ρευστό μέταλλο. Η προβεβλημένη κυριαρχία της χύτευσης με κέρινο απώλεια στην περιοχή από τουλάχιστον τον 15ο αιώνα τεκμηριώνεται σε μελέτες για τις δυτικο- αφρικανικές μπρούντζοι γενικά.
Φον φιγούρες από μπρούντζο που αποδίδονται σε Φον κατασκευαστές συχνά απεικονίζουν ανθρώπινα ή ζώα θέματα σε στυλιζαρισμένες, σε ορισμένες περιπτώσεις αφαιρετικές μορφές, μερικές φορές εξυπηρετώντας τελετουργικούς ή μνημονικούς ρόλους. Σε παραδείγματα που προσφέρονται στην αγορά τέχνης και σε ιδιωτικές ή μουσειακές συλλογές, οι φιγούρες από μπρούντζο Φον μπορεί να αναπαριστούν την καθημερινή ζωή, όπως κυνηγοί επί ίππου ή όρθιοι άνδρες, και μπορεί να φέρουν συμβολικές συνοδεύσεις που σχετίζονται με κοινωνικούς ρόλους ή πνευματικές συνδέσεις. Η βασιλική αυλή του Νταμόι απασχολούσε ικανούς μεταλλουργούς που παρήγαγαν γλυπτά τα οποία θα μπορούσαν να ενσωματωθούν σε τελετουργικά πλαίσια, αν και η λεπτομερειακή ακαδημαϊκή βιβλιογραφία ειδικά για μπρούντζους Φον ως ξεχωριστό συλλογικό σώμα περιορίζεται σε σύγκριση με το εκτεταμένο επιστημονικό έργο για τα Μπρούντζους Μπενίν του γειτονικού Βασιλείου του Μπενίν στη σημερινή Νιγηρία. Οι Μπρούντζοι Μπενίν περιλαμβάνουν ζώα και ανθρώπινες φιγούρες χυτές σε μπρούντζο και ορείχαλκο και αντιπροσωπεύουν το υψηλό επίπεδο μεταλλουργίας που επιτυγχάνεται από ειδικές συντεχνίες που εργάζονται για μια βασιλική αυλή στην περιοχή.
Στην κουλτούρα Φον, οι μεταλλικές φιγούρες και άλλα μεταλλικά αντικείμενα συνδέονταν συχνά με θρησκευτικές και προγονικές πρακτικές. Οι θυσιαστικές φιγούρες από μπρούντζο, μόλυβδο ή σίδηρο που βρίσκονται σε οικιακά και ιερές περιστάσεις λειτουργούσαν ως κεντρικά σημεία τελετών και επικοινωνίας με τον πνευματικό κόσμο. Σε ένα τεκμηριωμένο σύνολο, οι μπρούντζινες φιγούρες θυσιαστηρίου Φον π λอยู่ δίπλα σε μανίλλες – δαχτυλίδια χαλκού ιστορικά χρησιμοποιούμενα ως νομισματικό μέσο στη Δυτική Αφρική – και τοποθετούνταν σε βάσεις από εβένους σε οικιακούς «ιερούς» τόπους. Αυτές οι φιγούρες θα μπορούσαν να απεικονίζουν κυνηγούς, εκτελεστές ή άλλους προσώπους των οποίων η εικόνα και η στάση μετέφεραν συ associations με την οικογενειακή ιστορία, ηθικές αφηγήσεις ή προστατευτικούς ρόλους. Τέτοιες συνθέσεις απεικονίζουν πώς οι μπρούντζινες φιγούρες λειτούργησαν μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο τελετουργικών πρακτικών αντί να χρησιμοποιηθούν απλώς ως διακοσμητική τέχνη.
Οι μπρούντζινες φιγούρες που αποδίδονται στους Φον συνήθως ημερολογούνται από τον 19ο μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, παρότι η παράδοση της μεταλλουργίας στην περιοχή επεκτείνεται νωρίτερα και διαπερνά ευρύτερες δυτικο-αφρικανικές παραδόσεις μπρούντζου. Οι Фον φιγούρες που προσφέρονται στην τέχνη αγορά και συλλέγονται στην Ευρώπη ή την Βόρεια Αμερική φέρουν τυπικά πατίνες και μορφές συνεπείς με το απελευθερωμένο χυτό, αντί για ογκώδεις αναπαραγωγές σε μάζα, και τα στιλιστικά τους χαρακτηριστικά αντικατοπτρίζουν τόσο το τοπικό πολιτισμικό ιδίωμα όσο και το ιστορικό υπόβαθρο της εμπλοκής της δυναστείας Νταμόι με το εμπόριο, τη θρησκεία και τη διακυβέρνηση.
Αναφορές
- Ακαδημαϊκή συζήτηση σχετικά με παραδόσεις και μεθόδους χύτευσης μπρούντζου στην Δυτική Αφρική.
- Μελέτες για την μπρούντζενή κουλτούρα του Ακτή Μπενίν και την μεταλλουργία Νταμόι.
- Περιγραφές μουσειακής και εμπορικής αγοράς μπρούντζων Φον.
- Συγκεκριμένα παραδείγματα μπρούντζου Φον και θυσιαστηρίων φιγούρων και σχετιζόμενων συνθέσεων.
Ορισμένες από τις πληροφορίες προέρχονται από τεχνητή νοημοσύνη και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές από τους τομείς της εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης.
Inv. No. MAZ18969
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Fon
Χώρα προέλευσης
Μπενίν
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
13 cm
Βάρος
260 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
