Ύστερη Ρωμαϊκή / Πρώιμη Βυζαντινή Μπρούντζος RARE θυμιατήρι με ελληνική επιγραφή

ΑΞΙΟΝ: Θυμιαστήριο με Ελληνική επιγραφή
ΥΛΗ: Χαλκός
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Ύστερος Ρωμαϊκός / Βυζαντινός
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 4ος–6ος αιώνας μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 295 χιλ. × διάμετρος 87 χιλ.
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή
ΚΑΤΑΓΩΓΗ: Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, αποκτήθηκε μεταξύ 1970 και 1980

Περιλαμβάνει πιστοποιητικό αυθεντικότητας και άδεια εξαγωγής.

Αν κάνετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα χρειαστεί να αιτηθούμε για άδεια εξαγωγής για τη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει από 3 έως 5 εβδομάδες.

Κατά τη μετάβαση από την Ύστερη Ρωμαϊκή στην πρώιμη Βυζαντινή περίοδο, τα θυμιατήρια, ή θυμιατήρια, εξελίχθηκαν από απλά λειτουργικά αντικείμενα σε εξελιγμένα σύμβολα τόσο της οικιακής πολυτέλειας όσο και της θρησκευτικής αφοσίωσης.

Συνήθως ρίχνονταν σε κράματα χαλκού ή χαλκού, αυτά τα αγγεία συχνά είχαν τρίποδη βάση και διατρήτο καπάκι σχεδιασμένο να επιτρέπει τον αρωματικό καπνό της λιβανιού ή της μύρρας να διαφεύγει.

Ενώ οι παλαιότεροι ρωμαϊκοί σχεδιασμοί προτιμούσαν κλασικά μοτίβα όπως φύλλα δάφνης ή πατήματα αιλουροειδών, η μεταγενέστερη βυζαντινή επιρροή εισήγαγε πιο αρχιτεκτονικά σχήματα, με μερικά θυμιατήρια να θυμίζουν θόλους εκκλησιών ή μικροσκοπικά περίπτερα, αντικατοπτρίζοντας τη νωπή ανησυχία για τον ιερό χώρο.

Η χρήση αυτών των αντικειμένων ξεπερνούσε την απλή αισθητηριακή απόλαυση και αποτελούσε βασικό στοιχείο στη λατρεία της πρώιμης χριστιανικής Εκκλησίας. Σε εκκλησιαστικά περιβάλλοντα, ο ανερχόμενος καπνός συμβόλιζε τις προσευχές των πιστών που υψώνονταν προς τον ουρανό, και ο ρυθμικός ταλαντευμός των κρεμαστών θυμιατηρίων, ή τιρίβια, αποτέλεσε αισθητικό χαρακτηριστικό της Θείας Λειτουργίας. Αυτές οι κρεματές μορφές συνήθως διακοσμούνταν με ανάγλυφες σκηνές από τη ζωή του Χριστού ή των Αποστόλων, μετατρέποντας ένα χρηστικό αντικείμενο σε μια «οπτική ρητορεία» που μπορούσαν να εκτιμήσουν ο κλήρος και η εκκλησία.

Τεχνολογική και καλλιτεχνική δεξιοτεχνία από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα επέτρεψε περίτεχνα σχέδια ανοιχτής διακόσμησης που παίζαν με το φως και τη σκιά. Οι τεχνίτες χρησιμοποίησαν τη μέθοδο του απώλειας κεριού (lost-wax) για να δημιουργήσουν λεπτά γεωμετρικά σχέδια και κλήματα αμπέλου, τα οποία συχνά επίχρυσωναν ή επένδυαν με ασήμι ώστε να λάμπει το φως των κεριών μιας βασιλικής ή μιας πλούσιας βίλας. Καθώς η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετακινούνταν προς την Ανατολή του Βυζαντίου, αυτά τα θυμιατήρια έγιναν περιζήτητα εξαγόμενα αντικείμενα, μεταφέροντας την αισθητική και πνευματική ταυτότητα της Κωνσταντινούπολης σε όλη τη Μεσόγειο και πέραν αυτής.