Tijs Dragtsma (1992) - Is it time yet?

Μήπως ήρθε η ώρα; ξεκινά με ένα δωμάτιο που επαναλαμβάνεται. Γραμμή μετά γραμμή από ομοιόμορφα γραφεία αποσύρεται προς ένα σημείο εξαφανούς προοπτικής, κάθε ένα κατέχει ένα ρολόι που λάμπει μέσα από την σκοτεινή επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού. Από μακριά ο χώρος γραφείων διαβάζεται ως ένα ενιαίο σύνολο, σχεδόν φωτογραφικό, και κοντά ανοίγεται σε ένα πεδίο από λεπτές γρατζουνιές, κάθε μια μέρος της ίδιας επαναλαμβανόμενης ημέρας.

Κάθε πρόσωπο ρολογιού είναι ένα πεδίο μεμονωμένων σημαδιών, συλληφθέντων και μεταφερόμενων από το φως αντί να σχεδιαστούν από οποιαδήποτε εφαρμοσμένη γραμμή, χαραγμένα στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού αντί να τοποθετηθούν πάνω σε αυτήν. Η ώρα είναι πάντοτε παρούσα, ποτέ ενεργοποιημένη και ποτέ απενεργοποιημένη. Το μόνο που αλλάζει με το φως είναι πόσο πολύ λάμπει.

Στο κέντρο της σύνθεσης τα γραφεία γίνονται έρημα στο σχεδόν απόλυτο σκοτάδι, συγκεντρωμένα γύρω από ένα άδειο κάθισμα και ένα μικρό φυτό, εξαιρετικά αόρατο, σχεδόν καταβροχθισμένο από τη σειρά γύρω του. Είναι το στατικό σημείο μέσα στη μηχανή, το ένα γραφείο που δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε αντίγραφο των υπολοίπων.

Πάνω από όλα, ένα δέντρο προβάλλει μέσα από αυτό που θα έπρεπε να είναι ο τοίχος οροφής, ανοίγοντας σε ένα χλωμό πεδίο φωτός σχηματισμένο όπως μια τρύπα κομμένη προς τον ουρανό. Είναι το μόνο σχήμα στο τεμάχιο που δεν είναι γραφείο, ούτε ρολόι, ούτε επανάληψη τίποτα άλλο, και αντιμετωπίζεται ως η φωτεινότερη διέλευση στον πίνακα, ένας ήσυχος ισχυρισμός για το τι ακόμα αναπτύσσεται έξω από το πρόγραμμα.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύς. Υπό άμεση πηγή, τα ρολόγια και η ομπρέλα βαθύνουν σε μεγαλύτερη αντίθεση και λάμψη, και το κομμάτι διαβάζεται διαφορετικά καθώς μετατοπίζεται η γωνία, ενώ το δέντρο, τα γραφεία και το κεντρικό ερώτημα διατηρούνται σταθερά στην επιφάνεια.

Μήπως ήρθε η ώρα; συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch του Tijs Dragtsma, στην οποία η εικόνα οικοδομείται μέσα από ελεγχόμενη φθορά επιφάνειας αντί για χρώμα ή εκτύπωση, μετατρέποντας την καθημερινή αρχιτεκτονική της εργασίας σε ένα τοπίο φωτός και σκιάς που ρωτά πότε, ακριβώς, μία ζωή επιτρέπεται να αρχίσει.

"Δεν περιμένουν όλοι το ίδιο ρολόι."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθύ μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο εμφανίζεται μέσα από αμέτρητα ακριβή γρατζουνίσματα που συλλαμβάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκότος.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο, κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο μεμονωμένων σημαδιών. Λεπτά, εύθραυστα και σχεδόν αβάρυνα. Ό,τι φαινόταν συμπαγές αποκαλύπτει τον εαυτό του ως ένα λεπτεπίλεπτο ιστό από γραμμές, καθεμία μια δόλια κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύς. Το μαύρο υπόβαθρο απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται σε όλη την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία η φιγούρα παραμένει καθαρή και οριοθετημένη. Από μια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από όπου προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό ένα εστιακό προσκήνιο, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η ήσυχη ένταση του. Η πράξη της χαραγές είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μεταμορφώνεται σε μαλακότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η απουσία σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτραίτο, η φιγούρα δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερή. Μέσα από την αλληλεπίδραση γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με τη γωνία και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει προς τα έξω από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται στη σιγή. Εκεί βρίσκεται μέσα σε αυτή τη κίνηση, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγκαλιάζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση. Μαζί διαμορφώνουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή του φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με κατευθύνει μια σταθερή επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου συνήθως αρχίζει με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια να γεννήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην αιχμή όλων όσων δημιουργώ.

Στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου αντιμετωπίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από το ρυθμό, την επανάληψη και τη δομή. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τους συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, την σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με συναρπάζει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να δημιουργήσω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που να κρατά την προσοχή, που προσκαλεί την αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον καιρό.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι αναζητήσεις συνενώνονται. Δεν είναι απλώς ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν που σχηματίζεται από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται ξεχωριστά, συνειδητά και ζωντανά.