Wxyz (1980) - Γλυπτό, "322-1" - 184.5 mm - Γύψος - 2026

«322-1»
Σήμερα, αντί να αναζητήσει έναν τοίχο, ο Wxyz τον δημιουργεί.
Το 322-1 γεννήθηκε από την εξέλιξη της δουλειάς του Wxyz: από τη μετακίνηση μιας πρακτικής γκράφιτι σε μια βαθιά έρευνα γύρω από την αστική ύλη. Για πολλά χρόνια, ο τόπος της έκφρασής του ήταν ο δημόσιος χώρος. Ζωγράφιζε στους τοίχους, αλλά το ενδιαφέρον του δεν ήταν μόνο η κίνηση του γκράφιτι. Πρωτίστως ήθελε να προκαλέσει διάλογο ανάμεσα στην παρέμβασή του και το υλικό, αντί να το καλύψει ολόκληρο. Ο τοίχος ήταν αναπόσπαστο μέρος του έργου.
Αναζητούσε άψυχτους τοίχους, εκείνους που δεν είχαν ποτέ ζωγραφιστεί, των οποίων οι επιφάνειες είχαν ήδη μεταμορφωθεί από τον χρόνο. το σκυρόδεμα, τα σημάδια υγρασίας ή οι διαδοχικές στρώσεις βαφής αποτελούσαν ένα λεξιλόγιο που δεν ήθελε να εξαλείψει. Αυτές οι ύλες απορροφούσαν τη βαφή, την κράταγαν, την αποκάλυπταν διαφορετικά. Μετέφεραν ήδη μνήμη.
Ο Wxyz δεν είχε ποτέ ζωγραφίσει χώρους προορισμένους να εξαφανιστούν από τη καθημερινότητά του. Επεμβαίνει στις γειτονιές όπου ζούσε. Αυτοί οι τοίχοι ανήκαν στο οικείο του τοπίο. Ζωγραφίζοντάς τους, δεν επιδίωκε κατάκτηση γης· μεταμόρφωνε το τοπίο μέσα στο οποίο ο ίδιος θα συνέχιζε να εξελίσσεται. Με τον καιρό συνειδητοποίησε ότι ίσως απευθυνόταν περισσότερο σε εκείνους που περνούν παρά σε έναν ίδιο τον εαυτό του, σε εκείνον που θα ήταν μερικές ημέρες, μήνες ή χρόνια αργότερα.
Σιγά-σιγά, η αστική ύλη έγινε το πραγματικό αντικείμενο της δουλειάς του.
Σήμερα, το σκυρόδεμα, το ξύλο, ο πηλός ή ο χαλκός γίνονται πεδία πειραματισμού όπου η ύλη διαμορφώνεται, σκαλίζεται, πατινάρεται, μερικές φορές βαφεται. Το κίνητρό του παραμένει η παρέμβαση, αλλά το υλικό του πλέον βρίσκεται σε γλυπτική μορφή.
Το 322-1 γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της καραντίνας, όταν ο Wxyz μοίραζε ένα μεγάλο μέρος του χρόνου του στο εργαστήριό του με τον γιo του. Μέχρι τότε, η δουλειά του στηριζόταν κυρίως στα τέσσερα τελευταία γράμματα του αλφαβήτου — W, X, Y και Z. Μέσα από τις ανταλλαγές τους κατάλαβε ότι αυτές οι μορφές δεν προκαλούσαν το ίδιο συναίσθημα με μια φιγούρα ικανή να προξενήσει παρουσία. Έτσι σταδιακά εγκατέλειψε το γράμμα υπέρ μιας μορφής μεθεματική, προτιθέμενης να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον ήρωα, το κτίριο και το σήμα.
Ο γιος του το έβλεπε ως ζωντανό ον· αυτός το έβλεπε ως μια μορφή αρκετά απλή και αφηρημένη για να συνεχίσει να μιλάει για την πόλη.
Το 322-1 δεν είναι ένας χαρακτήρας με τη λογοτεχνική έννοια. Είναι ένα θραύσμα αστικής ύλης που παίρνει σάρκα. Ένα κομμάτι της πόλης που γίνεται παρουσία.
Αυτό που ενδιαφέρει τον Wxyz στην πόλη δεν είναι η τάξη της, αλλά ό,τι του διαφεύγει. Μεγάλωσε περιτριγυρισμένος από σκυρόδεμα, ορθίες γωνίες και προσόψεις σχεδιασμένες να είναι λείες, τακτικές, σχεδόν κλινικές. Ωστόσο, καμία αρχιτεκτονική δεν παραμένει άθικτη. Οι ρωγμές, οι αποσαθρώσεις, οι επισκευές, οι κατεδαφίσεις ή οι υπερθέσεις υλικών είναι τόσα πολλά ατυχήματα που αποκαλύπτουν τον χρόνο και τις ανθρώπινες παρουσίες. Ακριβώς αυτοί οι τόποι τρέφουν την έρευνά του.
Όταν κατεδαφίζεται ένα κτίριο, ξαφνικά εμφανίζονται οι εσωτερικοί τοίχοι στο φως της ημέρας. Τα ταπεραμέντα, οι στρώσεις βαφής ή τα ίχνη χρήσης γίνονται ορατά ενώ αρχικά προορίζονταν να παραμείνουν κρυμμένα. Ο Wxyz αγαπά την ιδέα ότι οι τοίχοι έχουν μια μορφή ιδιωτικότητας. Διατηρούν σιωπηλά τα ίχνη των ζωών που τους διασχίζουν, μέχρι τη στιγμή που κάποιο γεγονός τα αποκαλύπτει.
Το όνομα 322-1 αναφέρεται στο άρθρο 322-1 του Γαλλικού Ποινικού Κώδικα, το οποίο τιμωρεί τη δολική βλάβη ξένης περιουσίας. Υπό αυτήν την προσδιορισμό οι παρεμβάσεις γκράφιτι συνήθως καθορίζονται.
Ο Wxyz επέλεξε αυτό το όνομα ως χαμόγελο (clign d'œil) και ως αντιστροφή της προοπτικής. Ποτέ δεν ταυτίστηκε με μια αντίληψη του γκράφιτι περιοριζόμενη στην καταστροφή. Οι καλλιτέχνες που τον ενέπνευσαν, πρωτίστως αναζητούσαν να προσφέρουν κάτι στον δημόσιο χώρο, να θέσουν διάλογο με την πόλη παρά να την απαξιώσουν. Το ζωγράφισμα ενός τοίχου ήταν πάντοτε, γι' αυτόν, ένας τρόπος να προσφέρει κάτι σε ένα μέρος: μια κίνηση προς έναν τόπο, χωρίς να γνωρίζει αν θα γίνει δεκτή, κατανοητή ή αποδεκτή. Έτσι, το όνομα 322-1 διατηρεί ίχνος αυτής της αντίφασης: μια πρόθεση κοινοποίησης η οποία νομικά υπαγόταν σε βλάβη.
Κάθε 322-1 έχει σχεδιαστεί ως θραύσμα αστικής ύλης. Ένα κομμάτι της πόλης που διατηρεί τα ίχνη του χρόνου, των χρήσεων και των ανθρώπινων παρουσιών. Μια ύλη που, μεταμορφώνοντας, αφηγείται λίγη από αυτήν την εμπειρία.