Aleix Albareda - TREESTOPIA VII

Μοναδικό κομμάτι, με πιστοποιητικό γνησιότητας.

Στη σειρά αυτή με ακρυλικά πάνω σε καμβά (112 × 112 εκ.), το δέντρο μετατρέπεται σε σύμβολο που ξεπερνά την κατάσταση τοπίου και μεταμορφώνεται σε μεταφορά της μνήμης, της ρίζας και της ικανότητας αναγέννησης. Απομονωμένο στο κέντρο κάθε σύνθεσης, αναδύεται ως ζωντανή παρουσία που συνομιλεί με έναν χώρο που έχει δομηθεί μέσω επιπεδων χρώματος, γραφικών και διακοσμητικών αναφορών.

Απομακρυσμένα από μια φυσιοκρατική αναπαράσταση, αυτά τα έργα τοποθετούν τη φύση σε μια υβριδική ζώνη όπου το οργανικό συνυπάρχει με το γεωμετρικό και το διακοσμητικό. Οι κόψεις, επιτελεσμένες με μια ελεύθερη και υλική γκρίζα-κούρα χειρονομία, αντιπαρατίθενται σε φόντα δομημένα από πεδία χρωμάτων και γραφικούς μοτίβους που εξάπτουν τόσο την παραδοσιακή διακόσμηση όσο και τη σύγχρονη οπτική γλώσσα. Αυτή η συνάντηση μεταξύ τάξης και αυθορμητισμού παράγει μια έντονη δυναμική στην πλαστική ενέργεια των ζωγραφιών.

Ο χρώμαplays έναν ουσιώδη ρόλο στην οικοδόμηση του νοήματος. Τα πορτοκαλί, τιρκουάζ, γαλάζια και ματζέντες δεν περιγράφουν έναν συγκεκριμένο τόπο, αλλά ένα εσωτερικό τοπίο όπου ο συναισθηματισμός προ dominates την αναπαράσταση. Το φως φαίνεται να πηγάζει από τον ίδιο τον καμβά, περιβάλλοντας τη βλάστηση σε μια ατμόσφαιρα που εναλλάσσεται ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.

Η πλούσια υφή, οι επικαλύψεις και οι gestural γραμμές αποκαλύπτουν μια ανοιχτή ζωγραφική διεργασία, όπου κάθε στρώση διατηρεί τη μνήμη των προηγούμενων. Τα δέντρα εμφανίζονται έτσι ως οργανισμοί σε διαρκή μεταμόρφωση, μάρτυρες της πάροδος του χρόνου και μεταφορές της αντοχής. Οι ρίζες τους, μακριά από πλήρη εμφάνιση, αντιπαραβάλλονται με την επέκταση των κόρπων, θυμίζοντας ότι κάθε ανάπτυξη χρειάζεται βαθιά σύνδεση με την προέλευσή της.

Αυτές οι συνθέσεις καλούν σε μια επανεκτίμηση της σχέσης μας με το τοπίο, όχι ως μια εξωτερική σκηνή, αλλά ως αντανάκλαση της δικής μας εμπειρίας. Το δέντρο παύει να αποτελεί μονάχα ένα ζωγραφικό μοτίβο και μετατρέπεται σε έναν χώρο περισυλλογής και συνάντησης, όπου η φύση, ο πολιτισμός και η μνήμη διαπλέκονται σε μια λεπτή ισορροπία. Κάθε έργο προτείνει μια παύση, μια προσεκτική ματιά και μια σκέψη για τη διατήρηση της ζωής εν μέσω της συνεχούς μεταβολής.