Aleix Albareda - TREESTOPIA II

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

Σε αυτήν τη σειρά ακρυλικών πάνω σε καμβά (112 × 112 εκ.), το δέντρο μετατρέπεται σε σύμβολο που υπερβαίνει τη φυσιογνωμία τού τοπίου και μετασχηματίζεται σε μεταφορά μνήμης, ρίζας και ικανότητας αναγέννησης. Απομονωμένο στο κέντρο κάθε σύνθεσης, ξεπάζει ως παρούσα ζωή που συνομιλεί με έναν χώρο κατασκευασμένο με τη βοήθεια χρωματικών επιπέδων, γραφισμών και διακοσμητικών αναφορών.

Απομακρυσμένο από μια ρεαλιστική αναπαράσταση, αυτά τα έργα τοποθετούν τη φύση σε ένα υβριδικό έδαφος όπου το οργανικό συνυπάρχει με το γεωμετρικό και το διακοσμητικό. Οι κόρες, που αντιμετωπίζονται με ελεύθερη και υλική gesturalidad, αντιπαραβάλλονται με φόντα δομημένα από πεδία χρωμάτων και γραφικά μοτίβα που εξ evocaciones τόσο την παραδοσιακή διακόσμηση όσο και τη σύγχρονη οπτική γλώσσα. Αυτή η συνάντηση ανάμεσα στην τάξη και στην αυθορμησία δημιουργεί μια ένταση που δίνει στις ζωγραφιές μια έντονη πλαστική ενέργεια.

Ο χρωματισμός διαδραματίζει ουσιώδη ρόλο στην κατασκευή του νοήματος. Οι πορτοκαλί, τιρκουάζ, μπλε και ματζέντες δεν περιγράφουν έναν συγκεκριμένο τόπο, αλλά ένα εσωτερικό τοπίο όπου το συναίσθημα υπερισχύει της απεικόνισης. Το φως φαίνεται να πηγάζει από τον ίδιο τον καμβά, περιβάλλοντας τη βλάστηση σε μια ατμόσφαιρα που εναλλάσσεται ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.

Η πλούσια υφή, οι υπερβολές και οι gestural κινήσεις αποκαλύπτουν μια ανοιχτή ζωγραφική διεργασία, όπου κάθε στρώμα διατηρεί τη μνήμη των προηγούμενων. Τα δέντρα εμφανίζονται έτσι ως οργανισμοί σε διαρκή μεταμόρφωση, μάρτυρες της πορείας του χρόνου και μεταφορές της ανθεκτικότητας. Οι ρίζες τους, μόλις υπαινικτικές, έρχονται σε αντίθεση με την επέκταση των κορμών, υπενθυμίζοντάς μας ότι κάθε ανάπτυξη χρειάζεται βαθύ σύνδεσμο με την προέλευση.

Αυτές οι συνθέσεις καλούν τον θεατή να αναθεωρήσει τη σχέση μας με το τοπίο, όχι ως εξωτερικό σκηνικό, αλλά ως αντανάκλαση της δικής μας εμπειρίας. Το δέντρο παύει να είναι απλώς ένα ζωγραφικό θέμα και μετατρέπεται σε χώρο περισυλλογής και συνάντησης, όπου η φύση, ο πολιτισμός και η μνήμη διαπλέκονται σε μια ευαίσθητη ισορροπία. Κάθε έργο προτείνει μια παύση, ένα προσεκτικό βλέμμα και μια σκέψη σχετικά με τη διατήρηση της ζωής έναντι της συνεχούς αλλαγής.