Junius - Junus, stat Nominis Umbra (rare first edition first issue) - 1772

"Junus, stat Nominis Umbra" - Henry Sampson Woodfall, Λονδίνο - 1772 πρώτη βρετανική έκδοση (σπάνια πρώτη έκδοση χωρίς τον Πίνακα Περιεχομένων και τους δείκτες) - 2 τόμοι - 14εκ x 12εκ - κατάσταση: σε δερμάτινο εξώφυλλο, φθορά στις πλάκες, χαλάρωση, κάποια φθοριοποίηση σε ορισμένες σελίδες, πλήρες.

Letters of Junius (ή Junius: Stat nominis umbra) είναι μια συλλογή προσωπικών και ανοικτών επιστολών κριτικής προς τη διακυβέρνηση του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ από έναν ανώνυμο πολεμιστή λόγων (Junius) που κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι ο Φίλιπ Φράνσις (αν και η πραγματική ταυτότητα του Junius δεν έχει επαληθευτεί), καθώς και άλλων επιστολών σε απάντηση από άτομα προς τα οποία ο Junius είχε γράψει μεταξύ 1769 και 1772. Η συλλογή κυκλοφόρησε σε δύο τόμους το 1772 από τον Henry Sampson Woodfall, τον ιδιοκτήτη και διευθυντή μιας εφημερίδας του Λονδίνου, του Public Advertiser.[1][2] Η συλλογή περιλαμβάνει 69 επιστολές, 29 προς τον Εκτυπωτή του Public Advertiser που αρχικά προορίζονταν για δημόσιο αναγνωστικό κοινό, με τις υπόλοιπες 40 προς άτομα, που στη συνέχεια δημοσιοποιήθηκαν. Περιείχε επιστολές γραμμένες από τον Philo Junius, που μερικοί λένε ότι ήταν ο ίδιος ο Junius. Αρκετές ατύπωτες εκδόσεις εκδόθηκαν πριν το 1772, και πολλές άλλες μετέπειτα. Ωστόσο, η έκδοση Woodfall του 1772 πιστεύεται ότι είχε διοργανωθεί από τον Junius, και περιλαμβάνει το ανοικτήριας εισαγωγής «Dedication to the English Nation» στην οποία ο Junius δηλώνει τη επιθυμία του να μορφώσει το κοινό και της ευχαριστίας για τη στήριξή τους. Στην «Πρόλογο» παραχωρεί την κυριότητα και το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας των επιστολών στον Woodfall. Ο Woodfall δικάστηκε το 1770 ενώπιον του Lord Mansfield για την έκδοση των Επιστολών· η θέση του Γενικού Εισαγγελέα, de Grey, ήταν ότι συνιστούσαν δίκη για εξέγερση. Το σώμα ποινών έδωσε την ετυμηγορία «ένοχος για εκτύπωση και δημοσίευση μόνο». Ο Woodfall υπερασπίστηκε από τον Serjeant Glynn και τον κ. Lee· ο Γενικός Σ solicitor Thurlow. Ο Mansfield αποφάσισε υπέρ της αβάσιμης δίωξης, και ο Woodfall αφέθηκε ελεύθερος.[3] Ο John Almon, ένας βιβλιοπώλης,[4] και ο John Miller, εκτυπωτής της London Evening Post,[5] δικάστηκαν την ίδια περίοδο, μόνον ο Miller θεωρήθηκε αθώος· ο Almon καταδικάστηκε, αλλά φέρεται να μην υπέστη τιμωρία. Ξεχωριστές δίκες δόθηκαν σε όλους τους τρεις. Την επόμενη χρονιά ο Πρόεδρος της Βουλής διέταξε τη σύλληψη του John Wheble με κατηγορία δημοσίευσης των συζητήσεων στη Βουλή, αλλά οι κατηγορίες απορρίφθηκαν από τον John Wilkes με την ιδιότητα του δημάρχου/δικαστή. Ο Miller τότε διώχθηκε για την παράβαση αυτή, αλλά ο Δήμαρχος του Λονδίνου Brass Crosby απέσυρε τις κατηγορίες, ακολουθώντας την πορεία του Wilkes.