Aleix Albareda - TREESTOPIA III

Μοναδικό τεμάχιο, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

Σε αυτή τη σειρά ακρυλικά πάνω σε καμβά (112 × 112 εκ.), το δέντρο μετατρέπεται σε σύμβολο που ξεπερνά την ιδιότητα του τοπίου για να μετεξελιχθεί σε μεταφορικό σχήμα μνήμης, ρίζας και ικανότητας αναγέννησης. Απομονωμένο στο κέντρο κάθε συνθέσεως, αναδύεται ως ζωντανή παρουσία που συνομιλεί με έναν χώρο που έχει οικοδομηθεί με χρωματικά επίπεδα, γραφικά και διακοσμητικές αναφορές.

Μακριά από μια ρεαλιστική απεικόνιση, αυτά τα έργα τοποθετούν τη φύση σε ένα υβριδικό έδαφος όπου το οργανικό συνυπάρχει με το γεωμετρικό και το διακοσμητικό. Οι φυλλώδεις κόρες, με ελεύθερη και υλική γκεστουαλικότητα, αντιτίθενται στα υπόβαθρα δομημένα από πεδία χρωμάτων και γραφικά σχέδια που εξάπτουν τόσο την παραδοσιακή διακοσμητική όσο και τη σύγχρονη οπτική γλώσσα. Αυτή η συνάντηση ανάμεσα σε τάξη και αυθορμητισμό δημιουργεί μια ένταση που δίνει στις ζωγραφιές μια έντονη πλαστική ενέργεια.

Ο χρωματισμός διαδραματίζει ουσιώδη ρόλο στην οικοδόμηση του νοήματος. Τα πορτοκαλί, τιρκουάζ, μπλε και μαγαντοώδη δεν περιγράφουν ένα συγκεκριμένο τόπο, αλλά ένα εσωτερικό τοπίο όπου το συναίσθημα προηγείται της αναπαράστασης. Το φως φαίνεται να αναδύεται από τον ίδιο τον καμβά, περιβάλλοντας τη βλάστηση σε μια ατμόσφαιρα που ταλαντεύεται ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό.

Η πλούσια υφή, οι επικολλήσεις και οι gestural γραμμές αποκαλύπτουν μια ανοικτή ζωγραφική process, όπου κάθε στρώση διατηρεί τη μνήμη των προηγούμενων. Τα δέντρα εμφανίζονται έτσι σαν οργανισμοί σε διαρκή μεταμόρφωση, μάρτυρες της πάροδου του χρόνου και μεταφορές της ανθεκτικότητας. Οι ρίζες τους, ανάλαφρα υπαινιγμένες, αντιτίθενται στη διάδοση των κορμών, υπενθυμίζοντάς μας ότι κάθε ανάπτυξη χρειάζεται έναν βαθύ ιστό με τις ρίζες της.

Αυτές οι συνθέσεις προσκαλούν να επανεξετάσουμε τη σχέση μας με το τοπίο, όχι ως εξωτερικό σκηνικό, αλλά ως αντανάκλαση της δικής μας εμπειρίας. Το δέντρο παύει να είναι απλώς ένα ζωγραφικό θέμα για να μετατραπεί σε έναν χώρο περισυλλογής και συνάντησης, όπου η φύση, ο πολιτισμός και η μνήμη διαπλέκονται σε μια λεπτή ισορροπία. Κάθε έργο προτείνει μία παύση, μια προσεκτική ματιά και μια προβληματισμό για τη διατήρηση της ζωής απέναντι στη συνεχή αλλαγή.