Camillo Gannelli - Tenebre

Βρισκόμαστε ενώπιον ενός έργου ενός εσωστρεφούς εξπρεσιονισμού, σχεδόν ενός κραυγαλέου σφραγισμένου ύφους. Υλικό και Σκότος. Το υπόβαθρο δεν είναι ένα απλό μαύρο. Είναι ένα burnt Prussian blue, πυκνό, υλικό, δουλεμένο με σπάτουλα και με φλεβώσεις. Μια απτική νύχτα, τραχιά, που απορροφά το φως. Κάτω αριστερά, μια λεύκανση λευκή, μια αστραπή εκτός κάδρου, σαν φως σκηνής που ξέχασε τον ηθοποιό. Δεν φωτίζει, κουράζει το βλέμμα. Και αφήνει τα υπόλοιπα στη λησμονιά.

Η Φορά: μια απουσία παρούσα.

Δεξιά, ξεπετάγεται ό,τι απέμεινε από τον άνθρωπο. Δεν είναι ένα σώμα, είναι μια ιδέα σώματος. Ένας λαιμός — ή ίσως μια πλάτη, ένα άκρο — μακρύς, λεπτός, όπως του Giacometti, αλλά λυγισμένος από ένα αόρατο βάρος. Το κεφάλι είναι ένα γύψινο μάσκωμα, μακρυά, προφίλ, σκαλισμένο από μια μαύρη κόγχη που είναι μάλλον βαθούλωμα παρά μάτι. Φαίνεται να κοιτάζει το κενό, ή ίσως να κοιτάζεται από αυτό.

Υπάρχει κάτι βαθιά βακονατικό σε αυτή την κομψή παραμόρφωση: η μοναξιά δεν φωνάζει, τεντώνεται. Το σώμα καμπυλώνεται πάνω από τον εαυτό του, σχεδόν διαλύεται μέσα στην ίδια σκοτεινή ύλη από την οποία γεννήθηκε. Είναι παρόν και απών ταυτόχρονα, σαν ανάμνηση που δεν θέλει να φύγει.

Το Κάψοτο Αίμα.

Και μετά, αριστερά, το μόνο χρωματικό γεγονός. Μια καταρράκωση κάθετα, ένα κόκκινο αίματος, καστανό-κριμιώδες. Δεν είναι διακοσμητικό σημάδι, είναι βίαιη διακοπή. Είναι ο δραματικός αντίλαλος του έργου. Μπορεί να είναι μια πληγή, μια ψυχή–δίδυμη, μια παρουσία αιμορραγούσα, ή απλώς ο πόνος ο ίδιος που έχει πάρει μορφή και χρώμα. Είναι το μόνο θερμό στοιχείο σε ένα ψυχρό-σύμπαν, και γι’ αυτό καίει ακόμα περισσότερο.

Εν τέλει, πρόκειται για πίνακα που δεν κοιτάζεται, αλλά διαβαίνεται. Μιλά για αλλοτρίωση, για αναμονή, για εκείνη τη ανθρώπινη κατάσταση που αιωρείται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι όπου το μόνο πραγματικά ζωντανό είναι η δική μας πληγή.

Ένα μεγάλο έργο σε διαστάσεις, επιβλητικό σε σιγή.