Αρχαία Ρωμαϊκή Αγγειοπλαστική Πλοίο (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: Σκάφος
ΥΛΙΚΟ: Κεραμική
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Ρωμαϊκή
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 1ος - 3ος Αιώνας μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 70 χιλ. x 65 χιλ.
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΑΠΟΚΟΣΜΟΣ: Από ολλανδική ιδιωτική συλλογή, acquisition μεταξύ 1970 - 1990

Συνέχεται με Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας και Άδεια Εξαγωγής.

Ρωμαϊκές κανάτες, συχνά αναφερόμενες με τα λατινικά τους ονόματα όπως οινόχοι, λαγύνες ή αμπούλα, ήταν πανταχού παρούσες κάνοες στον ρωμαϊκό κόσμο, σχεδιασμένες κυρίως για τη διατήρηση, σερβίρισμα και κάλυψη κρασιού, νερού ή άλλων ποτών. Κατασκευασμένες από ποικίλα υλικά, συμπεριλαμβανομένης της κεραμικής (terra sigillata), χαλκού και γυαλιού, οι κανάτες διακρίνονταν σε μέγεθος και λεπτότητα ανάλογα με τη χρήση τους, από απλά, χρηστικά πιθάρια από πηλό που χρησιμοποιούνταν στην κουζίνα μέχρι επιμελώς διακοσμημένες μεταλλικές κανάτες που χρησιμοποιούνταν σε επίσημα συμπόσια (convivia). Οι μπρούντζινες κανάτες, συγκεκριμένα, συχνά έφεραν περιποιημένα χέρια με μορφές μυθολογικές φιγούρες, μάσκες ή κεφαλές ζώων, επιδεικνύοντας τη ρωμαϊκή δεξιοτεχνία μεταλλουργίας και αντικατοπτρίζοντας το υψηλό καθεστώς του ιδιοκτήτη.

Η εξέλιξη των ρωμαϊκών κανάτων επηρεάστηκε τόσο από τις Ετρούσκες όσο και από τις Ελληνικές παραδόσεις, αλλά οι κάνοες προσαρμόστηκαν στον εκ διαίτης ρουμαϊκό κανόνα της κοινοτικής τραπεζαρίας και κατανάλωσης. Οι πηλίνες κανάτες, ειδικά αυτές που παρήχθησαν μαζικά σε όλο το αυτοκρατορικό κράτος, ήταν ουσιώδεις για το τοπικό εμπόριο και την προσφορά του στρατού. Η έμφαση των Ρωμαίων στην υγιεινή και η ευρύτατη διαθεσιμότητα φυσητού γυαλιού από τον 1ο αιώνα μ.Χ. οδήγησε σε μια εξάπλωση γυάλινων κανάτων. Αυτά εκτιμήθηκαν για τη μη πόρωσή τους και τη διαύγειά τους, επιτρέποντας τη θέαση του περιεχομένου. Τα γυάλινα κανάτια, συνήθως εντοπιζόμενα σε οικιακό και κηδεία context, συνήθως διέθεταν ένα μόνο χέρι, μια φαρδιά κοιλιά και μια ελαφρώς φουσκωτή ή σφαιρική άκρη σχεδιασμένη για εύκολη εκροή και ελάχιστη διαρροή.

Πέρα από τη λειτουργική τους χρήση σε ταβέρνα ή τραπεζαρία, οι ρωμαϊκές κανάτες είχαν τελετουργική και συμβολική σημασία. Σε ιερές τελετές χρησιμοποιούνταν για την περιφάνηση προς τους θεούς, κάνοντας τις κοινές ευρέσεις κοντά σε θυσιαστήρια και ιερά. Σε κηδεία contexts, οι κανάτες συχνά συμπεριλαμβάνονταν ως κτερίσματα-ποτέ θυσιών—μερικές φορές ακόμη και σκόπιμα σπασμένες—συμβολίζοντας την κατανάλωση ποτών μετά τη ζωή ή παροχή τροφής για το ταξίδι του εκλιπόντος. Ανεξάρτητα από το υλικό τους, οι ρωμαϊκές κανάτες αποτελούν μαρτυρία της προηγμένης κατασκευαστικής ικανότητας και των εκτεινόμενων εμπορικών δικτύων της Αυτοκρατορικής εποχής, αντικατοπτρίζοντας τις καθημερινές συνήθειες, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τη κοινωνική ιεραρχία των ανθρώπων που τις χρησιμοποιούσαν.