Αρχαία Ρωμαϊκή Μπρούντζος Κλάσμα λαβής με κεφαλή θεατρικής μάσκας, διακοσμητικό τελείωμα.

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: Θραύσμα λαβής με κεφαλή μάσκας θεάτρου
ΜΕΤΑΛΛΟ: Χαλκός
ΠΑΡΑΔΟΣΗ: Ρωμαϊκή
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 1ος – 3ος αιώνας μ.Χ
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 34 χιλ. x 22 χιλ.
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Από Αγγλική ιδιωτική συλλογή, αποκτήθηκε από τον σημερινό κάτοχο στη Γερμανία πριν τα μέσα της δεκαετίας του 2000.

Ο Ρωμαϊκός θεάτρινος μασκάριος, ή προσωπεῖο, υπήρξε βασικό στοιχείο της δραματικής παράστασης, παράγωγο από τον ελληνικό προκάτοχό του αλλά συχνά χαρακτηρισμένος από πιο έντονες και εξωπραγματικά εξωφλημένες λεπτομέρειες. Αυτές οι μάσκες εξυπηρετούσαν αρκετούς κρίσιμους σκοπούς στα μεγάλα αμφιθέατρα ανοιχτού χώρου της Ρώμης. Πρωτίστως, επέτρεπαν σε μια μικρή ομάδα ηθοποιών να αποδώσει γρήγορα πολλούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένων διαφορετικών ηλικιών, φύλων (καθώς οι γυναίκες γενικά ήταν απαγορευμένες από τη σκηνή) και κοινωνικών τύπων. Πέρα από τη διαφοροποίηση των χαρακτήρων, οι μάσκες σχεδιάστηκαν για σαφήνεια σε ευρύτατα αμφιθέατρα. Οι μεγάλες, τολμηρές και συχνά γοτθικές εκφράσεις τους — όπως το λυπημένο κατεβασμένο στόμα της τραγωδίας ή το μεγάλο, ανυψωμένο χαμόγελο της κωμωδίας — επέτρεπαν σε χιλιάδες θεατές από απόσταση να αναγνωρίζουν αμέσως το συναίσθημα του χαρακτήρα, την κοινωνική του θέση και τον ρόλο του αφηγηματικού καμβά.

Η κατασκευή και τα χαρακτηριστικά των μασκών ήταν εξαιρετικά ειδικευμένα, μεταβάλλονταν σημαντικά ανάμεσα στα είδη της κωμωδίας και της τραγωδίας. Στη Ρωμαϊκή Κωμωδία (όπως η fabula palliata), οι μάσκες κωδικοποιούσαν οπτικά τα σταθερά χαρακτήρες ή αρχέτυπα, όπως ο miles gloriosus (εξαπατητής στρατιώτης), ο πανουργικός δούλος, ο γερο-νόμος (senex), ή ο νεαρός εραστής. Αυτές οι κωμικές μάσκες χαρακτηρίζονταν από παράξενα σχήματα προσώπων, προεξέχοντα φρύδια και αλαζονικά, χαμογελαστά εκφράσεις. Αντίθετα, οι τραγικές μάσκες έδειχναν βαθιές εκφράσεις λύπης, φιλοσοφίας ή ευγενείας, συχνά με μαλλιά που στέκονταν ψηλά, γνωστά ως ονκός, για να δώσουν στον ηθοποιό μια επιβλητική, δραματική σωματοδομή.

Ενώ οι ζωηρές μινιατούρες από τερακότα ή μάρμαρο που βλέπουμε στα μουσεία σήμερα προσφέρουν ξεκάθαρη οπτική καταγραφή, οι πραγματικές μάσκες που φορούσαν οι Ρωμαίοι ηθοποιοί ήταν κατασκευασμένες από ελαφριά, φθαρτά υλικά όπως λινό, φελλό, ξύλο και ακόμη και μαλλιά ζώων. Αυτό ήταν αναγκαίο για την άνεση των ηθοποιών και την ικανότητά τους να κινούνται κατά τη διάρκεια μακροχρόνιων παραστάσεων. Σημαντικότερα, οι μάσκες ήταν επίσης ακουστικά εργαλεία· τα μεγάλα, ανοιχτά στόματα, τα οποία γίνονταν πιο εξωφυτικά με τον καιρό, θεωρούνταν ότι βοηθούσαν στην ενίσχυση ή την «πολούν» (personare στα λατινικά, από όπου προέρχεται η λέξη persona) της φωνής του ηθοποιού, επιτρέποντας την διακριτή προβολή της σε ολόκληρο τον τεράστιο χώρο θεατών και να αντισταθμίζουν την απώλεια λεπτών εκφράσεων προσώπου.

Έρχεται με Πιστοποιητικό Γνησιότητας και Άδεια Εξαγωγής