Tijs Dragtsma (1992) - Lincoln in the Blue Hour

Ο Lincoln στην Ωρα του Μπλε φέρνει μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες φιγούρες στην ιστορία σε ένα βαθύ μπλε χρώμα ολογράμμα, το μακρύ καπέλο με την καμπούρα και το αδύνατο, γενειοφόρο προφίλ όχι χαραγμένο με βαφή ή μελάνι αλλά από ένα πεδίο μεμονωμένων σημείων που γδάρθηκαν στην επιφάνεια.

Το πρόσωπο δεν τυπώθηκε πάνω στο γυαλί, προέρχεται από αυτό, σχηματίζεται μέσω της αφαίρεσης αντί της προσθήκης, έτσι το φως που το μάτι διαβάζει ως φως στην πραγματικότητα είναι η επιφάνεια που συγκρατεί και επιστρέφει το φως. Κοντά, το πορτρέτο διαλύεται σε ένα πεδίο λεπτών χαράξεων, αδιάβαστο ως οτιδήποτε εκτός από υφή, και μόνο από μακριά ο Λίνκολν επιστρέφει, μεγαλοπρεπής και ακίνητος.

Το Μπλε είναι το χρώμα της δύσης της ημέρας, της απόστασης, της ώρας όπου ένα οικείο πρόσωπο αρχίζει να μαλακώνει προς τη μνήμη παρά προς το γεγονός, και εδώ περιτυλίγει έναν πρόεδρο του οποίου η ομοιότητα έχει αντιγραφεί τόσες φορές ώστε ο ίδιος ο άνθρωπος να φαίνεται σχεδόν αφηρημένος. Οι γρατζουνιές κρατούν ακριβώς αρκετό, το φρύδι, το γενάκι, το βάρος στα μάτια, για να τον διατηρήσουν παρόντα χωρίς να προσποιούνται ότι κρατούν ολόκληρο τον άνθρωπο.

Γύρω από το πρόσωπο και μέσα από αυτό ο ίδιος ο χώρος φαίνεται, τοίχοι, φωτιστικά, ο επισκέπτης που στέκεται μπροστά στο έργο, όλα διπλωμένα μέσα στο μπλε βάθος του γυαλιού. Ο θεατής δεν κοιτάζει απλώς τον Λίνκολν, βρίσκεται μέσα στο ίδιο αντανακλαστικό χώρο με αυτόν, στιγμιαία μοιράζεται το πλαίσιο του.

Το φως δεν δημιουργεί αυτήν τη μορφή. Την οξύνει. Το πορτρέτο είναι πάντοτε παρόν στη επιφάνεια, και κάτω από κατευθυνόμενο φως οι χαράξεις πιάνουν και η αντίθεση δυναμώνει, αλλά τίποτε εδώ δεν φαίνεται ή εξαφανίζεται, μόνο ο χώρος γύρω του συνεχίζει να αλλάζει ενώ ο ίδιος ο άνδρας παραμένει σταθερός στο μπλε.

Ο Lincoln στην Ωρα του Μπλε συνεχίζει τη σειρά Art on Mirror από τον Tijs Dragtsma, στην οποία σκ scratched εικονογραφία τοποθετείται σε χρωματιστό καθρέφτη γυαλί και ο θεατής becomes μέρος του έργου. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή, και όπου ο καθρέφτης μετατρέπει το βλέμμα σε συμμετοχή.

"Κάποια πρόσωπα δεν θυμούνται, τα κρατούν."

Σχετικά με το Art on Mirror – Blue

Το Art on Mirror είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα χαράσσεται στον χρωματιστό καθρέφτη γυαλί. Και ο κόσμος μπροστά από το έργο γίνεται μέρος του. Κάθε γραμμή κόβεται σε μια βαθιά μπλε καθρεπτισμένη επιφάνεια ακρυλικού γυαλίού. Οι χαράξεις υπάρχουν πάντα, λαμπρές μπροστά στο χρώμα, ενώ η επιφάνεια γύρω τους συνεχίζει να αντανακλά το δωμάτιο, το φως της ημέρας και το άτομο που κοιτάζει.

Από απόσταση η εικόνα διαβάζεται καθαρή και πλήρης, ένα αχνό άτομο διακείμενο σε ένα πεδίο μπλε. Κοντοστεκόμενος πιο κοντά, το έργο ανοίγει σε μια ευαίσθητη πλέξη μεμονωμένων σημαδιών, λεπτών και συνειδητών, καθένα από τα οποία είναι ουσιώδες για ολόκληρο. Πίσω και μεταξύ τους το καθρέφτης κάνει ό,τι κάνει ο καθρέφτης. Μεταφέρει το δωμάτιο και τον θεατή στη σύνθεση, έτσι ώστε το περιβάλλον στο έργο να αλλάζει με τον τόπο που κρέμεται, ενώ η ίδια η εικόνα παραμένει σταθερή στη θέση της.

Το φως δεν δημιουργεί τη μορφή. Την οξύνει. Το μπλε υπόβαθρο απορροφά και αντανακλά, οι γρατζουνισμένες γραμμές πιάνουν και κρατούν, και υπό ένα εστιασμένο προβολέα το αντίθεση δυναμώνει μέχρι η φιγούρα να πάρει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα. Με πιο ήπιο φως το χρώμα έρχεται προς τα εμπρός και το έργο καταλήγει σε μια πιο ήρεμη καταγραφή, χωρίς ποτέ να χάνει το θέμα του.

Το μπλε είναι το χρώμα της νύχτας, των βαθιών υδάτων και της ήρεμης απόστασης. Αυτή είναι η συναισθηματική βάση την οποία κάθε έργο σε αυτήν τη σειρά φαίνεται να στηρίζει, και οι υποκείμενοι επιλέχθηκαν να ανήκουν σε αυτήν.

Το Art on Mirror συνεχίζει την σχ scratched εικόνα του Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma σε ένα νέο έδαφος. Εκεί όπου τα μαύρα έργα αντλούν τη δύναμή τους από την απουσία, αυτά τα έργα τη δίνουν από την αντανάκλαση. Ο θεατής δεν κοιτάζει πλέον μόνο το έργο. Ο θεατής είναι μέσα σε αυτό.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με εμπνέει μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως έναν εξελισσόμενο τομέα ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε δημιουργίας μου.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται ως ένας δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω της απουσίας, της σκιάς, της αντανάκλασης ή της έντασης. Αυτό που τα ενώνει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, στη σαφήνεια και στην συναισθηματική παρουσία.

Μαγεύομαι από τις αντιθέσεις. Μεταξύ δύναμης και αδυναμίας. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ ό,τι βλέπεται και ό,τι μένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί την αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με την πάροδο του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου ενοποιούνται αυτές οι εξερευνήσεις. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που διαμορφώνεται από περιέργεια, ακρίβεια και το φιλόδοξο να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.