Nadezhda Udaltsova (1885-1961) - Viool

Αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον έργο της ρωσίδας καλλιτέχνιδος Nadezhda Udaltsova 1885-1961 (περιοχή του)
Υπέροχη νερομπογιά με βιολί.
Στο κάτω αριστερό τετράγωνο τίτλος (βιολί)
Στο κάτω δεξιό σημειωμένο και χρονολογημένο '16 που υπήρξε ένα πολύ σημαντικό έτος για αυτή τη ζωγράφο της ρωσικής αφ anticon-avant-garde.
Μαζί με τη λίστα γκαλερί Bladzilver είναι ένα κόσμημα στον τοίχο που λάμπει σε κάθε εσωτερικό χώρο.

Ο επαγγελματικός της ντεμπούτος ήταν συμμετέχοντας σε μια έκθεση Jack of Diamonds στη Μόσχα τον χειμώνα του 1914.[3] Αλλά ήταν το 1915 που πραγματικά έκανε το όνομά της ως Κυβιστική καλλιτέχνης, συμμετέχοντας σε τρεις μεγάλες εκθέσεις μέσα σε εκείνο το μόνο έτος, συμπεριλαμβανομένων (Tramway V) (Φεβρουάριος), «Εκθεση Αριστεριστικών Τάσεων» (Απρίλιος) και «Η Τελευταία Φουτουριστική Έκθεση: 0.10» (Δεκέμβριος).[1] Οι ζωγραφιές της αργότερα συλλέχθηκαν και εκτέθηκαν τη δεκαετία του 1920 στην Τρετιάκοφ, το Ρωσικό Μουσείο και σε άλλους τόπους ως παραδείγματα Κυβο-Φουτουρισμού.[3]

Υπερβατισμός
επεξεργασία
Κυριευόμενη από την επίδραση του Τατλίν, η Udaltsova πειραματίστηκε με τον Κονστρουκτιβισμό, αλλά τελικά υιοθέτησε την πιο ζωγραφική προσέγγιση του κινήματος του Υπερβατισμού.[1] Το 1916, συμμετείχε μαζί με άλλους υπερβατιστές σε μια έκθεση Jack of Diamonds, και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εντάχθηκε στην ομάδα Supremus του Kazimir Malevich. Το 1915–1916, μαζί με άλλους υπερβατιστές καλλιτέχνες (Kazimir Malevich, Aleksandra Ekster, Liubov Popova, Nina Genke, Olga Rozanova, Ivan Kliun, Ivan Puni, Ksenia Boguslavskaya και άλλοι) εργάστηκαν στο Verbovka Village Folk Centre.[4]

Επανάσταση
επεξεργασία
Όπως πολλοί από τους σύγχρονούς της της αφ avant-garde, η Udaltsova αγκάλιασε την Οκτωβριανή Επανάσταση. Το 1917, εξελέγη στο Κλαμπ των Νέων Αριστερών της Ομοσπονδίας των Καλλιτεχνών και Ζωγράφων και ξεκίνησε να εργάζεται σε διάφορες κρατικές πολιτιστικές αρχές, συμπεριλαμβανομένου του Μόσχας Proletkult. Το 1918, έγινε μέλος των Ελεύθερων Δημόσιων Στούντιο, αρχικά εργαζόμενη ως βοηθός του Μαλνένσκι, και ύστερα ηγήθηκε του δικού της εργαστηρίου. Συνεργάστηκε επίσης με τους Aleksei Gan, Aleksei Morgunov, Aleksandr Rodchenko και Malevich σε μια εφημερίδα με τίτλο Anarkhiia (Αναρχία).[3] Το 1919, η Udaltsova συνέβαλε έντεκα έργα από την περίοδο που εργαζόταν στο εργαστήρι του Tatlin στο «Πέμπτο Εθνικό Έκθεμα». Όταν ιδρύθηκε το Vkhutemas, ρώσικη κρατική σχολή τέχνης και τεχνών, το 1920, διορίστηκε καθηγήτρια και ανώτερη λέκτορας και θα παρέμενε στο προσωπικό μέχρι το 1934.[1] Το 1920 έγινε μέλος και του Ινστιτούτου Καλλιτεχνικού Πολιτισμού (InKhuK) και συμμετείχε ενεργά σε συζητήσεις εκεί για το μέλλον της εαζελ τέχνης. Ωστόσο, όταν το Ινστιτούτο ενέκρινε τον Κονστρουκτιβισμό και δήλωσε το τέλος της εαζελ ζωγραφικής, παραιτήθηκε από τη συμμετοχή της διαμαρτυρόμενη το 1921.[1] Το 1922 συμμετείχε στην Πρώτη Ρωσική Έκθεση Τέχνης στο Βερολίνο.[5]

Φωβισμός και επιστροφή στην εικονιστική
επεξεργασία
Τους αρχές της δεκαετίας του 1920, το έργο της Udaltsova άρχισε να δείχνει μία στροφή μακριά από το ριζοσπαστικό αφ avant-garde και μια αντίληψη πιο ευθυγραμμισμένη με καλλιτέχνες συνδεδεμένους με το Jack of Diamonds, ανάμεσά τους ο Ilya Mashkov, Petr Konchalovsky και Aristarkh Lentulov, παρουσιάζοντας τα πορτρέτα και τα τοπία της σε φουβιστικές τους μαζί στο Vkhutemas «Έκθεση Ζωγραφικής» του 1923 και επίσης στη Βενετία «Μπιενάλε» του 1924.[1] Συνέχισε επίσης να διδάσκει, συμπεριλαμβανομένων μαθημάτων στον υφαντικό σχεδιασμό στο Vhkutemas και στο Textile Institute στη Μόσχα από το 1920 έως το 1930.

Υπό την επίδραση του Drevin, η Udaltsova επέστρεψε στη φύση και άρχισε να ζωγραφίζει τοπία. Μεταξύ 1926 και 1934 ταξίδευαν ευρέως, ζωγραφίζοντας τα Ουράλια και τα Αλτάϊ, καθώς και τοπία στην Αρμενία και στην Κεντρική Ασία.[1] Από το 1927 μέχρι το 1935, συνέβαλε σε εθνικές και διεθνείς εκθέσεις και συμμετείχε με τον Drevin σε κοινές εκθέσεις στο Ρωσικό Μουσείο (1928) και στο Ερεβάν, Αρμενία (1934).[3]

Το 1933, οι συνεισφορές της Udaltsova στην έκθεση των «Ζωγράφων της RSFSR Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια» δέχθηκαν δημόσια κριτική για τη λεγόμενη «φορμαλιστική προδιάθεση».[3]