Ninni Pagano (1969) - Nostalgia

Βιογραφία του Ninni Pagano


Γεννημένος στη Κατάνη το 1969, ο Ninni Pagano αρχικά ακολουθεί σπουδές με επιστημονικό υπόβαθρο, ένα υπόβαθρο που θα επηρεάσει την ακρίβεια και τη δομή των επόμενων έργων του. Η προσέγγισή του προς τον κόσμο της τέχνης γίνεται μέσω της παρακολούθησης του εργαστηρίου του δάσκαλου Antonio Sciacca, με τον οποίο μοιράζεται μια αντίληψη της τέχνης ως γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές.

Η Ποιητική: «Το Δωμάτιο των Θαυμάτων»
Η έρευνα του Pagano είναι στενά συνδεδεμένη με την έννοια Wunderkammer (Δωμάτιο των Θαυμάτων). Τα έργα του συνήθως σχεδιάζονται ως νοητικά πεδία όπου συγχωνεύονται:

Κλασικισμός και Ποπ: Στοιχεία της ελληνικής και ιταλικής νεότερης γλυπτικής επανερμηνεύονται με συμπαγείς χρωματισμούς και σύγχρονο συμβολισμό.

Αλχημεία και Φιλοσοφία: Ο καλλιτέχνης διερευνά το μυστήριο της ύπαρξης μέσα από ονειρικές φιγούρες (όπως οι διάσημες «Γυναίκες-Κύκνοι») και ερμητικά αναφορές.

Η Ύλη: Χρησιμοποιεί μολύβδους αναμεμειγμένους για να επιτύχει μια χρωματική συμπύκνωση που δίνει στις επιφάνειες διάσταση σχεδόν γλυπτική.

Ορόσημα και Αναγνωρίσεις
Παρά το γεγονός ότι η καριέρα του στον χώρο των εκθέσεων έχει απογειωθεί γύρω στο 2011, κατάφερε γρήγορα σημαντικά ορόσημα σε διεθνές επίπεδο:
Βενετία Biennale: Έχει εκθέσει στην 56η διοργάνωση (2015) στο πλαίσιο της έκθεσης «Grazie Italia» στην Πτέρυγα Γουατεμάλας.
Ρώμη Τριενάλε: Συμμετοχή στην Έκθεση Τριενάλε Εικαστικών Τεχνών το 2014.
Δημοσιεύσεις: Η δουλειά του περιλαμβάνεται στο Κατάλογο Σύγχρονης Τέχνης (CAM) της Mondadori και στον Χάρτη της Σύγχρονης Τέχνης De Agostini.

Διεθνής Παρουσία: Οι δημιουργίες του έχουν εκτεθεί σε διακεκριμένες αίθουσες, όπως το Museo Altes Dampfbad του Baden-Baden στη Γερμανία και στην Art Market της Βουδαπέστης. Εκτός από ζωγράφος και γλύπτης, ο Pagano είναι ένας ειδικός γνώστης της αρχαίας τέχνης. Αυτό το ενδιαφέρον του αντικατοπτρίζεται στον τρόπο με τον οποίο «αναγεννά» το παρελθόν, όχι για να το αντιγράψει, αλλά για να το μεταμορφώσει σε μια γλώσσα γοητευτικής γκροτέσκας που μιλά για τις αντιφάσεις του σύγχρονου ανθρώπου.

Νοσταλγία
Η Νοσταλγία είναι ένα έργο με έντονο λυρικό φορτίο, στο οποίο η γυναικεία φιγούρα ενσαρκώνει τη μνήμη, τον μύθο και τη ιερότητα του παραθαλάσσιου τοπίου.

Περιγραφική απεικόνιση

Το κύριο θέμα: Μια νεαρή γυναίκα με εξαιρετικά μακρύ λαιμό — σαφής υπενθύμιση της επίσημης διδασκαλίας του Αμέντεο Μοντιλιάνη — δεσπόζει στο πρώτο πλάνο σε μια στατική και απορροφημένη πόζα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι κοφτερά και περήφανα, το βλέμμα στρέφεται προς ένα μακρινό ορίζοντα, πέρα από τα όρια του πίνακα.

Ενδυμασία και διακοσμητικά: Η φιγούρα φορά ένα πορτοκαλοκόκκινο μαντήλι δεμένο ανάμεσα στα σκούρα μαλλιά που έχουν μακριά πλεξούδα, μεγάλο χρυσά δαχτυλίδια, και μια πλούσια σύνθεση από μαργαριτάρια και κοχύλια, ολοκληρωμένη με ένα μενταγιόν με λευκή φτερούγα. Το ελαφρύ ενδύμα και η χρωματική απόδοση σε αποχρώσεις μπεζ και χρυσού υπενθυμίζουν μια αρχαϊκή και κοσμοπολίτικη κομψότητα, χαρακτηριστική των παράλιων πολιτισμών.

Τοπογραφία και τοπίο: Η σκηνή εκτυλίσσεται μέσα σε ένα στιβαρό και λιτό τόξο πλαισίωσης, που λειτουργεί ως ένα παράθυρο που κοιτάζει στη θάλασσα. Στο βάθος, μια θάλασσα ταραγμένη από κλυδωνισμούς απλώνεται κάτω από έναν γκρίζο, συννεφιασμένο ουρανό.

Το ζωώδες στοιχείο: Στην ακτή, ένα λευκό ερωτοκρέμμυς με φτερούγες ανοιχτές και με κεφάλι σκούρο ετοιμάζεται να απογειωθεί ή κινεί ένα βήμα στην άμμο, φέρνοντας δυναμισμό σε αντίθεση με τη στατικότητα της γυναίκας.

Ανάλυση κριτική

Μαγικός ρεαλισμός και χρονική ύψωση: Το έργο συνδυάζει μια καθαρή και σχεδόν ακαδημαϊκή απόδοση στις όγκους με μια σουρεαλιστική και διαυγή ατμόσφαιρα. Ο χρόνος φαίνεται να έχει παγώσει σε μια αιώνια στιγμή, ανάμεσα στον ονείρου και την πραγματικότητας.

Το μεταφορικό περί της πύλης: Η αρχιτεκτονική με αψίδα διαχωρίζει το εσωτερικό (τον ιδιωτικό και βιωματικό χώρο του υποκειμένου) από το εξωτερικό (τη γένεση και τη κίνηση της φύσης). Η γυναίκα δεν ανήκει εντελώς σε κανέναν από τους δύο κόσμους, καθιστώντας τον μεσολαβητή μεταξύ γης και θάλασσας.

Η έννοια της «Νοσταλγίας»: Το συναίσθημα που δίνει τον τίτλο στο έργο δεν είναι απλός θρήνος, αλλά μια μεσογειακή νοσταλγία: ο βιολογικός σύνδεσμος με μια πατρίδα φτιαγμένη από τον άνεμο, αλάτι και ιστορίες χιλιάδων ετών. Το βλέμμα της μόνιμης πρωταγωνίστριας προϊδεάζει για την αναμονή εκείνων που ζουν στις ακτές, συνηθισμένοι να κοιτούν τη θάλασσα ως πηγή ζωής, απομάκρυνσης και επιστροφής.

Instagram:@ninnipagano