Tijs Dragtsma (1992) - A Body Built as Cathedral

Ένα Σώμα Δομημένο Ως Καθεδρικός Ναός ανοίγει τη φυσική μορφή όπως ανοίγει ο ναός προς το φως. Οι μύες ρέουν πίσω σαν υφάσματα που τραβιούνται από έναν τοίχο ενός παρεκκλησίου, και το όχημα που βρίσκεται από κάτω δεν είναι σάρκα αλλά δομή, με πλευρά υψωμένες σε θολωτές καμάρες, μια σπονδυλική στήλη που στρέφεται μέσα στο σώμα σαν σκάλα που κατασκευάστηκε για να μεταφέρει μια ψυχή προς τα πάνω αντί για έναν άνθρωπο.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα δεν εφαρμόζεται πάνω στην επιφάνεια, χαράσσεται πάνω της, ένα πεδίο ελεγχόμενων χάραξης δουλεμένων σε ακρυλικό γυαλί μέχρι η ανατομία να διαβάζεται ως αρχιτεκτονική.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, ορατή είτε το δωμάτιο είναι θαμπό είτε φωτίζεται άμεσα πάνω της. Το φως δεν τη δημιουργεί. Τη ακονίζει, βαθαίνει την αντίθεση μέχρι οι πλευρές να διαβάζονται σαν πέτρινη κατασκευή και η σπλαχνική σκάλα να φαίνεται ότι στρέφεται λίγο παραπέρα προς το σκοτάδι.

Η Αναγέννηση της ανατομίας κοιτάζει το σώμα όπως οι οικοδομητές κοίταζαν τους καθεδρικούς ναούς, ως απόδειξη ότι κάτι τόσο σύνθετο, τόσο φορτίο-σημαντικό, θα μπορούσε να έχει σχεδιαστεί μόνο. Εδώ επιστρέφει αυτή η ευλάβεια. Το ανοιχτό στέρνο διαβάζεται ως γοργώ-οβολός, η σπονδυλική στήλη ως σπειροειδής σκάλα που οδηγεί κάπου αόρατο, και ολόκληρη η φιγούρα στέκει όπως μια δομή που ακόμα τελείται σε αγιασμό.

Από άλλον χώρο, η μορφή κρατείται σαν μνημείο, ήρεμη και όρθια στο σκοτάδι. Πλησίασε περισσότερο και το μνημείο διαλύεται σε ένα πεδίο ατομικών σημαδιών, καθένα από τα οποία μια μικρή, συνειδητή πράξη αφαίρεσης, κανένα μόνος του δεν είναι η εικόνα, όλα μαζί το σώμα.

Ένα Σώμα Δομημένο Ως Καθεδρικός Ναός συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, όπου η απεικόνιση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί για χρωστική ή εκτύπωση, μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

«Ένα σώμα, ανοιχτό σαν καθεδρικός ναός, και εξίσου κατασκευασμένο για να διαρκέσει.»

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποκαλύπτεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθύ μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο ξεπροβάλλει μέσα από αμέτρητες ακριβείς χαράξεις που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι στην εικόνα.

Από μακριά, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο σε κοντινή απόσταση, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Ίνες λεπτές, εύθραυτες και σχεδόν αβάρος. Τι φαινόταν ως σταθερό αποκαλύπτεται ως λεπτό δίκτυο γραμμών, καθεμία μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο επιφάνειο απορροφά, ενώ οι γραμμές που χαράσσονται αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα φαίνεται καθαρή και ορισμένη. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει στην ακινησία από όπου προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από έναν εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήσυχη έντασή του. Η πράξη της χάραξης είναι άμεση και μη αντιστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η μορφή ποτέ δεν είναι πλήρως σταθερή. Μέσα από την αλληλεπίδραση της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μεταβάλλεται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Μονά-δύο στιγμές το αντικείμενο φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες φορές επιστρέφει σε ακινησία. Εκεί βρίσκεται μέσα σε αυτόν τον κίνηση, ανάμεσα στην ακρίβεια και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που τα αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε χάραξη κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί σχηματίζουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με συγχαρείς, ονομάζομαι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί μια διαρκής επιθυμία να διερευνήσω νέες οπτικές γλώσσες. Δεν θεωρώ την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα ενώνονται.

Η δουλειά μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς ένα υλικό μπορεί να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια δημιουργεί συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά ό,τι δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται όπως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. ΆλλαEmerges μέσω της απουσίας, της σκιάς, της αντανάκλασης ή της έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην αυθεντικότητα, τη διαύγεια και την συναισθηματική παρουσία.

Μαγνύομαι από αντίθεση. Μεταξυτόν την δύναμη και την ευαισθησία. Μεταξύν τον έλεγχο και το αίσθημα. Μεταξύν το ορατό και το ανοιχτό προς ερμηνεία. Σκοπός μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατάει την προσοχή, προσκαλεί προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις συγκεντρώνονται. Δεν είναι απλώς ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν σχηματισμένο από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που φαίνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.