René Magritte (1898-1967) - Mask

René Magritte (1898-1967), (d’apres) - χειρόγραφα υπογεγραμμένο με μολύβι από τον Κύριο Charly Herscovici, Πρόεδρο του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ MAGRITTE

Λιθογραφία σε βελούχο χαρτί BFK Rives vellum.

Αριθμημένο / 300 αντίτυπα, υπογεγραμμένο σε εκτύπωση
Λιθογραφία που δημιουργήθηκε υπό τον έλεγχο της Διαδοχής Magritte, επαληθευμένη με το τυπωμένο σφραγιστικό όχι τυφλή σφραγίδα Succession, υπογεγραμμένη στο χαμηλό κάτω αριστερά στύλος και χειρόγραφα από τον Κύριο Charly Herscovici, Πρόεδρο του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ MAGRITTE (με αρχικό στο ίδιο πλευρό του αριθμού)

Διαστάσεις: 44x30 εκ.

René Magritte, ο διακεκριμένος Βέλγος υπερρεαλιστής, δημιούργησε πολλές ενδιαφέρουσες δημιουργίες που παιζουν με τα θέματα των παραθύρων, σφαιρών και σύννεφων. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι πίνακας του 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Το Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέγονης σύνθεσης.

Σε αυτό το μαγευτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως πλαίσιο για μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιλαμβάνεται ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, συχνά περιγραφόμενο ως βράχο ή πλανήτη, που φαίνεται να αιωρείται ακριβώς έξω από το γυαλί του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται σε τίποτα· απλώς αιωρείται στο κέντρο της θέασης. Πάνω από και γύρω από αυτή την αινιγματική σφαίρα, στιλιζαρισμένα σύννεφα καλύπτουν τον ουρανό, αποτυπωμένα με τη χαρακτηριστική ακριβή, ταυτόχρονα ονειρική ποιότητα του Magritte. Ο René Magritte μας δίδαξε ότι μια εικόνα ενός αντικειμένου δεν είναι το ίδιο το αντικείμενο, και στην τρέχουσα υψηλού ρίσκου αγορά τέχνης τα χρηματικά ποσά που συνδέονται με μπλε-τσιπ δασκάλους όπως ο Da Vinci, ο Picasso, ο Klimt, ο De Kooning, ο Cézanne, ο Gauguin, ο Pollock, ο Rothko, ο Modigliani, ο Rembrandt, ο Warhol, ο Van Gogh, ο Bacon, ο Seurat, ο Giacometti, ο Monet, ο Basquiat, ο Lichtenstein, ο Munch, και ο Qi Baishi αποδεικνύουν το επιχείρημά του—υπενθυμίζοντας ότι πίσω από κάθε δημοπρασία πολλών εκατομμυρίων δολαρίων βρίσκεται η απόλυτη υπαινισόμενη υπερρεαλιστική αλήθεια του: «Ceci n’est pas un million de dollars», διότι η αξία ενός πίνακα είναι απλώς καμβάς, χρώματα και μια κοινή πολιτιστική ψευδαίσθηση.

Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση οικειότητας εξίσου με βαθιά ξένοτητα. Το παράθυρο, συνήθως πύλη προς την πραγματικότητα, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο από τέλεια γεωμετρική μορφή, αντιστέκεται στη βαρύτητα και στο φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, παρότι φυσικά, συμβάλλουν στη συνολική ανησυχητική ατμόσφαιρα, αποτελώντας μέρος αυτής της παράξενης σκηνής. Ο Magritte χρησιμοποιεί εμφατικά αυτοί τους κοινούς μοτίβους για να αμφισβητήσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να αμφισβητήσει το τι είναι πραγματικό, τι φανταστεί και τη θεμελιώδη φύση της αναπαράστασης.