Tijs Dragtsma (1992) - Venus Rising From the Deep

Στο βαθύ μπλε καθρέφτη από γυαλί, η Αφροδίτη γυρίζει το πρόσωπό της προς το φως, και αυτό που επιστρέφει το βλέμμα της δεν είναι χρώμα ή εκτύπωση, αλλά ένα πεδίο λεπτών γρατσουνιών, κρατημένο πάνω στην επιφάνεια. Το προφίλ της, η στροφή των μαλλιών της, η γραμμή του ώμου της ζουν εκεί όπου η επιφάνεια έχει ανοιχτεί για να πιάσει το φως. Παντού αλλού το γυαλί παραμένει σιωπηλό, και η θεά προχωρά από ένα βαθύ γαλάζιο που διαβάζεται ως η θάλασσα από την οποία γεννήθηκε.

Αυτό το βαθύ μπλε δεν είναι διακόσμηση· είναι ο μύθος ο ίδιος, το χρώμα του ύδατος από το οποίο εξήλθε η Αφροδίτη, βάθος, κάτι αρχαίο που ποτέ δεν αγκυλώνεται πλήρως. Μεταφέρει ολόκληρο το έργο όπως η θάλασσα μεταφέρει μια ιστορία που είναι παλαιότερη από οποιαδήποτε αφήγηση της.

Ούτε χρώμα, ούτε εκτύπωση, ούτε μελάνι. Η εικόνα χαράσσεται στην επιφάνεια μέσω ελεγχόμενης ζημιάς της επιφανείας, ένα πεδίο ατομικών σημείων που γίνεται πρόσωπο και χειρονομία μόνο όταν τη βλέπεις συνολικά. Από κοντά είναι υφή και τριβή, από μακριά του δωματίου είναι μεγαλειώδης, μια φιγούρα πιασμένη σε μια στροφή σε έναν διάδρομο μπλε φωτός.

Το φως δεν δημιουργεί αυτή την εικόνα. Την οξύνοντας την κάνει. Το πρόσωπο και το υψωμένο χέρι υπάρχουν πάντα στο γυαλί, και υπό έντονο φως ο αντίθεση βαθύνει· οι γρατσουνιές πιάνουν και κρατούν το δωμάτιο γύρω τους. Αυτό που αλλάζει ποτέ δεν είναι η Αφροδίτη, αλλά η αντανάκλαση που την περιβάλλει.

Επειδή η επιφάνεια είναι καθρέφτης, ο χώρος στον οποίο στέκεσαι, και εσύ μέσα σε αυτόν, δίνονται στον ίδιο μπλε με τη θεά. Δεν κοιτάζεις προς την Αφροδίτη τόσο, όσο στέκεσαι δίπλα της, παγιδευμένος στον ίδιο καθρέφτη, μέρος του ίδιου ανατεινόμενου φώτος.

Υπάρχει μια ήσυχη συμβολική φόρτιση στο να επιλέξεις την ίδια για αυτό, μια θεά που είναι πιο γνωστή για ό,τι της πήραν, ένα χέρι που χάθηκε στον χρόνο, μια ιστορία που αφηγείται επί αιώνες μέσα από την απουσία όσο και από τη μορφή. Εδώ η ίδια λογική της αφαίρεσης γίνεται ο τρόπος με τον οποίο επανεμφανίζεται, η ζημιά διαβασμένη όχι ως απώλεια αλλά ως δομή, και η ομορφιά επιστρέφει μέσα από ό,τι έχει αφαιρεθεί αντί από ό,τι έχει προστεθεί.

Venus Rising From the Deep συνεχίζει τη σειρά Art on Mirror από τον Tijs Dragtsma, στην οποία χαραγμένη εικονογραφία ενσωματώνεται σε χρωματικό καθρέφτη γυαλί και ο θεατής γίνεται μέρος του έργου. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή, και όπου ο καθρέφτης μετατρέπει το βλέμμα σε συμμετοχή.

"Αναδύεται όχι με χρώμα, αλλά με ό,τι επέτρεψε το φως να διατηρήσει."

Σχετικά με το Art on Mirror – Blue

Το Art on Mirror είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα χαράσσεται σε χρωματιστό καθρέφτη γυαλί, και ο κόσμος μπροστά από το έργο γίνεται μέρος του. Κάθε γραμμή κόβεται σε μια βαθύ μπλε καθρέφτη επιφάνειας ακρυλικού γυαλιού. Οι γρατσουνιές υπάρχουν πάντοτε, φωτεινές απέναντι στο χρώμα, ενώ η επιφάνεια γύρω τους συνεχίζει να αντικατοπτρίζει το δωμάτιο, το φως της ημέρας και τον βλέποντα.

Από απόσταση η εικόνα φαίνεται καθαρή και πλήρης, ένα αχνό σώμα σε ένα πεδίο μπλε. Κοντύτερα, το έργο αποκαλύπτει έναν ευαίσθητο ιστό από ατομικά σημεία, λεπτά και συνειδητά, καθένα από τα οποία είναι ουσιώδες για το όλο. Πίσω και ανάμεσά τους ο καθρέφτης κάνει ό,τι κάνει ένας καθρέφτης. Μεταφέρει το δωμάτιο και τον θεατή στη σύνθεση, έτσι ώστε το περιβάλλον στο έργο να αλλάζει με τον χώρο όπου κρέμεται, ενώ η εικόνα παραμένει σταθερή στην θέση της.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνοντας την κάνει. Το γαλάζιο έδαφος απορροφά και αντανακλά, οι γρατσουνιές πιάνουν και κρατούν, και κάτω από ένα εστιακό σημείωμα η αντίθεση εντείνεται έως ότου το σώμα πάρει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα. Σε πιο ήπιο φως το χρώμα προβάλλεται και το έργο καταλήγει σε μια ήσυχη εγγραφή, χωρίς ποτέ να χάνει το θέμα του.

Το Μπλε είναι το χρώμα της νύχτας, του βαθύ νερού και της ήσυχης απόστασης. Αυτό είναι το συναισθηματικό έδαφος στο οποίο κάθε έργο αυτής της σειράς τοποθετείται, και τα θέματα επιλέγονται ώστε να ανήκουν σε αυτό.

Το Art on Mirror συνεχίζει τη χαραγμένη εικονογραφία του Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma σε μια νέα βάση. Όπου τα μαύρα έργα αντλούν τη δύναμή τους από την απουσία, αυτά τα έργα την αντλούν από την αντανάκλαση. Ο θεατής πλέον δεν κοιτάζει μόνο το έργο. Ο θεατής βρίσκεται σε αυτό.

Σχετικά με τον καλλιτέχνη

Ονομάζομαι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, κινούμαι από μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου ύλη, δομή, φως και συναισθήματα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου αρχίζει συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια μπορεί να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε δημιουργίας μου.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα δομούνται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση στην αυθεντικότητα, σαφήνεια και συναισθηματική παρουσία.

Με γοητεύει ο αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και θραυστικότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που αφήνεται ανοικτό στην ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, καλεί σε ανάλογη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργήσει έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.