Roald Dahl - James and the Giant Peach - 1961

«James and the Giant Peach» του Roald Dahl, με εικονογράφηση από τη Nancy Ekholm Burkert - Alfred A Knopf, 1961 — πρώτη αμερικανική έκδοση, δεύτερη εκτύπωση (με τετραγραμμικό σήμα Book Press colophon και το αρχικό dust jacket με την τιμή $3.95 χωρίς να έχει αποκολληθεί) — διαστάσεις 20 cm x 15 cm — κατάσταση: το βιβλίο σε καλή κατάσταση, με όλες τις εικονογραφήσεις παρούσες, μερικές φθορές/τρίψεις, στο αρχικό dustwrapper με τιμή και ορισμένες φθορές στα άκρα.

Το «James and the Giant Peach» είναι παιδικό μυθιστόρημα γραμμένο το 1961 από τον βρετανό συγγραφέα Roald Dahl. Η πρώτη έκδοση, που κυκλοφόρησε από την Alfred Knopf, διέθετε εικονογραφήσεις από τη Nancy Ekholm Burkert. Υπήρξαν επανεικονογραφήσεις σε μεταγενέστερες χρονικές περιόδους, από τους Michael Simeon (για την πρώτη βρετανική έκδοση), Emma Chichester Clark, Lane Smith και Quentin Blake. Μεταφέρθηκε σε ταινία με τον ίδιο τίτλο το 1996 (ο Lane Smith υπήρξε ο εννοιολογικός σχεδιαστής) σε σκηνοθεσία Henry Selick, ενώ διασκευάστηκε και σε μιούζικαλ το 2010.

Η πλοκή εστιάζει σε ένα ορφανό παιδί που εισέρχεται σε ένα γιγάντιο, μαγικό ροδάκινο και ζει μια βίαιη και σουρεαλιστική περιπέτεια με επτά μαγικά μεταλλαγμένα έντομα κήπου που συναντά. Ο Dahl ήθελε να γράψει για μια γιγάντια κεράσια, αλλά το μετέτρεψε σε «James and the Giant Peach» γιατί ένα ροδάκινο είναι «ομορφότερο, μεγαλύτερο και πιο μαλακό από ένα κεράσι».[1][2] Λόγω του μερικές φορές μακάβριου και πιθανώς τρομακτικού περιεχομένου της ιστορίας, έχει γίνει τακτικός στόχος λογοκριτών.[3][4]

Ο Dahl αφιέρωσε το βιβλίο στην εξάχρονη κόρη του Ολιβία και στην τετράχρονη κόρη Τέσσα[a]; Η Ολιβία απεβίωσε από έμπολα μόλις ένα χρόνο μετά την έκδοση του βιβλίου.[5]

Αμερικανός μυθιστοριογράφος Μπρετ Ίστον Ελις αναφέρει ότι το «James and the Giant Peach» είναι το αγαπημένο του παιδικό βιβλίο:

«Με تغيرσε τη ζωή μου. Η θεία μου το είχε διαβάσει σε μένα, στις αδελφές μου και στα τρία εξαδέλφια μου σε δύο συνεδρίες διακοπών σε μια παραθεριστική κατοικία όταν ήμουν γύρω στα έξι. Η ιδέα ότι ο κόσμος ήταν πιο σκληρός, πιο άδικος, πιο γελοίος και φανταστικός από οτιδήποτε είχαν δείξει τα παιδικά βιβλία μέχρι τότε έκανε πραγματικό αντίκτυπο. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω [ως αναγνώστης].»