Tijs Dragtsma (1992) - Stone Faces in Duet

Stone Faces in Duet ενώνονται δύο αρχαίες θεατρικές μάσκες σε ένα ενιαίο μνημειακό πρόσωπο, ένα που καίγεται σε ένα ανοιχτό γέλιο, το άλλο παγωμένο σε ένα κλάμα. Συναντιούνται μάγουλο με μάγουλο, σαν να είχαν σκαλιστεί από ένα μόνο μπλοκ πέτρας που θυμάται δύο διαφορετικά βράδια ταυτόχρονα.

Ουδεμία μπογιά. Ουδεμία εκτύπωση. Ουδεμία μελάνι. Η εικόνα είναι χαραγμένη στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, χτισμένη μέσα από ελεγχόμενη φθορά επιφάνειας αντί για ν pigment, έτσι ώστε ό,τι βλέπετε να είναι εντελώς το αποτέλεσμα ό,τι αφαιρέθηκε.

Η κωμωδία και η τραγωδία έχουν σταθεί δίπλα-δίπλα από τις πρώτες θεάτρες της αρχαιότητας, μια μάσκα φορεμένη για να βοηθήσει το κοινό να ξεχάσει τον εαυτό του, η άλλη για να το κάνει να θυμηθεί. Εδώ οι δύο ενώνονται σε ένα πρόσωπο, και το αστείο και η οδύνη παύουν να είναι χωριστές ιστορίες. Γίνονται μια ενιαία έκφραση, αναγνώσιμη από δύο οπτικές γωνίες.

Η εικόνα βρίσκεται πάντοτε παρούσα, με ή χωρίς άμεσο φως. Το φως δεν τη δημιουργεί, τη οξύνεται απλώς, και κάτω από μια ακτινοβολία που ακτινοβολεί το γέλιο το στόμα λάμπει και λάμπει ενώ το φωνερόν μάτι πέφτει βαθύτερα στη σκιά, και η αντίθεση μεταξύ των δύο μεγαλώνει. Διαβάζεται διαφορετικά από απόσταση ενός δωματίου παρά κοντά, χωρίς ποτέ να χάσει το πρόσωπο.

Από απόσταση το έργο διαβάζεται ως ένα φορεμένο, μνημειακό πορτρέτο. Κοντά, το ίδιο πορτρέτο σπάει σε μια πεδιάδα ελεγχόμενων γραμμών γρατζουνίσματος, κάθε μια μια εκ προμελέτης σήμανση αντί για πινελιά χρώματος, απόδειξη μίας οπτικής γλώσσας όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

Stone Faces in Duet συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικονιστικότητα κατασκευάζεται μέσα από ελεγχόμενη φθορά επιφάνειας αντί για βαφή ή εκτύπωση. Αυτό το έργο είναι μοναδικό.

"Δύο μάσκες, ένα πρόσωπο, η αρχαιότερη ερώτηση που τέθηκε ποτέ στο θέατρο."

Σχετικά με το Art with Scratch

Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατζουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Δυνατή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο, κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο από μεμονωμένες σημειώσεις. Τέλειο, εύθραυστο και σχεδόν αβάρυχο. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, καθεμία μια σκόπιμη κίνηση, καθεμία ουσιώδης για ολόκληρο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνεται. Ο μαύρος επιφάνειας απορροφά, ενώ οι γρατζουνιστές γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το σχήμα φαίνεται ξεκάθαρο και καθορισμένο. Από άλλη το μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο φως, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο καθηλωτικό είναι η ήσυχη του ένταση. Η πράξη του γρατζουνίσματος είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μεταμορφώνεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σχήμα δεν μένει ποτέ εντελώς σταθερό. Διαμέσου της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετατοπίζεται με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Κάποια στιγμή, το θέμα φαίνεται να βγαίνει από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται σε ηρεμία. Εκεί βρίσκεται κινούμενο, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρνει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά ένα στιγμιότυπο, μια αναπνοή, μια κίνηση. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Τijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με οδηγεί μια διαρκής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συναντώνται.

Το έργο μου συνήθως ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν καινούριο τρόπο. Πώς η σκληρότητα μπορεί να γίνει οικειότητα. Πώς η ακρίβεια μπορεί να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά κάθε δημιουργίας μου.

Στον TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργων προσεγγίζεται όπως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την ανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με γοητεύει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που μένει ανοιχτό σε ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

To TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι απλώς ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και τη φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, συνειδητά και ζωντανά.