Aleix Albareda - TREESTOPIA VI

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

Σε αυτή τη σειρά ακρυλικών σε καμβά (112 × 112 εκ.), το δέντρο μετατρέπεται σε σύμβολο που υπερβαίνει την ιδιότητα τοπίου και μετασχηματίζεται σε μεταφορά μνήμης, ρίζας και ικανότητας ανάκαμψης. Απομονωμένο στο κέντρο κάθε σύνθεσης, εμφανίζεται ως ζωντανή παρουσία που συνομιλεί με έναν χώρο που έχει οικοδομηθεί με επίπεδα χρωμάτων, γραφισμούς και διακοσμητικές αναφορές.

Απομακρυσμένα από μια ρεαλιστική απεικόνιση, αυτά τα έργα τοποθετούν τη φύση σε μία υβριδική περιοχή όπου το οργανικό συνυπάρχει με το γεωμετρικό και το διακοσμητικό. Οι κόρες/κορφές, λύνονται με μια ελεύθερη και ύφανση επιτελεστικότητας, αντιτίθενται σε φόντους δομημένους από πεδία χρωματικά και μοτίβα γραφικά που προκαλούν αναμνήσεις τόσο της παραδοσιακής διακόσμησης όσο και της σύγχρονης οπτικής γλώσσας. Αυτή η συνάντηση μεταξύ τάξης και αυθορμητισμού δημιουργεί μια ένταση που προσδίδει στις ζωγραφιές μια έντονη πλαστική ενέργεια.

Ο χρώματος διαδραματίζει ζωτικό ρόλο στην κατασκευή του νοήματος. Τα πορτοκαλί, τιρκουάζ, μπλε και φουσκωτά ματζεντά αποτυπώνουν όχι έναν συγκεκριμένο τόπο, αλλά έναν εσωτερικό τοπιο, όπου το συναίσθημα υπερισχύει της απεικόνισης. Το φως φαίνεται να πηγάζει από τον ίδιο τον καμβά, περιβάλλοντας τη βλάστηση σε μια ατμόσφαιρα που ταλαντεύεται ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.

Η πλούσια υφή, οι επικαλύψεις και οι γωνιστικοί γραμμικοί χρωματισμοί αποκαλύπτουν μια ανοιχτή διαδικασία ζωγραφικής, όπου κάθε στρώση διατηρεί τη μνήμη των προηγούμενων. Τα δέντρα εμφανίζονται έτσι ως οργανισμοί σε μόνιμη μεταμόρφωση, μάρτυρες της πάροδου του χρόνου και μεταφορές της ανθεκτικότητας. Τα ριζώματά τους, μόλις ενδεχομένως υπαινικτικά, αντίκεινται με την επέκταση των κορών, θυμίζοντάς μας ότι κάθε ανάπτυξη χρειάζεται βαθύ σύνδεσμο με την καταγωγή της.

Αυτές οι συνθέσεις καλούν να επανεξετάσουμε τη σχέση μας με το τοπίο, όχι ως εξωτερική σκηνή, αλλά ως καθρέπτης της δικής μας εμπειρίας. Το δέντρο δεν αποτελεί πλέον απλώς ένα ζωγραφικό μοτίβο αλλά μετατρέπεται σε χώρο περισυλλογής και συνάντησης, όπου η φύση, ο πολιτισμός και η μνήμη διαδένονται σε μια ευαίσθητη ισορροπία. Κάθε έργο προτείνει μια παύση, μια προσεκτική ματιά και μια προβληματισμό για τη διατήρηση της ζωής εν μέσω της συνεχούς αλλαγής.