Roberto Cafarotti - L’ingegnere





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 141475 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ρομπέρτο Καφαρότι, Ο Μηχανικός, λάδι σε καμβά 50 × 40 εκ., 2026, πρωτότυπο, χειρόγραφο υπογραφές, σύγχρονη εσωτερική σκηνή, βάρος 1 kg, λευκό και μαύρο.
Περιγραφή από τον πωλητή
Ο Ρομπέρτο Καφαρότι κέρδισε πρόσφατα το Βραβείο Φαμπρίτσιο Ντε Άντερo στην κατηγορία ζωγραφική, φτάνοντας στην εικοσιπένθη διοργάνωση.
Ο Μηχανικός
Λάδι σε καμβά, 50 × 40 cm, 2026
Ρομπέρτο Καφαρότι
Ονομάζεται Σοφία.
Έχει είκοσι έξι ετών και σπουδάζει μηχανική.
Στο στήθος, ακριβώς κάτω από την κλείδα, φέρει τατουάζ Mir..
Δεν είναι ψευδώνυμο, δεν είναι αφηρημένη ιδέα: είναι τα πρώτα τρία γράμματα του Mirella, κόρη του.
Η Σοφία καθόταν στο τραπέζι με τα χέρια σταυρωμένα, το πουκάμισο ανοιχτό και το βλέμμα της ίσιο.
Δεν πόζαρε.
Απλώς σήκωνε τα πάντα: τις εξετάσεις, τις βάρδιες μελέτης τη νύχτα, τα έξοδα, τις προθεσμίες και, κυρίως, αυτό το μικρό που κοιμόταν στο άλλο δωμάτιο.
Η Σοφία δεν ζητά συμπόνια.
Δεν έχει χρόνο για συζητήσεις γύρω από τη «δυσκολία του να είσαι γυναίκα».
Ασχολείται με σπουδές, εργάζεται, μεγαλώνει την κόρη και στηρίζει την οικογένεια με την ίδια ακρίβεια με την οποία υπολογίζει τις δομές: χωρίς δράματα, χωρίς δικαιολογίες, με μια ήρεμη και επίμονη δύναμη.
Αυτή τη βραδιά, η Σοφία δεν έχει χαμόγελο.
Μόνο κράτησε το βλέμμα σταθερό, όπως κάνει πάντα.
Γιατί οι γυναίκες όπως αυτή δεν χρειάζονται να σωθούν.
Έχουν ήδη στις πλάτες όλα όσα μετράνε.
Και τα κρατούν."
Ο Ρομπέρτο Καφαρότι κέρδισε πρόσφατα το Βραβείο Φαμπρίτσιο Ντε Άντερo στην κατηγορία ζωγραφική, φτάνοντας στην εικοσιπένθη διοργάνωση.
Ο Μηχανικός
Λάδι σε καμβά, 50 × 40 cm, 2026
Ρομπέρτο Καφαρότι
Ονομάζεται Σοφία.
Έχει είκοσι έξι ετών και σπουδάζει μηχανική.
Στο στήθος, ακριβώς κάτω από την κλείδα, φέρει τατουάζ Mir..
Δεν είναι ψευδώνυμο, δεν είναι αφηρημένη ιδέα: είναι τα πρώτα τρία γράμματα του Mirella, κόρη του.
Η Σοφία καθόταν στο τραπέζι με τα χέρια σταυρωμένα, το πουκάμισο ανοιχτό και το βλέμμα της ίσιο.
Δεν πόζαρε.
Απλώς σήκωνε τα πάντα: τις εξετάσεις, τις βάρδιες μελέτης τη νύχτα, τα έξοδα, τις προθεσμίες και, κυρίως, αυτό το μικρό που κοιμόταν στο άλλο δωμάτιο.
Η Σοφία δεν ζητά συμπόνια.
Δεν έχει χρόνο για συζητήσεις γύρω από τη «δυσκολία του να είσαι γυναίκα».
Ασχολείται με σπουδές, εργάζεται, μεγαλώνει την κόρη και στηρίζει την οικογένεια με την ίδια ακρίβεια με την οποία υπολογίζει τις δομές: χωρίς δράματα, χωρίς δικαιολογίες, με μια ήρεμη και επίμονη δύναμη.
Αυτή τη βραδιά, η Σοφία δεν έχει χαμόγελο.
Μόνο κράτησε το βλέμμα σταθερό, όπως κάνει πάντα.
Γιατί οι γυναίκες όπως αυτή δεν χρειάζονται να σωθούν.
Έχουν ήδη στις πλάτες όλα όσα μετράνε.
Και τα κρατούν."

