Rosebank 1981 25 years old - b. 2007 - 70cl

Rosebank 1981 Diageo Limited Release 2007 25 Years Old Single Malt Scotch Whisky.

Rosebank έχει την τάση να είναι γελοία δυνατή, ακόμα και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Γνωρίζω ότι αυτό οφείλεται εν μέρει στην τρίκλωνη απόσταξη, αλλά επίσης το επίπεδο γέμισμα θα έπρεπε να ήταν γελοία υψηλό για να φτάσει στο 61.4% μετά από 25 χρόνια.

Το μερίδιο του αγγέλου δεν μπορεί να ήταν το κανονικό 2% ούτε, γιατί αν το υπολογίσεις, θα έβγαινε ABV γύρω στα 100%. Αυτό φαίνεται αρκετά απίθανο, οπότε η υπόθεσή μου είναι ότι αυτό πρέπει να ήταν μια ομάδα από αυστηρά tight-grained bourbon γκουρντκας.

Σε κάθε περίπτωση, η απόσταγματοποιία είναι ένα από αυτά τα διαμάντια που έχουν κλείσει τον τελευταίο αιώνα. Αυτό δεν υπήρξε θύμα των κλεισιμάτων 1983-1985, καθώς έκλεισε το 1993 και κατεδαφίστηκε το 2002. Πολλά από τα αποστακτήρια που έκλεισαν κάποια στιγμή δεν ήταν πραγματικά καλά στην παραγωγή εξαιρετικού ουίσκι όλο τον χρόνο.

Port Ellen έχει τα δικά της εξαιρετικά, αλλά και πολύ μετριό ουίσκι. Brora μπορεί να είναι η εξαίρεση στον κανόνα, καθώς σχεδόν όλα τους είναι τουλάχιστον πολύ καλά (εκτός από ένα από Chieftain’s που τελείωσε με ένα «σκούρο γεμάτο μαυροσίτι» που καταστράφηκε από το τελείωμα). Rosebank έχει επίσης το μερίδιο του σε εξαιρετικές φιάλες, αλλά πολλά από τα νεότερα που ήρθαν στα πρώτα χρόνια του τρέχοντος αιώνα αποδεικνύουν ότι έχασαν το βημα along the way. Υπάρχουν και πολλές πραγματικά βαρετές, αραιωμένες φιάλες. Λοιπόν, μην βασίζεσαι μόνο στη φήμη ενός αποστακτηρίου. Θα ακούσεις πάντα ανθρώπους να εξυμνούν τα σπουδαία, αλλά όχι τόσο για τα γκριφά φαινόμενα.

Rosebank 25, ΤΟ Rosebank 25
Rosebank 25, ΤΟ Rosebank 25

Σνιφ:
Είναι ξηρό και πράσινο-γρασίδι στην αρχή, με μια τεράστια έκρηξη αλκοόλ. Θα χρειαστεί να επιτρέψεις στις ρινικές διόδους σου να συνηθίσουν προσεκτικά. Είναι αρκετά ανθώδες, αλλά ελαφρύ. Δεν είναι τόσο βαρύς ο μυρωδιά ροδόκυκλου, για παράδειγμα. Υπάρχει επίσης λίγη βανίλια πίσω από το αλκοόλ και μια οσμή βουτήματος βουτύρου.

Γουλιά:
Ο ουρανίσκος είναι κοφτός και ξηρός, αλλά όχι τόσο κοφτός όσο θα περίμενες από πάνω από 60%. Υπάρχουν γεύσεις από άχυρο και άσπρο πιπέρι. Βανίλια και γαίο, με β barley. Όχι μόνο ο κόκκος, αλλά ολόκληρα τα κριθάρια. Ένα ανθώδες λιβάδι αλλά όχι υψώδεις. Κάποιες μπαχαρικά, αλλά δεν είμαι απολύτως σίγουρος ποιες. Ίσως κάποια μπαχαρικά κάρυ και τζίντζερ.

Κατάποση:
Η επίγευση, σε σύγκριση με τον ουρανίσκο και τη μύτη, είναι αξιοπρόσεκτα ήπια. Είναι ζεστασιά, και καταλαβαίνεις ότι είναι δυνατό dram, αλλά δεν καίει όπως θα περίμενες. Υπάρχει ξανά βανίλια, αλλά όχι πολύ. Υπάρχει β barley, βουτυροκράτη και μπισκότα καρύδας.

Ενώ ο ουρανίσκος συγκρίνεται με το όχι-τόσο-καλό 22χρονο που δοκίμασα λίγο πριν, και αυτό δεν είναι καν τόσο πιο περίπλοκο, είναι πολύ καλύτερο. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι ένα γαμώ-καλό ουίσκι. Οι γεύσεις είναι καλά ισορροπημένες και το πρόσθετο αλκοόλ δίνει λίγη επιπλέον βαθύτητα και χώρο για παιχνίδι. Δεν το δοκίμασα καν με νερό καθώς έγραφα αυτή την κριτική (ποτέ δεν το κάνω και δεν θέλω να προσθέσω περισσότερες μεταβλητές, αλλά ίσως θα έπρεπε να αρχίσω…).

Σε κάθε περίπτωση, εξαιρετικό ουίσκι, αλλά έχει γίνει γελοία ακριβό. Ξεκίνησε από περίπου £125 όταν κυκλοφόρησε, το οποίο τυχαία ήταν περίπου €125. Μέχρι τώρα έχει φτάσει τα £550 σε κάποιο καλύτερο σενάριο. Το αγόρασα γύρω στα €200 και άξιζε κάθε σεντ.

Χθες είπα κάτι για το να βρίσκω δικαιολογίες για να αγοράζω ουίσκι. Αυτό ήταν ένα ακόμη. Νόμιζα ότι η έναρξη του νέου μου χώρου/γραφείου για ουίσκι ήταν αρκετή αιτιολόγηση για να επιδοθώ. Δεν είχα αγοράσει τίποτα για λίγο καιρό ώστε να μπορώ να απολαύσω λίγο περισσότερο από συνήθως. Δεν το μετανιώνω καθόλου, γιατί αυτό είναι ένα καταπληκτικό πράγμα.