Anton Kaestner - #383 - M - " Deep Green #2 ".

#383 - M - «Deep Green #2».
Μονοέργο, αυθεντικό έργο του Anton Kaestner, απευθείας από το εργαστήριο στο Παρίσι.

Σπρέι ακρυλικού σε πλάκα ακρυλικού Plexiglas 3mm (αντι-UV επεξεργασία).
Ο πίνακας αυτός δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για ένα αυθεντικό έργο ζωγραφισμένο σε πολλαπλά στρώματα βαφής και/ή σπρέι, του οποίου η γυαλιστερή απόδοση "glossy", κοντά στην εφαρμογή ρητίνης, είναι μοναδική.

Διαστάσεις : 17,3" x 12,6" x 0,12" / 44 x 32 x 0,3 cm χωρίς κορνίζα.
Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κορνίζα.
Κορνίζα ποιότητας από τη γερμανική μάρκα Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 (0,23" x 1,38" / 0,6 x 3,5 cm) συνιστώμενη και διαθέσιμη κατά την αποστολή αντί επιπλέον 90€.

Το έργο φέρει την υπογραφή από την πίσω πλευρά.
Ένα πιστοποιητικό γνησιότητας το συνοδεύει.
Η αποστολή καλύπτεται από ασφάλιση.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται παντού στην Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

«Biography»
Γεννήθηκα στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από τη φυσική ομορφιά και τον πολιτισμικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμώνταν στην οικογένειά μου, και ήταν ο μακαρίτης παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, whose επίδραση έσπειρε τον σπόρο γι’ αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε σημειώματα Α4 και αργότερα Α3. Αρχικά με προσέλκυσε η μη-εικονογραφική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς συντονίζονταν με την εξερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μελαγχολία και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος για το να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες επέδιωξα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, σε ολόκληρη την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την οπτική μου, εκθέτοντάς με σε ένα ευρύ φάσμα πολιτιστικών επιρροών. Οπουδήποτε πήγαινα, βυθιζόμουν στις τοπικές σκηνές τέχνης και αλληλεπιδρούσα με την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρότι εστίαζα στην επιχειρηματική καριέρα, η τέχνη πάντα ήταν μέρος μου, σιγά σιγά να βράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής μελέτης για μένα —ένας τρόπος να ξεφύγω από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό εαυτό μου.
Πάντοτε βρήκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω γνήσιες εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, ελπίζω πάντα να προσφέρω σε άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική γωνία και να αναλογιστούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά την συνταξιοδότηση από την επιχειρηματική μου καριέρα, αφιερώθηκα εξ ολοκλήρου στη ζωγραφική. Ιδρύσα τον χώρο εργασίας μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Στο τέλος του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική μου καριέρα και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα έλαβε αναγνώριση, βρήκε σπίτια σε ιδιωτικές συλλογές σε ολόκληρη την Ευρώπη, ιδίως στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες.

Αρχειακό βιογραφικό
Η πρώτη ατομική μου έκθεση, «Échos», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στα τέλη του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά ιχνηλατήματα και σπρέι πάνω στην πίσω πλευρά ανακυκλωμένου εξωστρεφούς plexiglass, μια ελαφριά, λεία, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς εξελίσσεται. Δεν έχω οπτικά σχόλια ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας — κάτι που χαιρετίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» -κάθε τι επιτρέπεται για να διακόψει τη λογική!-, να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τις καθρεφτικές επιδράσεις που δημιουργώ, και να αφήσω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι εκτεθεί τελικά. Αυτή η προσέγγιση που απηχεί τη διαδικασία αποκάλυψης/σταθεροποίησης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχισμένος όταν αναγνωρίζω τις «ακούσιες ανάγκες», δηλαδή αυτά που πιθανόν να ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιγή και φως.
Κρατώ τη προσέγγισή μου σκόπιμα απλή. Ούτε « συναίσθημα » ούτε « θεωρητική αντίληψη » αλλά η εμπειρία του είναι. Ούτε « ταχεία κατανάλωση » ούτε « ορθολογικοποίηση / νοητική κατοχή », αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αοράτων ιστοριών της, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για τη «ζωή στην καρδιά της ζωής», το «le vif» όπως θα έλεγε ο γαλλικός επιστήμονας φαντασίας Alain Damasio.
Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να θυμίζει τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα του stained glass, παραμένει σχεδόν αποκλειστικά αφηρημένο. Επίσης, το plexiglass δίνει στο πίνακα μια λαμπερή επιδερμίδα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη δική του σκιά, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί ως διακριτός καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, ακόμη και των ελλείπων μερών, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι το παιχνίδι μεταξύ των «λεπτομερειών για το κοντινό» & την «απόσταση για το σύνολο» θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους εσωστρεφή ταξίδια.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με αυτό που μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέο δημιούργημα αποτελεί μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, με ωθεί να τελειοποιώ τις ικανότητές μου και να εξερευνώ περαιτέρω τι μπορώ να επιτύχω. Για μένα η ζωγραφική είναι καθημερινό μεράκι, εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσει νόημα στις συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Jean Bazaine: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπεις».

Anton Kaestner.