Aleix Albareda - THROUGH STORM AND STRIFE





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 141255 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Πρωτότυπη ακρυλική ζωγραφιά με τίτλο 'THROUGH STORM AND STRIFE', τετράγωνο 112 × 112 cm, δημιουργήθηκε το 2025, τοπίο, χειρόγραφα υπογεγραμμένη, από την Ισπανία, σε εξαιρετική κατάσταση.
Περιγραφή από τον πωλητή
Μονάδα μοναδική, με πιστοποιητικό γνησιότητας.
Αυτή η σειρά ζωγραφιών προτείνει μια ιδιαίτερη ερμηνεία τούτο τοπίου της εποχής, στην οποία η φύση, η μνήμη και η αφαίρεση συνυπάρχουν μέσα σε ένα ενιαίο επιφάνειας ζωγραφικής. Δέντρα και φυτικές μορφές συνιστούν το σημείο εκκίνησης, αλλά μεταβάλλονται προοδευτικά μέσω μίας δομής από πλέγματα, κάθετες γραμμές, κατακερματισμούς και επικαλύψεις που αμφισβητούν την άμεση αντίληψη της εικόνας.
Η μεγάλη πλέγμα παίρνει έναν ουσιαστικό ρόλο ως στοιχείο δομής και, ταυτόχρονα, ως σημείο ρήξης. Διαχωρίζει το τοπίο, το κρύβει μερικώς και ωθεί τον θεατή να το ανασυνθέσει οπτικά. Ενώ αντιπροσωπεύει αυτή τη γεωμετρική δομή, η ζωγραφική διατηρεί μια έντονη διασταση gestual: λεκές, τρέξιμο, διαφανείς περιοχές, λεκέδες και συσσώρευση ύλης προσφέρουν ρυθμό, βάθος και ένταση.
Το χρώμα έχει εξίσου λειτουργία εκφραστική. Οι αντιθέσεις ανάμεσα σε μαύρο και πράσινο, κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, ροζ και μπλε δημιουργούν διαφορετικά συναισθήματα χωρίς να εγκαταλείπουν τη συνοχή της έννοιας της σειράς. Η φύση εμφανίζεται έτσι όχι ως κυριολεκτική αναπαράσταση, αλλά ως συναισθηματική και τμηματική εμπειρία.
Υπάρχει σε αυτά τα έργα μια σταθερή ένταση ανάμεσα σε τάξη και χάος, εικονογράφηση και αφαίρεση, δομή και κίνηση. Το αναγνωρίσιμο τοπίο παραμένει παρόν, αλλά υπέρκειται σε μια διαδικασία αποσύνθεσης και αναπλασίας που το μετατρέπει σε κάτι πιο αμφίβολο και προσωπικό.
Η τετράγωνη μορφή των 112 × 112 εκ. προσδίδει στις συνθέσεις μια έντονη και περιβάλλουσα παρουσία. Πρόκειται για έργα σχεδιασμένα να τα βλέπει κανείς όχι μόνο ως εικόνες τοπίου, αλλά ως επιφάνειες όπου το τοπίο μετατρέπεται σε ύλη, μνήμη και ζωγραφικό γλώσσικο.
Συνόλως, η σειρά προτείνει μια σύγχρονη ματιά για τη φύση: ένα τοπίο που δεν επιχειρεί να αναπαράγει ό,τι βλέπουμε, αλλά να εκφράσει αυτό που παραμένει στην ματιά μας μετά το βλέμμα.
Μονάδα μοναδική, με πιστοποιητικό γνησιότητας.
Αυτή η σειρά ζωγραφιών προτείνει μια ιδιαίτερη ερμηνεία τούτο τοπίου της εποχής, στην οποία η φύση, η μνήμη και η αφαίρεση συνυπάρχουν μέσα σε ένα ενιαίο επιφάνειας ζωγραφικής. Δέντρα και φυτικές μορφές συνιστούν το σημείο εκκίνησης, αλλά μεταβάλλονται προοδευτικά μέσω μίας δομής από πλέγματα, κάθετες γραμμές, κατακερματισμούς και επικαλύψεις που αμφισβητούν την άμεση αντίληψη της εικόνας.
Η μεγάλη πλέγμα παίρνει έναν ουσιαστικό ρόλο ως στοιχείο δομής και, ταυτόχρονα, ως σημείο ρήξης. Διαχωρίζει το τοπίο, το κρύβει μερικώς και ωθεί τον θεατή να το ανασυνθέσει οπτικά. Ενώ αντιπροσωπεύει αυτή τη γεωμετρική δομή, η ζωγραφική διατηρεί μια έντονη διασταση gestual: λεκές, τρέξιμο, διαφανείς περιοχές, λεκέδες και συσσώρευση ύλης προσφέρουν ρυθμό, βάθος και ένταση.
Το χρώμα έχει εξίσου λειτουργία εκφραστική. Οι αντιθέσεις ανάμεσα σε μαύρο και πράσινο, κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, ροζ και μπλε δημιουργούν διαφορετικά συναισθήματα χωρίς να εγκαταλείπουν τη συνοχή της έννοιας της σειράς. Η φύση εμφανίζεται έτσι όχι ως κυριολεκτική αναπαράσταση, αλλά ως συναισθηματική και τμηματική εμπειρία.
Υπάρχει σε αυτά τα έργα μια σταθερή ένταση ανάμεσα σε τάξη και χάος, εικονογράφηση και αφαίρεση, δομή και κίνηση. Το αναγνωρίσιμο τοπίο παραμένει παρόν, αλλά υπέρκειται σε μια διαδικασία αποσύνθεσης και αναπλασίας που το μετατρέπει σε κάτι πιο αμφίβολο και προσωπικό.
Η τετράγωνη μορφή των 112 × 112 εκ. προσδίδει στις συνθέσεις μια έντονη και περιβάλλουσα παρουσία. Πρόκειται για έργα σχεδιασμένα να τα βλέπει κανείς όχι μόνο ως εικόνες τοπίου, αλλά ως επιφάνειες όπου το τοπίο μετατρέπεται σε ύλη, μνήμη και ζωγραφικό γλώσσικο.
Συνόλως, η σειρά προτείνει μια σύγχρονη ματιά για τη φύση: ένα τοπίο που δεν επιχειρεί να αναπαράγει ό,τι βλέπουμε, αλλά να εκφράσει αυτό που παραμένει στην ματιά μας μετά το βλέμμα.

