René Magritte (1898-1967), after - The Castle in the Pyrenees

René Magritte - Ο πύργος στα Πυρηναία / Ο Ισπανικός Ουράνιος Πύργος (επικ.) - Offsetprint/posterprint - 70 x 50 εκ.

Ονομα: René Magritte
Τίτλος: Ο πύργος στα Πυρηναία / Ο Ισπανικός Ουράνιος Πύργος
Τύπος: Αρχική τέχνη σε αφίσα - Υψηλής ποιότητας offset εκτύπωση/posterprint βασισμένο στο πρωτότυπο έργο του 1959
Εκδότης: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Στυλ: Μοντέρνο - σουρεαλισμός

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ:
- Άριστη κατάσταση: A+
- 70 x 50 εκ.
- Υπογεγραμμένο εντύπως
- Με βάση το πρωτότυπο έργο του Magritte από το 1959

ΕΞΟΜΑΛΛΥΝΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΙΤΕΧΝΗ:
René François Ghislain Magritte (Lesse, 21 Νοεμβρίου 1898 – Schaerbeek, 15 Αυγούστου 1967) ήταν ένας Βέλγος σουρεαλιστής ζωγράφος.

Ο Magritte εργάστηκε αρχικά ως σχεδιαστής σε ένα εργοστάσιο ταπετσαρίας και αργότερα δημιούργησε επίσης πολλά πόστερ.

Η πρώτη ενασχόλησή του με τη ζωγραφική ήταν κυβιστική, φουτουριστική και αφηρημένη, υπό την επίδραση του αρχηγού του στο εργαστήριο ταπετσαρίας UPL (Les Usines Peters-Lacroix, στο Machelen). Μετά την επαφή με το έργο του Giorgio de Chirico, το 1925, άρχισε να ενσωματώνει σουρεαλιστικά στοιχεία στη δουλειά του. Ο De Chirico αποδίδει τα αντικείμενα με πολύ ρεαλιστικό τρόπο, αλλά σε τελείως διαφορετικά αιτιατά και χρονικά πλαίσια. Έτσι τονίζει το μυστηριώδες της οντότητας των αντικειμένων. Επίσης, η συμβατική τάξη και η θέση των πραγμάτων επιδιώκονται να ιεραρχηθούν με αυτόν τον τρόπο.

Ο Magritte creó mainly ζωγραφικά έργα (λάδι σε καμβά), αλλά και γκουάς, αντικείμενα και κολάζ.

Υπό την καθοδήγηση του E.L.T. Mesens συμμετείχε στο περιοδικό Oesophage και το 1927 είχε την πρώτη ατομική του έκθεση στη γκαλερί Le Centaure, Βρυξέλλες.

Μεταξύ 1927 και 1930 ο Magritte διέμενε σε προάστιο του Παρισιού, όπου η σουρεαλιστική του αντίληψη επιβραβεύτηκε με τη φιλία του Paul Eluard και του André Breton, που είχε γράψει ήδη το Μανιφέστο του Σουρεαλισμού το 1924. Όταν ο Breton απαίτησε μία φορά να αφαιρέσει η γυναίκα του Magritte ένα κολιέ με σταυρό, αποφάσισε να επιστρέψει στις Βρυξέλλες.

Όταν το 1930 το «Galerie Le Centaure», όπου εργαζόταν υπό συμβόλαιο, κατέρρευσε, ο E.L.T. Mesens κατάφερε να αγοράσει όλα έργα του, τότε περίπου 200.

Το 1934 ο Magritte και ο περίγυρός του εφάρμοσαν την τεχνική του cadavre exquis και με εικόνες που ακολούθησαν πειράματα γλώσσας, όπου ένα ποίημα γράφεται από πολλούς ποιητές.

Μεταξύ 1934 και 1937 ο Magritte σχεδίασε υπό το ψευδώνυμο Emair κινηματογραφικές αφίσες για την γερμανική διανομή ήχου Tobis Klangfilm. Το Αρχεία της Πόλης του Leuven διατηρεί επτά αφίσες που σχεδιάστηκαν από τον Magritte.

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Magritte εργάστηκε και διέμενε στο γαλλικό Καρκασσόν. Παραποίησε τέχνη για να συντηρήσει τη ζωή του. Ήταν κυρίως έργα του De Chirico, Picasso και Braque. Κατά μια σύντομη περίοδο, μεταξύ 1940 και 1946, ο Magritte εμπλούτισε λίγο τον πινέλο του με μια εντυπωσιακή απόχρωση (η λεγόμενη «περίοδος Ρενουάρ») κατόπιν συμβουλών του ατζέντη του. Αυτή η στυλιστική προσέγγιση πιθανώς πουλά καλύτερα.

Το 1945, μετά την επιστροφή του στο Βέλγιο, εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Βελγίου. Το 1948 ασχολήθηκε λίγο με τον ζωγραφικό ρυθμό σε γραμμικό στιλ, αλλά χωρίς επιτυχία. Όμως πολύ γρήγορα έστρεψε πίσω στον πρώιμο, σχεδόν φωτορεαλιστικό του ύφος, αν και λίγο επιθετικότερο λόγω της ταραχώδους σχέσης με το προηγούμενο σουρεαλιστικό περιβάλλον του (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Η μαύρη του χιούμορ τον οδήγησε συχνά σε μια νοσηρή φιγούρα, επιφέροντας ακόμα περισσότερο σουρεαλιστικό χαρακτήρα με τις ενδεχόμενες σχεδόν αδύνατες ονομασίες που αποδίδει στα έργα του.

Το 1953 ο Magritte δημιούργησε τα τοιχογραφικά έργα στο Casino στο Knokke στην αγορά της βελγικής ακτής, κατόπιν ανάθεσης της οικογένειας Nellens. Αυτά έχουν πλέον προστατευθεί από την Κεντρική Επιτροπή για Μνημεία και Τοπία. Το 1960 τιμήθηκε για όλο του το έργο με το Βελγικό Κρατικό Βραβείο. Ήταν η πρώτη φορά που το Κρατικό Βραβείο απονεμήθηκε σε ζωγράφο.

Τη δεκαετία του 1950 ο Magritte βρισκόταν σε μεγάλη ζήτηση από συλλέκτες της Νέας Υόρκης. Αυτό εξηγεί την μεγάλη παρουσία σήμερα στα αμερικανικά ιδρύματα. Στην κατοχή του βρίσκεται και ο πιο διάσημος εικονογραφικός του σταθμός La Trahison des Images (1928-29) με τη ζωγραφισμένη επιγραφή Ceci n'est pas une pipe κάτω από την αρκετά ρεαλιστική εικόνα ενός πίπι.

Ο René Magritte απεβίωσε το 1967 στη Schaerbeek από κολικώδη καρκίνο, όπου και ετάφη στον δημοτικό νεκροταφείο.

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Magritte ανήκει στο σουρεαλιστικό ρεύμα, μια από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές κινήσεις του 20ού αιώνα. Σε πολλά από τα έργα του εμφανίζονται γυμνές γυναίκες και ρεαλιστικά αποτυπωμένα ψάρια. Αυτό αποτελεί πιθανώς αναφορά στο γεγονός ότι η μητέρα του Magritte βρέθηκε γυμνή στον Σάμπερ μετά την αυτοκτονία της.

Το έργο του Magritte είναι εξίσου εξαιρετικά καλοδουλεμένο με το έργο της για παράδειγμα Salvador Dalí και Carel Willink, τονίζοντας το ρεαλιστικό αποτέλεσμα μιας απίθανης πραγματικότητας.

Το πιο διάσημο έργο του Magritte είναι χωρίς αμφιβολία La Trahison des Images (1928-29) ή «Η προδοσία της εικόνας» με την ζωγραφισμένη φράση: Ceci n’est pas une pipe στα πολύ ρεαλιστικά εικονιζόμενα αντικείμενα μιας πίπας. Σε αυτό το έργο ο René Magritte απεικονίζει μια πίπα με τη φράση: “Αυτό εδώ δεν είναι μια πίπα” (Ceci n’est pas une pipe). Θέλει να υπενθυμίσει σε εμάς και στο θεατή ότι πρόκειται για έναν καμβά που έχει βαφτεί με λάδια και όχι για μια πραγματική πίπα. Κάθε αναφέρεση σε πραγματική πίπα αποτελεί προδοσία στην ιδέα ότι η πίπα είναι πράγμα που πηγάζει από το πνεύμα.

Με συνεχείς ερωτήσεις και τάξη να μας παραπλανά, ο Magritte μας αναγκάζει να σκεφτόμαστε πάνω στην τέχνη. Με αυτό το φως, μπορούν να θεωρηθούν και οι τίτλοι των έργων του Magritte. Αυτοί οι τίτλοι συνήθως δεν έχουν σχέση με το θέμα του πίνακα. Οι μεταγενέστεροι καλλιτέχνες-ιδεαλιστές πήραν αυτή τη γραμμή σε μεγάλο βαθμό μέσω εγκατάστασης, μιας παράστασης ή ενός happening και επανασυστηματοποίησαν το έργο σε μια ιδέα. Αυτό είναι και μια κριτική στους καλλιτέχνες που θεωρούν ότι πρέπει να αποτυπώνουν την πραγματικότητα όσο το δυνατόν πιο αληθινά, όπως οι υπερρεαλιστές αργότερα. Ο René Magritte θεώρησε ότι ο ρόλος ενός ζωγράφου είναι να θέτει την πραγματικότητα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Το έργο του προκαλεί πάντοτε περισσότερες ερωτήσεις απ’ ό,τι μπορεί να απαντήσει. Παράδειγμα αποτελεί το πίνακας με την θαλάσσια νύμφη, ζωγραφισμένος με κεφάλι ψαριού και ανθρώπινους πόδια. Χαρακτηριστικό είναι και ο πίνακας με ένα πολύ ρεαλιστικά αποτυπωμένο ψάρι που στο τέλος της ουράς μεταμορφώνεται σε καπνό που βγαίνει σε στρόβιλο (πίνακας «l’Exception» 1963). Το έργο του Magritte μαρτυρεί την απόλυτη ικανότητά του στην τεχνική της ζωγραφικής με λάδι σε καμβά.

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Magritte παρουσιάζει μεταμορφώσεις, μετατροπή ενός αντικειμένου σε άλλο. Ή το έργο φαντάζει αδύνατο με άλλες έννοιες, π.χ. η σειρά των κατοικιών τη νύχτα ή τον λαμπερό ουρανό πάνω από μια μέρα. Ή μια σελήνη που κρέμεται από τα φύλλα ενός δέντρου. Βάρυνüşες κουκουβάγιες ή άλλα είδη που φυτρώνουν από το έδαφος.

Είναι σχετικός με τους ακόλουθους καλλιτέχνες: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki