Tijs Dragtsma (1992) - Figures Ascending Into Darkness

Μια μονή σκάλα αναδύεται από το απόλυτο σκοτάδι και στρέφεται σε ένα μακρύ οριζόντιο γεφύρωμα, μεταφέροντας μια σειρά φιγούρων που φαίνονται να περπατούν πάνω στο φως. Δεν υπάρχει έδαφος κάτω από αυτές, κανένα κιγκλίδωμα, καμία ορατή στήριξη, μόνο η ανάβαση και το μαύρο που πιέζει από κάθε πλευρά.

Τίποτα εδώ δεν είναι ζωγραφισμένο, εκτυπωμένο ή με μελάνι. Η σκάλα, η γέφυρα και ο καθένας από τις πεζογλωσσίνες φιγούρες είναι χαραγμένες στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, σχηματισμένες μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφανείας αντί να προστεθούν σε αυτήν. Η εικόνα υπάρχει ακριβώς όπως είναι, στη μέρα ή στη σκιά, είτε υπάρχει φως που τη στοχεύει είτε όχι.

Το φως δεν δημιουργεί αυτή τη σκάλα. Την ακονίζει. Κάτω από άμεση πηγή, τα σκαλιά αιχμαλωτίζουν και διατηρούν την λάμψη, η αντίθεση βαθαίνει και η πορεία των φιγούρων μεγαλώνει σχεδόν αρχιτεκτονική, ακριβής σαν ένα σχέδιο ανάβασης. Κινήσου γύρω από το έργο και διαβάζεται διαφορετικά ακόμα, ποτέ απών, μόνο πιο ήσυχο ή πιο καθορισμένο.

Από απέναντι σε ένα δωμάτιο το έργο μετατρέπεται σε καθαρή δομή, μια γέφυρα φωτός που κόβει μέσα από μαύρο χώρο. Πλησίασε και η βεβαιότητα αυτή σπάει σε ένα πεδίο ελεγχόμενων γρατσουνιών, σημάδια που επιστρέφουν στη σκάλα και σε ένα πλήθος από ανεβαίνοντες φιγούρες μόνο όταν το μάτι απομακρυνθεί ξανά.

Οι φιγούρες φέρουν το νόημα του έργου. Ανώνυμες, ήρεμες, ο κάθε ένας μόνος ακόμα και μέσα στο σύνολο, ανέρχονται προς ορίζοντα που δεν προσφέρει ορατό τέλος, μόνο περισσότερη σκ darkness από μπροστά. Γίνεται εικόνα για την πράξη της ανάβασης καθ αυτή, για το συνέχιση της ανάβασης όταν τίποτα στην κορυφή δεν έχει υποσχεθεί.

Οι Φιγούρες που Ανεβαίνουν προς το Σκοτάδι συνεχίζουν τη σειρά Art with Scratch, όπου η απεικόνιση κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης φθοράς επιφανείας αντί μέσω χρώματος ή εκτύπωσης. Αυτό το έργο είναι μοναδικό.

"Όχι κάθε σκάλα οδηγεί κάπου. Κάποιες υπάρχουν μόνο για να ανέβουν."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποκαλύπτεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο προκύπτει μέσω αμέτρητων ακριβών γρατζουνιών που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκότος.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο, κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημάδων. Κοντά, λεπτό, εύθραυστο και σχεδόν αβάρος. Όσα φαίνονταν συμπαγή αποκαλύπτονται ως ένα ευαίσθητο δίκτυο γραμμών, καθεμία μια προμελετημένη κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Το μαύρο υλικό απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται διαμέσου της επιφάνειας, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνιά το σώμα ακουμπά ξεκάθαρα και καθορισμένα. Από άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από εστιασμένο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο ελκυστικό είναι η ήσυχη του ένταση. Η πράξη της γρατσουνιάς είναι άμεση και μη ανατροπή. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα γίνεται μαλακότητα. Η καταστροφή γίνεται δημιουργία. Η απουσία γίνεται παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, η φιγούρα ποτέ δεν παραμένει πλήρως σταθερή. Μέσα από τη διαδραστικότητα της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προχωράει έξω από το μαύρο. Άλλες φορές, επιστρέφει σε ηρεμία. Είναι μέσα σε αυτήν τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που ακουμπούν ο χρόνος, η επιφάνεια φέρνει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονομία. Μαζί διαμορφώνουν όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με οδηγεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί ο σκληρός χαρακτήρας να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια μπορεί να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στη ρίζα όλων όσα δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα δομούνται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα αναδύονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με μα captivates ο αντίθετο. Μεταξύ δύναμης και φθορής. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που είναι ορατό και αυτού που παραμένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που διατηρεί την προσοχή, προκαλεί σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα εργαστήριο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και το πνεύμα να δημιουργεί έργα που φαίνονται διακριτικά, προμελετημένα και ζωντανά.