Matteo Ciffo - Frammenti - Tritone

- Σύγχρονη γλυπτική του Matteo Ciffo. Τίτλος Frammenti-Tritone
- Έτος 2026 . Έκδοση αρ. 2/8 - Υπεγράφη και πιστοποιημένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό : Ψυχρή τήξη σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες



Συλλογή FRAMMENTI

Η αντιπαραβολή με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υποβάλλονται σε μια διαδικασία φραγματοποίησης και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, διαλύεται και επαναδημιουργείται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, χωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, παράγοντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτου κατάστασης. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευθραυστότητα. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στην αλλαγή και αποδοσμένη σε μια νέα διάσταση.





MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Μιέλα (Biella) το 1987, από το 2007 ανέπτυξα έρευνα εστιασμένη στη ύλη, στην μετατροπή της και στη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου γεννιέται από άμεση σχέση με ευγενή και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωστικούς, ουσίες γης αρμενικής προέλευσης, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά μέσα, αλλά ζώντανες παρουσίες, φορείς του χρόνου, της ιστορίας και της δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο ιερουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να επιστρέψω ζωή σε ό,τι είχε θρυμματιστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρωτογενής ύλη για τα έργα μου.
Αφορούν υλικά που φέρουν ήδη μέσα τους μια ιστορία. Τα διαλύω και τα επανασυναρμολογώ, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προκύπτει από μια ισορροπία ευαίσθητη ανάμεσα σε απώλεια και αναγέννηση, ανάμεσα σε μνήμη και δυνατότητα, κάνοντας ορατή τη στιγμή όπου η ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Ο δρόμος έχει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που ξεπερνά τη συμβατική γλυπτική, πλησιάζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις διαλύω και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προκύπτει από μια τάση ανάμεσα σε καταστροφή και αναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, καθιστώντας ορατό ένα συνεχές καθεστώς μεταβολής.

Η έρευνα αντιπαρατίθεται με ύλη που ενσαρκώνει μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και άτρωτη, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητη και ευάλωτη. Οτι φαίνεται αμετάτρεπτο αποκαλύπτει μια αστάθεια, ικανή να αντιδράσει, να οξειδώνεται και να μετατρέπεται στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη ύλη πλήρως ενεργή στο έργο, εμπλεκόμενη σε έναν διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εκφράζεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπακούει πλέον, αλλά γίνεται συνσυγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνειά της τα ίχνη του γόστου, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον έλεγχο, αλλά στην συνοδεία της ύλης στη μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές στις οποίες θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και ανανεώνονται.
Αυτή η πρακτική διερευνά τη ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στην καταστροφή και τη διόρθωση, ανάμεσα στη διατήρηση και τη μεταμόρφωση, αποδίδοντας στην ύλη μια βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη διάσταση.