École expressionniste (XX) - Éclats de paysage - NO RESERVE

Έργο ενδιαφέρον της ευρωπαϊκής σχολής του 20ού αιώνα, αναπτυγμένο μέσα σε μια γλώσσα που κινείται ανάμεσα στο αφηρημένο εξπρεσιονισμό, την ποιητική αφαίρεση και το αφηρημένο τοπίο.

Η σύνθεση φαίνεται να διατηρεί σκόπιμα τη μνήμη ενός τοπίου, αν και έχει μεταμορφωθεί βαθιά μέσω της χειρονομίας, της ύλης και του χρώματος. Μία ευρεία ζώνη κίτρινων και ώχρας κυριαρχεί στην ανώτερη ζώνη και καθιερώνει έναν είδος φωτεινού ορίζοντα, ενώ το υπόλοιπο της επιφάνειας δομείται με έντολη συσσώρευση μπλε, ιώδεις, ματζάντ, τιρκουάζ, κόκκινων και γήινων τόνων.

Η φύση παύει να απεικονίζεται με κυριολεκτικό τρόπο για να μετατραπεί σε μια εμπειρία ουσιαστικά ζωγραφική. Η επιφάνεια οργανώνεται με έντονες πινελιές, επικαλύψεις, πάτοι, γδάρσεις και αυθόρμητους συναντήσεις μεταξύ διαφορετικών μαζών χρωμάτων, απονέμοντας στην ύλη και τη χειρονομία έναν θεμελιώδη ρόλο.

Από άποψη στυλ, το έργο μπορεί να σχετιστεί με τις έρευνες που ανέπτυξαν ο ποιητικά αφηρημένος εξπρεσιονισμός, ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός και ο ευρωπαϊκός informalism, τάσεις που αντικατέστησαν σταδιακά το σχέδιο και την παραδοσιακή αναπαράσταση με έναν θεματογραφικό σε χρώματος, υλικού και αυτεξούσιας του χρώματος.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η κοντινή εννοιολογική προσέγγιση με το έργο του Nicolas de Staël, ειδικά στον τρόπο διατήρησης του τοπίου σε ένα κατώφλι ανάμεσα στη φιγούρα και στην αφαιρετικότητα. Σε ορισμένες φάσεις της παραγωγής του, ο De Staël μετέτρεπε τοπία και ορίζοντες σε μεγάλες σχέσεις χρώματος και ύλης, διατηρώντας την αναφορά στον εξωτερινό κόσμο την ίδια στιγμή που μείωνε σημαντικά τα αναγνωρίσιμα στοιχεία.

Σε αυτό το έργο διακρίνουμε μια αντίστοιχη αντίληψη: η οριζόντια οργάνωση επιτρέπει ακόμη να φανταστούμε ουρανό, ορίζοντα και έδαφος, αλλά οποιαδήποτε συγκεκριμένη αναφορά πρακτικά απορροφάται από τις μαζώξεις χρωμάτων. Η εκτέλεση, ωστόσο, εδώ είναι πολύ πιο χειρονομιακή και θραυστή, απομακρύνοντας από τις πιο συμπαγείς και γεωμετρικές δομές που χαρακτηρίζουν τον De Staël.

Μπορούν επίσης να σημειωθούν συγγένειες με ορισμένες έρευνες του Hans Hofmann, ιδίως λόγω της ικανότητας του χρώματος να δημιουργεί από μόνο του βάθος, ένταση και κίνηση. Οι μαζοί χρωμάτων προχωρούν και υποχωρούν οπτικά, μέσω έντονων αντιθέσεων ανάμεσα σε ζεστά και ψυχρά χρώματα, παράγοντας μια επιφάνεια εξαιρετικά δυναμική.

Η κεντρική ζώνη αποτελεί τον πυρήνα της μεγαλύτερης ζωγραφικής έντασης. Εκεί επικαλύπτονται βαθιά μπλε, ιώδες, ροζ, κόκκινα και τιρκουάζ, εφαρμοζόμενα με ελεύθερη πινελιά που εξαλείφει πρακτικά κάθε περίγραμμα. Απέναντι σε αυτήν την πολυπλοκότητα, η μεγάλη επιφάνεια κίτρινο-ώχρας άνωθεν παρέχει σταθερότητα και λειτουργεί ως ισχυρή ζώνη φωτός.

Αξίζει να διακρίνονται επίσης ήχοι του ταχισμού (tachismo) και του Ευρωπαϊκού Art Informel, ειδικά στην αυθορμητικότητα της χειρονομίας και στη σημασία που αποδίδεται στις φυσικές ιδιότητες της ζωγραφικής. Μέσα σε αυτό το ευρύ πλαίσιο μπορούν να θυμηθούν οι έρευνες που ανέπτυξαν καλλιτέχνες όπως ο Hans Hartung, ο Georges Mathieu ή ο Pierre Soulages, αν και χωρίς οι σχετικές στυλιστικές ομοιότητες να συνεπάγονται άμεση σχέση ή συγκεκριμένη απόδοση.

Ένα από τα πιο ελκυστικά στοιχεία του έργου βρίσκεται ακριβώς στην ένταση ανάμεσα στη χειρονομία και τη δομή. Παρά την φαινομενικά αυθόρμητη εμφάνιση πλήθους πινελιών, η σύνθεση διατηρεί μια σαφή οργάνωση με μεγάλες οριζόντιες ζώνες που εξισορροπούν την εξαιρετική ποικιλία κηλίδων, υφών και χρωμάτων.

Το αποτέλεσμα είναι μια ζωγραφική μεγάλης χρωματικής και υλικης δύναμης, που το τοπίο φαίνεται να επιβιώνει μόνο ως ανάμνηση ή ως αφετηρία. Η ορατή πραγματικότητα έχει μετατραπεί σε μια υποκειμενική εμπειρία βασισμένη στο χρώμα, στην ύλη και στη χειρονομία.

Για τα χαρακτηριστικά της, το έργο μπορεί να καταταχθεί στη σχολή της ευρωπαϊκής σκηνής του 20ού αιώνα, πλησίον στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό, στην ποιητική αφαιρετικότητα και στο αφηρημένο τοπίο, με μορφολογικές συγγένειες με ορισμένες έρευνες γύρω από το τοπίο, την ύλη και το χρώμα που ανέπτυξαν φιγούρες όπως ο Nicolas de Staël και ο Hans Hofmann.

Η κατάσταση συντήρησης θα πρέπει να αξιολογηθεί προσεκτικά με βάση τις παρεχόμενες φωτογραφίες, που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της περιγραφής.

Το έργο παρουσιάζεται σε κορνίζα.

Η κορνίζα περιλαμβάνεται δωρεάν ως δώρο, χωρίς εμπορική αξία και χωρίς να θεωρείται αναπόσπαστο μέρος του έργου. Οποιαδήποτε πιθανή βλάβη εκτός από την κορνίζα κατά τη μεταφορά δεν αποτελεί λόγο καταγγελίας.

Το έργο θα πακεταριστεί προσεγμένα και επαγγελματικά, με κατάλληλα υλικά για τη μέγιστη δυνατή προστασία κατά τη μεταφορά.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: τα αποστέλλόμενα σε νησιά, υπερπόντιες περιοχές ή προορισμούς που απαιτούν τελωνειακές διαδικασίες μπορεί να συνεπάγονται επιπλέον κόστη μεταφοράς, διαχείρισης και/ή τελωνείων, τα οποία θα καλύπτονται από τον αγοραστή.